46.bölüm

Birlikte Güzel
Cumartesi sabahı Melek, telefonuna gelen mesajı gördüğünde saat ona geliyordu.
Hasan: Hazır mısın?
Melek: Hazırım. Sen neredesin?
Hasan: Evinin önündeyim.
Melek şaşırıp saate yeniden baktı. Hasan'ın bu kadar erken geleceğini beklemiyordu.
Melek: Beş dakika.
Hasan: Tamam, bekliyorum.
Melek son hazırlıklarını tamamlayıp aşağı indiğinde Hasan arabasının yanında duruyordu. Onu görünce gülümsedi.
“Günaydın.”
Hasan saatine baktı.
“Beş dakika dedin, dört dakikada geldin. Bugün güzel başladı.”
Melek güldü.
“Bunu söylemek için mi bekledin?”
“Biraz da seni görmek için.”
Melek yanına geldi.
“Güzel cevap. Hadi gidelim, diğerleri beklemesin.”
Hasan kapıyı açarken başını salladı.
“Bütün yol boyunca etkinlik sorumlusu gibi konuşacak mısın?”
“Biri seni kontrol etmeli.”
“Ben bugün gayet uslu olacağım.”
Melek arabaya binerken ona baktı.
“Bunu kendi isteğinle mi söylüyorsun, yoksa sınav çalışması için benden yardım almaya devam etmek istediğin için mi?”
Hasan kapıyı kapatmadan önce güldü.
“İkisi de olabilir.”
“En azından dürüstsün.”
Hasan arabaya bindi. Buluşacakları yere doğru yola çıktılar.
---
Mekâna vardıklarında Duru ile Kuzey çoktan gelmişti. Duru masada oturmuş menüyü inceliyor, Kuzey ise garsonla konuşuyordu.
Melek yanlarına geldi.
“Biz mi geç kaldık?”
Duru başını kaldırdı.
“Hayır. Kuzey erkenden gelmiş.”
Hasan şaşırdı.
“Sen mi?”
Kuzey sandalyesine oturdu.
“Ne var? İnsanlar bazen zamanında gelebilir.”
Melek gülümseyerek karşısına oturdu.
“Bugün herkes birbirini şaşırtıyor.”
Siparişlerini verdikten sonra hafta sonu planlarını konuşmaya başladılar. Duru, kahvaltıdan sonra kitapçıya gitmek istediğini söyledi. Melek de ona katıldı.
Kuzey bir süre dinledikten sonra fikrini belirtti.
“Kitapçıya gidelim ama sonrasında sahil tarafında yürüyebiliriz. Hava güzel. Bir yere oturup bütün günü kapalı alanda geçirmek istemiyorum.”
Hasan ona döndü.
“Bence de. Zaten hepimiz bütün hafta okuldaydık.”
Duru menüyü kapattı.
“Tamam, önce kitapçı. Sonra yürüyüş.”
Kahvaltıları geldiğinde sohbet başka konulara kaydı. Hasan, sınav için çalıştıkları konulardan bahsettiğinde Melek hemen araya girdi.
“Bu arada dün gönderdiğim soruları çözdün mü?”
Hasan çatalını bıraktı.
“Günaydın demiştik, kahvaltı yapıyorduk. Konu buraya nasıl geldi?”
“Çözdün mü?”
“Çözdüm.”
Melek ona dikkatle baktı.
“Gerçekten mi?”
Hasan telefonunu çıkarıp çözümlerinin fotoğrafını gösterdi.
Melek inceleyip başını salladı.
“Güzel. İki küçük hata var ama onları düzeltebiliriz.”
Hasan telefonu cebine koydu.
“Bugün ders konuşmayacağımız konusunda anlaşabilir miyiz?”
Melek gülümsedi.
“Olabilir. Ama akşam bir daha kontrol edeceğim.”
“Ben bu ilişkide sürekli sınava giriyorum.”
Duru kahkaha attı.
“En azından sınavların ne zaman olduğunu biliyorsun.”
Kuzey de konuşmaya katıldı.
“Bence Hasan'ın asıl sorunu, sevgilisinin öğretmenlik yeteneğini keşfetmiş olması.”
Hasan ona baktı.
“Sen kendi işine bak.”
Kuzey sakince kahvaltısına devam etti.
“Ben kendi işime bakıyorum. Sadece gözlem yapıyorum.”
Melek gülerek başını iki yana salladı.
“Tamam, bugün ders yok. Söz.”
Hasan elini uzattı.
“Anlaştık.”
Melek elini tuttu.
“Anlaştık.”
---
Kahvaltıdan sonra kitapçıya gittiler. Duru doğrudan romanların bulunduğu bölüme yönelirken Melek de peşinden gitti.
Hasan ile Kuzey biraz geride kaldı.
“Sen bir şey alacak mısın?” diye sordu Hasan.
Kuzey raflara baktı.
