14. BÖLÜM

Okuldan eve dönerken kaan'a olan öfkemi ne kadar dile getirsem de onun dünya umrunda değildi. Asel bana Kayra ile ilgili şeyi söylerken benden söz aldı kimseye söylememem konusunda çünkü Kayra ona güvenerek bir sırrını paylaşmıştı Asel bana söyleyerek zaten bir hata yapıyordu ben de başkasına söylersem hem arkadaşımın güvenini kaybetmiş olurum hem de kayra'ya çok büyük ayıp etmiş olurum.

Ama kaan'ın bunu nereden bildiğini öğrenmek zorundayım çünkü bile isteyen çocuğun yaralı koluna vurdu ve canını acıttı.

"Gerçekten hayatımda tanıdığım en korkunç insansın nasıl bir insanı o kadar zarar verebilirsin"

"Ya bir uzatma hem seninle ilgilendiriyor ki o benimle Kayra arasında"

"Sen çocuğun nasıl acı çektiğini görüyordun ayrıca çocuk sana hiçbir şey demedi boşu boşuna saldırdın çocuğa"

"Seni ne ilgilendiriyor ki bu konu kendi işine baksana"

Bizim tartışmalarımızdan evdekilerde rahatsız olmuştu önce babam sonra Hülya bize ayırmaya çalışıyorlardı ve ne olduğunu anlamaya çalışıyorlardı.

"Siz ikinizi niye kavga ediyorsunuz"

"Bu sefer benim suçum değil baba Kaan okulda neler yaptı bilmiyorsunuz"

Hülya bakışlarını kaan'a çevirdi ve bu sefer gerçekten bakışlarında sinir ve öfke vardı.

"Ne yaptın Kaan sana akıllı durmanı belki 100 kere söylemişimdir"

"Bir şey yapmadım Asya abartıyor"

"Abartmıyorum okulun geçen seneki basketbol takımının kaptanına yani kayra'ya bulaşıp duruyordu üstelik çocuk trafik kazası geçirmiş ve omzumda hasar oluştuğu için canı çok yanıyordu Kaan da bunu bile bile omuzuna vurdu"

Ben sözlerimi bitirdiğimde Atilla da gelmişti ve söylediklerime kulak misafiri olmuştu yüzünde hayret verici bir ifade vardı.

"Gerçekten bunu yaptın mı Kaan inanamıyorum sana"

"Abi sen de başlama lütfen ayrıca sert falan vurmadım Asya abartıyor"

"Sert vurdun be ya vurmadın Kayra sınıfa geldi ve sana hiçbir şekilde bulaşmadı sen gidip karıştın çocuğa sen vurdun omuzuna çocuğun ne kadar canı acıdı"

"Eh Yeter be ben size açıklama mı yapacağım"

"Yapacaksın tamam mı sen böyle bir insan değildin Kaan ne oluyor sana"

"Ben karışma abi her zaman olduğu gibi kulaklığını takıp dünyada yokmuş gibi davranmaya devam edebilirsin zaten bir hayalet gibisin"

"En azından insanlara zarar vermeyen bir hayalet"

"Kaan bu yaptığın çok ayıp yarın gidip arkadaşından özür dileyeceksin"

"Özür falan dilemeyeceğim tamam mı? Sen de bundan sonra seni ilgilendirmeyen şeyleri burnunu sokma Asya"

"Yoksa ne yaparsın?"

"O zaman gelince görürsün"

Kaan bırak beni dinlemeyi annesini dahi dinlemedi herkese restini çekip odasına çıktı. Hülya saçlarını karıştırıp salonun ortasında bir ileri bir geri gidip gelmeye başladı. Biz hepimiz sessizce oturuyorduk.

