Bölüm 10: İlk Adım

Pelin Aksoy

Toplantı salonundaki sessizlik, müdürün sunumu açmasıyla tamamen kaybolmuştu.

"Köksal Şirketi olarak uzun süredir üzerinde çalıştığımız yeni bir uluslararası iş birliği projesinin son aşamasına geldik."

Projektörde peş peşe sayfalar değişiyordu.

Grafikler...

Anlaşma tarihleri...

Toplantı planları...

Ben ise not defterime önemli gördüğüm yerleri yazıyordum.

Bu proje, şimdiye kadar üzerinde çalıştığımız işlerden çok daha kapsamlı görünüyordu.

Müdür sunumu anlatmaya devam ederken göz ucuyla salondaki çalışanlara baktım.

Herkes dikkatle dinliyordu.

Serkan da öyle.

Elindeki kalemi yavaşça çeviriyor, arada sırada not alıyordu.

İlk bakışta diğer çalışanlardan hiçbir farkı yoktu.

Toplantının sonuna doğru müdür ekrandaki son sayfayı açtı.

"Bu projeyle ilgili evraklar belirli kişiler tarafından hazırlanacak. Dosyalar şirket dışına hiçbir şekilde çıkarılmayacak."

Bu cümleyi söylerken sesi her zamankinden daha ciddiydi.

"Yetkisi olmayan hiç kimse bu dosyalara erişmeye çalışmayacak. Güvenlik birimi bu konuda oldukça hassas davranacak."

Salonda kısa süreli bir sessizlik oluştu.

Herkes birbirine baktı.

Şirketimizde güvenlik kuralları her zaman sıkıydı ama müdürün bu kadar ciddi konuştuğunu ilk kez görüyordum.

Toplantı yaklaşık kırk dakika sonra sona erdi.

Çalışanlar yavaş yavaş salonu terk etmeye başladı.

Ben de not defterimi kapatıp ayağa kalktım.

Tam çıkacakken arkamdan bir ses duydum.

"Pelin Hanım."

Arkamı döndüm.

Müdürdü.

"Bir dakikanızı alabilir miyim?"

"Tabii efendim."

Diğer çalışanlar salondan çıkarken ben müdürün yanına gittim.

Masanın üzerindeki mavi klasörü tekrar elime verdi.

"Artık bu dosyanın içeriğine bakabilirsiniz."

Başımı salladım.

"Ancak..."

Sözünün devamını bekledim.

"Dosyadaki hiçbir bilgiyi kimseyle paylaşmayacaksınız."

"Anlaşıldı."

"Kimseyle."

Bu kez özellikle vurgulamıştı.

"Merak etmeyin."

Müdür memnun bir ifadeyle başını salladı.

"Çalışmalarınıza güveniyorum."

Odadan çıktığımda elim yine aynı klasörü sıkıca tutuyordu.

Koridor her zamanki gibi hareketliydi.

Fakat bu kez nedense herkes bana bakıyormuş gibi hissediyordum.

Saçma...

Büyük ihtimalle sadece yorgundum.

Masama döndüğümde derin bir nefes alıp klasörü yavaşça açtım.

İlk sayfada şirketin yeni anlaşmasına ait genel bilgiler vardı.

İkinci sayfaya geçtiğimde ise gözüm kalın harflerle yazılmış bir uyarıya takıldı.

"Gizlilik Derecesi: Yalnızca Yetkili Personel."

İçimde garip bir merak oluştu.

Tam okumaya başlayacaktım ki masamın telefonu çaldı.

Ahizeyi kaldırdım.

"Alo?"

Karşı taraftan Ecrin Hanım'ın sesi geldi.

"Pelin Hanım, müdür bey sizi tekrar görmek istiyor."

"Tekrar mı?"

"Evet."

"Tamam, hemen geliyorum."

Telefonu kapattım.

Klasörü kapatıp çekmeceye koydum.

Çekmeceyi kilitledikten sonra anahtarı cebime yerleştirdim.

O sırada koridorun diğer ucundan geçen Serkan, fark ettirmemeye çalışarak kısa bir an masama baktı.

Sonra hiçbir şey olmamış gibi yürümeye devam etti.

Ben ise müdürün odasına doğru ilerliyordum.

Henüz bilmiyordum...

O sabah bana emanet edilen mavi klasör, sadece şirket için değil, çok daha büyük bir oyunun ilk taşı olacaktı.

(...)

.