Bölüm 12: Gizli Arşiv

Pelin Aksoy

Ertesi sabah...

Dün işlerimi bitirdiğim gibi eve yönelmiştim. Fazla yorulmuştum, dosyalar arşiv yeni görev özel kart...

Bunlar benim için biraz hızlı ve fazlaydı. Ama şirketin bana güvenmesi hoşuma gitmişti.

Yine alarmın sesi beni işe gitmem için çağırıyordu.

Telefonumun alarmı her zamankinden biraz daha erken çaldı.

Bugün nedense içimde tarif edemediğim bir heyecan vardı.

Belki de ilk kez arşiv katına inecek olmamdandı.

Yine her zamanki hazırlanma rutinimi tekrarlayarak aşağıya indim.

Hayret ederek mutfat kapısının aralığından içeriye baktım.

Meral erken uyanmış ve bizim için güzel bir kahvaltı hazırlamıştı. Yani... Elinden geldiği kadar.

"Vaayy... Kuzenime bak sen kalmış ve bize kahvaltı hazırlamış."

"Ne sandın Pelo, ben herşeyi yaparım bilirsin."

"Evet, sonrada herşeyi eline yüzüne bulaştırmana da şahit oldum..."

"Of ya... Ne yapsam yaramıyorum sana."

"Tamam ya, üzülme öyle sen olmasan güzel olmazdı zaten merak etme."

"Tamam affettim gel yemek ye, kahvaltını yaparkende neden bu kadar heyecanlı ve mutlu olduğunu anlat bana."

"Nasıl anladın ya, galiba beni en iyi anlatan sensin Meral. Ama yok bir şey ya valla sadece iş heyecanı işte..."

"İnanayım mı? Bence hayır inanmayayım. Hadi hadi dinlerim ben seni, sözünüde kesmem sadece dinlerim seni."

"Tamam senden kaçış yok. Otur anlatıyorum. Bana, müdürümüz bir kart verdi ve bu kart arşiv kartı önemli bir kart herkeste yok. Bana son zamanlarda verilen görevleri iyi yaptığım için ve bana güvendiği için bu kartı verdi ve bana bugün o odada bulunmam gerektiğini söyledi bu kadar. O yüzden biraz heyecan tuttu beni..."

"Kızım çok iyi! Acaba ne var o odada? Of senin işin çok hareketli ben anca okula gidip geleyim başka yaptığım bir şey yok. Neyse orada ne olup biterse gelip bana anlatiyordun tamam mı kuzen?"

"Tamam tamam hadi daha fazla tutma beni, kaçtım ben!"

"Bak benden kaçamazsın ona göre!"

Meral'in son söylediklerine tebessüm ederek kapının yanına geldim çantamı ve anahtar gibi eşyalarımı aldım ve hazırlanıp evden çıktım.

Sabahın serinliği henüz dağılmamıştı.

Arabamı şirketin otoparkına park ettikten sonra çantamı alıp binaya girdim.

Güvenlik görevlisine günaydın dedikten sonra kartımı okuttum.

Şirket yeni yeni hareketlenmeye başlamıştı.

Koridorlar dünküne göre daha sakindi.

Masama uğrayıp çantamı bıraktım.

Bilgisayarımı açmadan önce cebimdeki yeni giriş kartını çıkardım.

Kartın üzerinde yalnızca şirket logosu ve küçük harflerle yazılmış tek bir ifade vardı.

"Arşiv Yetkisi."

Kartı tekrar cebime koyarken Ecrin Hanım yanıma geldi.

"Günaydın Pelin Hanım."

"Günaydın."

"Müdür Bey sizi bekliyor."

"Hemen gideyim."

"Evrakları da hazır."

Teşekkür edip müdürün odasına yöneldim.

Kapıyı çaldıktan sonra içeri girdim.

"Günaydın efendim."

"Günaydın Pelin."

Masanın üzerinde ince bir dosya duruyordu.

Müdür dosyayı bana uzattı.

"Bugün arşiv katından bu dosyayla ilgili birkaç evrak alacağız."

Başımı salladım.

"Arşiv sorumlusu sana yardımcı olacak."

"Tamam."

"İlk günün olduğu için fazla oyalanma. Belgeleri aldıktan sonra doğrudan masana dön."

"Anlaşıldı."

Dosyayı alıp odadan çıktım.

Asansöre doğru yürürken elim istemsizce cebimdeki karta gitti.

Şirketin bodrum katına daha önce hiç inmemiştim.

Asansörün kapısı açıldı.

İçeri girdim.

Eksi birinci katın tuşuna bastım.

Kapılar kapanırken derin bir nefes aldım.

Asansör yavaşça aşağı inmeye başladı.

Kısa süre sonra hafif bir uyarı sesi duyuldu.

Kapılar açıldığında karşıma diğer katlardan oldukça farklı bir koridor çıktı.

Burası daha sessizdi.

Duvarlar sade, ışıklar daha loştu.

Koridorun sonunda "Arşiv" yazılı büyük gri bir kapı bulunuyordu.

Kapıya yaklaşıp kartımı okuttum.

Küçük bir bip sesi duyuldu.

Ardından kapının kilidi açıldı.

İçeri adım attığımda raflar boyunca dizilmiş yüzlerce klasör dikkatimi çekti.

Hepsi düzenliydi.

Her rafın üzerinde tarih ve bölüm isimleri yazıyordu.

Tam etrafı incelerken orta yaşlı bir adam yanıma yaklaştı.

"Hoş geldiniz."

"Günaydın."

"Ben Eren. Arşiv sorumlusuyum."

Memnuniyetle elimi uzattım.

"Ben Pelin."

"Biliyorum. Müdür Bey haber vermişti."

Gülümseyerek önümdeki dosyaya baktı.

"Demek ilk göreviniz."

"Evet."

"Merak etmeyin. İlk gün herkes biraz heyecanlanır."

İstemeden gülümsedim.

"Sanırım belli oluyor."

Kemal Bey dosyayı eline aldı.

"İhtiyacımız olan belgeler şu tarafta."

Birlikte rafların arasından yürümeye başladık.

Raflar birbirine çok benziyordu.

Bazılarında eski projeler, bazılarında tamamlanmış anlaşmalar vardı.

Kemal Bey bir klasörü raftan indirirken konuştu.

"Buradaki belgeler şirketimizin en önemli kayıtlarıdır."

"Bu yüzden girişler kısıtlı sanırım."

"Aynen öyle."

Belgeleri tek tek dosyama yerleştirirken koridorun diğer ucundan hafif bir ayak sesi geldi.

Refleks olarak başımı çevirdim.

Bir görevli elinde birkaç kutuyla diğer bölüme doğru ilerliyordu.

Kemal Bey de dönüp baktı.

"Yeni sevkiyat."

Sonra yeniden bana döndü.

"Hadi, işimizi bitirelim."

Ben de başımı sallayıp dosyaları kontrol etmeye devam ettim.

O an bunun sadece birkaç evrak almaktan ibaret olduğunu düşünüyordum.

Fakat bu arşiv katı...

Önümüzdeki günlerde düşündüğümden çok daha fazla kez karşıma çıkacaktı.

(...)