“Bilmiyorum. Bir süredir okumak istediğim bir kitap var ama henüz karar vermedim.”
“Ne hakkında?”
Kuzey kitabın adını söyledi.
Hasan başını salladı.
“İlginçmiş. Ben olsam alırdım.”
“Sen ne okuyorsun ki?”
“Geçenlerde başladığım bir kitap var.”
Kuzey ona döndü.
“Gerçekten mi?”
Hasan kaşlarını kaldırdı.
“Bana neden şaşırıyorsun?”
“Şaşırmıyorum. Sadece senden beklemediğim bir şey.”
Hasan güldü.
“Beni hiç tanımıyorsun demek ki.”
Kuzey kitabı eline aldı, arka kapağını okudu.
“İnsanları tanımak için daha çok zaman gerekiyor.”
Hasan bir an durdu.
“Doğru.”
Kuzey kitabı yerine koymak üzereyken Melek yanlarına geldi.
“Bunu neden bıraktın? Almak istemiyor muydun?”
Kuzey kitabı yeniden eline aldı.
“Alacağım. Sadece karar vermeye çalışıyordum.”
Melek gülümsedi.
“Bence güzel bir seçim.”
Kuzey kitabı satın almaya karar verdi. Duru da seçtiği romanla yanlarına geldi.
“Hazırsanız gidebiliriz.”
Hasan poşetleri aldı.
“Hazırız.”
Dışarı çıktıklarında Duru, Kuzey'in elindeki kitaba baktı.
“Ne aldın?”
Kuzey kitabın adını söyledi.
Duru ilgilenerek birkaç soru sordu. Kuzey de kitabın konusunu anlattı. Konuşmaları yürürken de devam etti.
Hasan, Melek'in yanına yaklaştı.
“Bunlar kitapçıdan çıkınca bile kitap konuşuyor.”
Melek ona baktı.
“Sen de az önce Kuzey'le kitap konuşuyordun."
“Ben kısa kestim.”
“Tabii.”
Hasan gülümsedi.
“Seninle konuşmayı tercih ederim.”
Melek elini tuttu.
“Öyleyse anlat bakalım. Bugün ne konuşacağız?”
Hasan bir süre düşündü.
“Şu an aklıma bir şey gelmedi.”
Melek güldü.
“Bütün gün birlikteyiz. Bir şey bulursun.”
“Bulurum. Merak etme.”
---
Sahil tarafına vardıklarında bir süre yürüdüler. Hava güzeldi ve kalabalık fazla değildi. Duru bir bankın yanına oturmayı önerdi. Diğerleri de yanına geçti.
Kuzey, aldığı kitabı çantasına yerleştirdi.
“Gelecek hafta öğretmenle etkinlik konusunu tekrar konuşacağım.”
Duru ona döndü.
“Yeni bir şey mi düşündün?”
“Evet. Bu kez sadece yarışma yapmak yerine öğrencilerin kendi hazırladıkları projeleri de gösterebilecekleri bir bölüm ekleyebiliriz.”
Melek ilgilenerek sordu:
“Ne tür projeler?”
“Resim, kısa film, müzik çalışması ya da öğrencilerin hazırladığı başka şeyler. Herkesin aynı alanda iyi olması gerekmiyor.”
Hasan başını salladı.
“Böylece yalnızca yarışmak isteyenler değil, bir şey üretmek isteyenler de katılabilir.”
Duru bir süre düşündü.
“Bence güzel fikir. İstersen planı hazırlarken ben de yardımcı olurum.”
Kuzey ona baktı.
“Olur. Ama bu kez görevleri baştan paylaşalım.”
Duru gülümsedi.
“Anlaştık.”
Bir süre daha etkinlik hakkında konuştular. Ardından sohbet günlük konulara döndü. Melek, Duru'nun son zamanlarda okul dışında da bir şeyler yapmak istediğini öğrendi. Duru uzun zamandır çizim yapmaya vakit ayıramadığını anlattı.
“Belki yeniden başlarsın,” dedi Kuzey.
Duru ona döndü.
“Belki. Ama okul ve sınavlar derken zaman kalmıyor.”
“Her şeyi aynı anda yapmak zorunda değilsin. Haftada bir saat bile ayırsan yeterli olabilir.”
Duru bu öneriyi düşündü.
“Bunu daha önce hiç böyle düşünmemiştim.”
Kuzey omuz silkti.
“Bazen bir şeye yeniden başlamak için bütün şartların uygun olmasını bekliyoruz. Sonra da hiç başlayamıyoruz.”
Duru ona dikkatle baktı.
“Sen de böyle bir şey yaşadın mı?”
Kuzey kısa bir süre sustu.
“Evet. Bir dönem basketbol takımına katılmak istiyordum ama derslerimi bahane edip sürekli erteledim. Sonra başvuru süresi geçti.”
Hasan şaşırdı.
