52.bölüm

Sadece İkimiz
Hasan ve melek İçeri girdiklerinde cam kenarındaki boş masalardan birine oturdular. Siparişlerini verdikten sonra Melek telefonunu masaya bıraktı.
Hasan menüye göz atıyordu.
“Ne izleyeceğimizi tekrar kontrol ettin mi?”
“Evet.”
“Film güzel miymiş?”
“Yorumlarına baktım. Çoğu kişi beğenmiş.”
Melek kaşlarını kaldırdı.
“Çoğu kişi mi?”
Hasan menüyü kapattı.
“Şimdi kötü yorumları mı araştıracağız?”
“Tabii ki. Paramız boşa gitmesin.”
Hasan güldü.
“Tamam, sen araştır. Ben de siparişlerimizi bekleyeyim.”
Melek telefonundan filmin yorumlarını açtı. Birkaç tanesini okuduktan sonra başını kaldırdı.
“Bence güzel olacak.”
“Sonunda onay aldık.”
“Şimdilik.”
Siparişleri geldiğinde konuşmaya ara verdiler. Bir süre sonra Hasan, Melek'in hafta boyunca neler yaptığını sordu. Melek de okulda yaşananları, Duru'nun sergiye katılma kararını ve Kuzey'le birlikte hazırladıkları çalışmaları anlattı.
Hasan dikkatle dinledi.
“Duru bayağı ilerledi.”
“Evet. Başta çizimini kimseye göstermek istemiyordu. Şimdi sergiye koymaya karar verdi.”
“İyi yapmış.”
“Bence de. Kuzey de ona yardımcı oluyor.”
Hasan hafifçe gülümsedi.
“Senin aklında başka şeyler var gibi.”
Melek ona baktı.
“Ne gibi?”
“Duru'yla Kuzey.”
“Ben bir şey demedim.”
“Zaten bir şey demene gerek yok. Yüzünden anlaşılıyor.”
Melek peçetesini masaya bıraktı.
“Bence birbirlerini daha iyi tanıyorlar. Ama hemen bir şey olacak diye düşünmüyorum.”
Hasan başını salladı.
“Ben de öyle düşünüyorum. Kuzey'in birini gerçekten tanımaya çalışması güzel.”
Melek gülümsedi.
“Bak, bugün oldukça olgun konuşuyorsun.”
Hasan arkasına yaslandı.
“Bugünlük kontenjanım doldu.”
Kafeden çıktıktan sonra biraz yürüdüler. Melek vitrindeki bir mağazaya bakmak için durdu.
Hasan da yanında durdu.
“Bir şey mi beğendin?”
“Şu deftere bakıyorum.”
Hasan vitrindeki defteri inceledi.
“İstersen girelim.”
“Gerek yok, sadece bakıyordum.”
“Beğendiysen alabilirsin.”
Melek ona döndü.
“Hasan, her baktığım şeyi almak zorunda değilim.”
“Biliyorum. Ama almak istersen de sorun yok.”
Melek gülerek başını salladı.
“Tamam, bir bakalım.”
Mağazaya girdiler. Melek defteri eline alıp sayfalarını inceledi. Birkaç dakika sonra başka bir renk seçeneğini de buldu.
Hasan iki defteri yan yana tuttu.
“Bence bu.”
Melek diğerini aldı.
“Ben bunu daha çok beğendim.”
“Peki, senin seçimin.”
Kasaya ilerlerken Melek ona döndü.
“Bazen bir konuda anlaşamamak da normal, biliyorsun değil mi?”
Hasan güldü.
“Defter konusunda anlaşamadığımız için ilişkimizi sorgulamaya başladım.”
“Çok komiksin.”
“Teşekkür ederim.”
Alışverişlerini tamamlayıp mağazadan çıktılar.
Sinemaya geldiklerinde film başlamadan önce biraz vakitleri vardı. Hasan biletleri kontrol ederken Melek içecek almak için büfeye yöneldi.
“Ne istersin?” diye sordu.
“Sen ne alırsan.”
Melek ona döndü.
“Bunu söylemek yerine ne istediğini söylesen daha kolay olmaz mı?”
Hasan düşündü.
“Su ve patlamış mısır.”
“Tamam.”
Melek siparişleri aldıktan sonra yanına döndü. Birlikte salona girdiler ve yerlerine oturdular.
