16.bölüm

"yeni öğrenci"
Ertesi gün Melek, koridorda tek başına yürüyordu.
Elindeki defterlere bakarken karşıdan gelen birine fark etmeden çarptı.
Defterlerinden biri yere düştü.
Melek: “Aa, pardon!”
Çocuk hemen eğilip defteri yerden aldı.
Karan: “Ben özür dilerim, görmedim.”
Defteri Melek'e uzattı.
Melek: “Sorun değil ya, olabilir.”
Karan gülümsedi.
Karan: “Teşekkürler.”
Melek de gülümsedi.
Melek: “Yeni öğrenci misin?”
Karan: “Evet. Yeni öğrenciyim. Kayıt yapmaya geldim.”
Melek: “Anladım. Hangi sınıfa geçeceksin?”
Karan: “Daha bilmiyorum. Önce kayıt işlemlerini halletmem gerekiyor.”
Melek: “İstersen öğretmenler odasının yerini gösterebilirim.”
Karan: iyi olur.”
Tam o sırada arkalarından Hasan'ın sesi geldi.
Hasan: “Melek.”
Melek arkasını döndü.
Hasan yanlarına doğru yürüyordu.
Önce Melek'e, sonra Karan'a baktı.
Hasan: “Bu kim?”
Melek sakin bir şekilde cevap verdi.
Melek: “Yeni öğrenci. Adı Karan.”
Karan Hasan'a dönüp elini uzattı.
Karan: “Memnun oldum.”
Hasan, Karan'ın uzattığı ele baktı.
Sonra hiçbir şey söylemeden tip tip yüzüne baktı.
Melek Hasan'a döndü.
Melek: “Çocuk elini uzattı, tutsana.”
Hasan gözlerini Karan'dan ayırmadan cevap verdi.
Hasan: “Tutmak zorunda değilim.”
Karan şaşkınlıkla ikisine baktı.
Karan: “Siz arkadaş mısınız?”
Melek tam cevap verecekti ki.
Melek: “Evet, biz—”
Hasan sözünü kesti.
Hasan: “Sevgiliyiz.”
Melek'in gözleri bir anda büyüdü.
Karan birkaç saniye ikisine baktı.
Karan: “Aa… öyle mi?”
Melek, Hasan'a dönüp dişlerinin arasından konuştu.
Melek: “Ne yaptığını sanıyorsun?”
Hasan hiç bozuntuya vermedi.
Hasan: “Ne var? Sevgiliyiz zaten.”
Melek: “Sahte sevgiliyiz.”
Hasan: “Onu herkesin içinde söylemek zorunda değilsin.”
Melek gözlerini devirdi.
Karan ikisini izlerken hafifçe gülümsedi.
Karan: “Anladım.”
Melek: “Aslında—”
Hasan hemen araya girdi.
Hasan: “Yeni öğrenci olduğunu söyledin. Kayıt için nereye gideceğini biliyor musun?”
Karan: “Hayır, daha bilmiyorum.”
Melek: “Ben gösterecektim.”
Hasan hemen Melek'e baktı.
Hasan: “Ben gösteririm.”
Melek şaşkın şaşkın ona baktı.
Melek: “Sen mi?”
Hasan: “Evet.”
Melek: “Neden?”
Hasan: “Çünkü senin başka işin vardır.”
Karan ikisine bakıp hafifçe güldü.
Karan: “İsterseniz beraber gidebiliriz.”
Hasan'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.
Hasan: “Gerek yok.”
Melek kaşlarını kaldırdı.
Melek: “Hasan, senin derdin ne?”
Hasan: “Derdim yok.”
Melek: “Var.”
Hasan: “Yok.”
Karan ikisinin tartışmasını izliyordu.
Sonunda gülümseyerek:
Karan: “Sanırım sizi yalnız bırakayım.”
Melek hemen Karan'a döndü.
Melek: “Hayır, dur. Ben sana yolu göstereceğim.”
Hasan ikisine baktı.
Hasan: “Ben de geliyorum.”
Melek derin bir nefes aldı.
Melek: “Tabii ki geliyorsun…”
Üçü birlikte koridorda yürümeye başladı.
Melek ortada, Karan bir yanında, Hasan diğer yanında yürüyordu.
Hasan'ın yüzü asıktı.
Melek bunu fark etti.
Melek: “Hasan.”
Hasan: “Ne?”
Melek: “Niye böyle bakıyorsun?”
Hasan: “Nasıl bakıyorum?”
Melek: “Sinirli gibi.”
Hasan: “Sinirli değilim.”
Karan araya girdi.
Karan: “Bence biraz sinirli.”
Hasan ona baktı.
Hasan: “Sen daha yeni geldin. Bence fazla yorum yapma."
Melek gülmemek için kendini zor tuttu.
Çünkü sahte sevgililik oyunu bugün hiç olmadığı kadar gerçek görünmeye başlamıştı.
Ama Hasan'ın neden Karan'a karşı bu kadar mesafeli davrandığını Melek hâlâ anlayamıyordu.