23.bölüm

"Söz Değil, Davranış"
Ertesi sabah Melek sınıfa girdiğinde Hasan çoktan gelmişti.
Hasan her zamanki yerinde oturuyordu. Melek içeri girdiğinde kısa bir süre ona baktı. Melek de bunu fark etti ama üzerinde durmadan yerine geçti.
Çantasını bırakıp oturduğunda Hasan sessizce konuştu.
Hasan: Günaydın.
Melek ona dönüp baktı.
Melek: Günaydın.
Hasan'ın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
Hasan: Dün verdiğin bir günlük süre başladı.
Melek çantasını açarken başını kaldırmadan cevap verdi.
Melek: Unutmadım.
Hasan: Ben de unutmadım.
Aralarında kısa bir sessizlik oldu.
Bu kez o sessizlik eskisi gibi rahatsız edici değildi.
Bir süre sonra öğretmen sınıfa girdi ve ders başladı.
Melek ders boyunca önündeki deftere notlar alıyordu. Dersin ortasında çantasını karıştırmaya başladı. Birkaç saniye boyunca aradıktan sonra hafifçe söylendi.
Melek: Kalemimi bulamıyorum.
Hasan hiç düşünmeden kendi kalemini ona uzattı.
Hasan: Bunu kullanabilirsin.
Melek önce kaleme, sonra Hasan'a baktı.
Melek: Teşekkür ederim.
Hasan sadece başını salladı.
Melek kalemi aldı ve derse devam etti.
Teneffüs olduğunda kalemi Hasan'a geri uzattı.
Melek: Al.
Hasan kalemi aldıktan sonra tekrar ona uzattı.
Hasan: Kalsın sende.
Melek şaşkınlıkla baktı.
Melek: Ama bu senin.
Hasan: Önemli değil.
Melek birkaç saniye düşündü.
Sonunda kalemi çantasına koydu.
Bütün bunları uzaktan izleyen Duru, teneffüste Melek'in yanına geldi.
Duru: Hasan bugün bayağı sakin.
Melek: Evet.
Duru: Sence gerçekten değişiyor mu?
Melek omuzlarını kaldırdı.
Melek: Bilmiyorum. Ama en azından uğraşıyor.
Tam o sırada Hasan yanlarına geldi.
Hasan: Melek, öğretmen senden şu dosyaları istedi.
Dosyaları Melek'e uzattı.
Melek dosyaları aldı.
Melek: Sağ ol.
Hasan başını sallayıp uzaklaştı.
Duru, Hasan'ın arkasından baktıktan sonra Melek'e döndü.
Duru: Eskiden olsa kesin bir tartışma çıkardı.
Melek hafifçe güldü.
Melek: O da doğru.
Öğleden sonra dersler bittiğinde öğrenciler yavaş yavaş okuldan çıkmaya başladı.
Dışarıda yağmur yağıyordu.
Melek okulun kapısının önünde durup yağmura baktı. Birkaç saniye sonra şemsiyesini getirmediğini fark etti.
Tam ne yapacağını düşünürken birkaç metre uzakta duran Hasan'ı gördü.
Hasan da Melek'e bakıyordu.
Bir süre sonra çantasını açtı ve şemsiyesini çıkardı. Ardından Melek'in yanına geldi.
Hasan: İstersen bunu kullan.
Melek şaşırarak şemsiyeye baktı.
Sonra Hasan'a döndü.
Melek: Sen ne yapacaksın?
Hasan: Ben beklerim.
Melek dışarıdaki yağmura baktı.
Melek: Yağmur yağıyor.
Hasan: Sorun değil.
Melek birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonunda şemsiyeyi aldı.
Melek: Tamam.
Ardından hafifçe başını kaldırdı.
Melek: Teşekkür ederim.
Hasan: Bir şey değil.
Melek şemsiyeyi açıp birkaç adım attı.
Sonra durdu.
Arkasını dönerek Hasan'a baktı.
Melek: Hasan.
Hasan: Efendim?
Melek: Bugün gerçekten uğraştın.
Hasan'ın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
Hasan: Daha bitmedi.
Melek de hafifçe gülümsedi.
Melek: Bakalım.
Sonra arkasını dönüp yürümeye devam etti.
Hasan ise olduğu yerde birkaç saniye onu izledi.
İlk kez Melek'in yüzündeki o sert ifade biraz olsun kaybolmuştu.
Ve Hasan bunun kendisi için ne kadar önemli olduğunu biliyordu.