Film başladığında Melek dikkatini tamamen perdeye verdi. Hasan ise ara sıra ona dönüp bakıyordu.
Filmin ortasında Melek, Hasan'ın kendisine baktığını fark etti.
“Ne var?”
Hasan başını çevirdi.
“Hiç.”
“Filmi izlesene.”
“İzliyorum.”
“Bana bakarak mı?”
Hasan gülümsedi.
“Bazen.”
Melek önüne döndü.
“Filmin sonunda ne olduğunu sorarsan cevap vermem.”
Hasan güldü ve sonunda dikkatini perdeye verdi.
Film bittiğinde ikisi de salondan memnun ayrıldı.
Melek çıkışta Hasan'a döndü.
“Güzeldi.”
Hasan başını salladı.
“Ben de beğendim.”
“Özellikle sonunu.”
“Ben de sonunu sevdim ama ortalarda biraz tahmin edilebilir olmuştu.”
Melek hemen itiraz etti.
“Bence değildi.”
“Peki, sen haklısın.”
Melek durdu.
“Bu kadar kolay mı?”
“Bugün tartışma kotamı doldurdum.”
Birlikte gülerek yürümeye devam ettiler.
Bir süre sonra Melek'in telefonu çaldı. Arayan Duru'ydu.
Melek telefonu açtı.
“Efendim?”
“Ne yapıyorsun?”
“Hasan'layım. Filmden çıktık.”
“Güzel. Bir şey soracağım. Yarın etkinlik için biraz erken gelebilir misin?”
Melek saatine baktı.
“Kaçta?”
“On bir gibi. Kuzey de gelecek. Yerleşim planını son kez kontrol edeceğiz.”
“Olur. Ben gelirim.”
“Tamam, teşekkür ederim.”
Melek telefonu kapattı.
Hasan ona döndü.
“Yarın da okul işi mi var?”
“Bir saatliğine. Sonra eve geçerim.”
“Ben de geleyim mi?”
Melek gülümsedi.
“İstersen gel. Zaten senin de kontrol etmen gereken şeyler var.”
“Tamamdır.”
Aynı akşam Duru, evde çiziminin son hâlini düzenliyordu. Telefonuna Kuzey'den mesaj geldi.
Kuzey: Yarın on birde okulda buluşuyoruz, değil mi?
Duru: Evet. Melek de gelecek.
Kuzey: Güzel. Ben de son listeyi hazırladım.
Duru: Her şey hazır mı?
Kuzey: Büyük kısmı. Yalnızca birkaç eksik var.
Duru: Onları da yarın tamamlarız.
Kuzey bir süre sonra yeniden yazdı.
Kuzey: Bu arada çizimini sergiye koyacağımız alanı ayarladım.
Duru mesajı okuyup cevap verdi.
Duru: Gerçekten mi? Teşekkür ederim.
Kuzey: Rica ederim. Ama son yerleşimi senin onaylamanı bekleyeceğim.
Duru: Tamam. Yarın görüşürüz.
Kuzey: İyi akşamlar, Duru.
Duru telefonu bıraktı. Ardından çizimine son bir kez baktı ve dosyasına yerleştirdi.
Hasan ise akşam Melek'i eve bıraktıktan sonra arabadan inmeden önce ona döndü.
“Bugün güzeldi.”
Melek gülümsedi.
“Bence de.”
“Bir dahaki sefere filmi sen seç.”
“Zaten bugün de ben seçtim.”
Hasan kısa bir süre düşündü.
“Doğru. O zaman bir dahaki sefere her şeyi sen seç.”
Melek güldü.
“Bakalım.”
Hasan elini uzatıp Melek'in elini tuttu.
“İyi ki geldin.”
“Sen çağırdın zaten.”
“Yine de.”
Melek onun elini sıktı.
“Ben de seninle vakit geçirmeyi seviyorum.”
Hasan gülümsedi.
“Yarın görüşürüz, sevgilim.”
“Görüşürüz.”
Melek arabadan inip eve girdi. Hasan da bir süre sonra oradan ayrıldı.
Pazar günü okulda yapılacak hazırlıklar vardı. Herkesin kendi planı, tamamlaması gereken işleri ve yetiştirmesi gereken ayrıntılar bulunuyordu.
Ama pazartesi başlayacak etkinlik haftası, arkadaş grubunu tahmin ettiklerinden daha fazla bir araya getirecekti.