“Bunu hiç anlatmamıştın.”
“Çünkü artık çok önemli değil. Ama o zaman kendime kızmıştım.”
Duru başını salladı.
“Belki gelecek yıl tekrar deneyebilirsin.”
Kuzey gülümsedi.
“Belki de denerim.”
Konuşma doğal bir şekilde başka bir konuya geçti. Duru'nun yüzünde hâlâ düşünceli bir ifade vardı ama konuyu uzatmadı.
Melek bunu fark etti. Hasan'a doğru eğilip alçak sesle konuştu.
“Bence Duru, Kuzey'i düşündüğümüzden daha iyi tanımaya başladı.”
Hasan da sesini alçalttı.
“Bence Kuzey de Duru'yu.”
Melek ona baktı.
“Bunu onlara söylemeyeceksin, değil mi?”
Hasan gülümsedi.
“Şimdilik hayır.”
Melek başını salladı.
“Güzel. Bırakalım kendileri fark etsinler.”
Hasan onun elini tuttu. Bir süre birlikte oturdular.
---
Öğleden sonra yürüyüşlerine devam ettiler. Bir noktada Duru ile Kuzey önden ilerlerken Hasan ve Melek geride kaldı.
Hasan, Melek'in elini bırakmadan konuştu.
“Bugün güzel geçiyor.”
Melek başını salladı.
“Evet. Uzun zamandır hepimiz birlikte böyle vakit geçirmemiştik.”
“Bunu daha sık yapalım.”
“Olur. Ama her hafta sonu plan yapmak zorunda değiliz.”
Hasan ona döndü.
“Neden?”
“Bazen hiçbir şey yapmadan dinlenmek de güzel.”
Hasan düşündü.
“Doğru. O zaman bir hafta dışarı çıkarız, bir hafta da evde dinleniriz.”
Melek gülümsedi.
“Bunu bir takvime yazmayacaksın, değil mi?”
“Hayır. Ama unutursam hatırlatabilirsin.”
Melek omzuna hafifçe dokundu.
“Senin hafızana güvenemiyorum.”
Hasan güldü.
“Bana hiç güvenmiyorsun.”
“Öyle demedim.”
“Biraz öyle dedin.”
Melek durup ona döndü.
“Hasan, sana güveniyorum. Sadece her şeyi hatırlamanı beklemiyorum.”
Hasan'ın yüzündeki gülümseme biraz sakinleşti.
“Ben de sana güvenmeni istiyorum. Her şeyi doğru yapamayabilirim ama uğraşırım.”
Melek elini sıktı.
“Bunu zaten görüyorum.”
Hasan ona kısa bir öpücük verdi.
“Güzel.”
Öndeki Kuzey arkasına dönüp seslendi:
“Bir yere oturacak mıyız, yoksa bütün sahili mi gezeceğiz?”
Melek gülerek cevap verdi:
“Geliyoruz!”
Hasan da yürümeye başladı.
“Bizi rahat bırakmıyorlar.”
Melek ona baktı.
“Arkadaşlarımız bunlar.”
“Biliyorum. Yine de beş dakika daha yürüyebilirdik.”
Melek elini bırakmadan karşılık verdi.
“Bir dahaki sefere.”
Hasan gülümsedi.
“Bu sözü unutmayacağım.”
---
Akşamüstü ayrılma vakti geldiğinde Duru ile Kuzey aynı yöne gidecekleri için birlikte yürümeye karar verdiler. Hasan ve Melek de kendi yollarına döndü.
Hasan, Melek'i evine bırakmadan önce durdu.
“Bugün için teşekkür ederim.”
Melek şaşırdı.
“Ne için?”
“Benimle geldiğin için. Birlikte güzel vakit geçirdik.”
Melek gülümsedi.
“Ben de eğlendim.”
Hasan elini tuttu.
“Gelecek hafta yine bir şey yapalım mı?”
“Bakarız. Önce sınavını düşün.”
Hasan güldü.
“Her güzel anın sonunda sınavı hatırlatmak zorunda mısın?”
“Hayır. Ama senin çalışman gerekiyor.”
“Tamam, tamam.”
Melek ona sarıldıktan sonra geri çekildi.
“Eve gidince haber ver.”
“Veririm.”
Melek kapıya yöneldi. İçeri girmeden önce arkasını dönüp el salladı. Hasan da karşılık verip uzaklaştı.
O gün herkes evine döndüğünde geriye yalnızca güzel bir hafta sonu kalmamıştı. Kuzey yeni bir fikir edinmiş, Duru uzun zamandır ertelediği bir şeyi yeniden düşünmeye başlamıştı. Hasan ve Melek ise birbirlerine daha fazla zaman ayırmanın her zaman büyük planlar gerektirmediğini bir kez daha görmüştü.
Bazen bir günün güzel geçmesi için gereken tek şey, birlikte olmaktı.