" Asya baştan anlat kızım şu olayı ne oldu? "

" Ya benim bildiğim aralarında hep bir gerginlik vardı ama Kaan hep bulaşıyordu çocuğa yok işte sen kıskanıyorsun benim takım kaptanı olduğum için benim karşıma geçmekten korktun sürekli böyle bulaşıyordu çocuğa"

" Yok mu buna engel olan biri öğretmeniniz falan"

" Bilmiyorum ki dediğim gibi ben çok denk gelmiyordum ama aralarında bir şey olduğunu da biliyordum zaten kayra'nın geçen seneki arkadaşlarının hepsi artık kaan'ın arkadaşları hep yalnız dolaşıyor teneffüslerde falan en sonunda bugün Kayra sınıfa geldiğinde Kaan durduk yere bulaştı"

"Ah be oğlum ah be oğlum bu çocuk böyle değildi"

"Ben kayra'nın yüz ifadesini gördüm çok canı acıdı tamam sert vurmadı Kaan ama gerçekten kolunda bir sorun var sanırım yoksa bu kadar revire gidecek bir ağrı olmazdı"

"Ben en iyisi yarın bir okula uğrayayım da kaan'ın kayra'dan özür dilemesini sağlayayım"

"Hülya abla kayra'nın kolunun sakat olduğunu kimse bilmiyor yani birkaç kişi dahil sen de bilmediğini söyle olur mu?"

" Kayra'nın herhangi bir sakatlığı olduğunu düşünmüyorum ayrıca dediğine göre kolu sadece acıyormuş ama merak etme ben belli etmem"

Aslında benim amacım evdekilere tartışmayı veya tartışmanın nedenini anlatmak değildi ama kulak misafiri oldukları için mecburen anlatmak zorunda kaldım belki de bir yandan iyi olur en azından Kaan da zorba hareketlerinden vazgeçer de biraz rahat bırakır insanları.

Odama gidip olanları düşünürken kapım hafifçe tıklandı gelen atillaydı.

" Nasılsın diye bakmaya geldim "

" Yani gördüğün gibiyim "

" Kaan adına senden özür dilerim bazen böyle saçmalama biliyor"

" Ben değil bir özürü Kayra hak ediyor "

" Onunla da konuşucam kaan böyledir işte kıskanç "

" Bu kıskançlık değil bu bile isteye zarar verme isteği"

" İnan böyle bir çocuk değildir Kaan ama son zamanlarda oldukça fevri davranıyor"

"Umarım düzelir"

"Dün kötü görünüyordun daha iyi misin"

"Herhangi bir yangın çıkmadığı sürece iyiyim"

"Merak etme çıkarsa ben seni korurum"

Bu söz o kadar güvende hissettiriyor ki.

"Neyse ben çıkayım artık vaktinden çaldım"

"Yok çalmadın sorduğun için teşekkür ederim çok incesin"

"Rica ederim görüşürüz"

Atilla odamdan çıktığında ben yine istemsizce öptüğü yanağıma koydum elimi yüzüm kızardı bunu hissediyorum.

Üstümü değiştirip biraz ders çalıştıktan sonra bahçeye çıktım yağmur yapmadığı sürece biraz burda oturabilirim. Ben huzur için geldim buraya ama derdim de hemen arkamdan geldi.

" Beni anneme ve abime şikayet ettin rahatladın mı? "

" Sen o çocuğa öyle davranınca rahatladın mı? "

" Kayra'dan mı hoşlanıyorsun yoksa onu bu kadar savunmazsın"

Duyduğum şey ona saldırmak için yeterli bir sebepti ama sakin kalmaya çalıştım.

" Saçmalama "

" Aa doğru en yakın arkadaşının sevdiği çocuktan hoşlansan bile itiraf edemezsin"

"Asıl sen kendine bak be köpek gibi aşıksın asele ama onun seni değil de kayrayı sevdiğini birliğin için öfkeni kayradan alıyorsun"

Yüzü gerildi derince yutkunudu çünkü haklı olduğumu biliyordu.

"Kapa çeneni yok öyle bir şey"

"Bal gibide var ama ben sana diyim asel senin gibi bir zorbaya bakmaz bile neden sen değil de kayra biliyor musun çünkü kayra karakterli merhametli ve kibar biri senin asla olamayacağın biri"

İçimde tuttukularımı tek nefeste söylemiştim tamam biraz ileri gittim ama artık hak etti ve asel konusunda haklıydım. Kaanı bahçede tek başına bırakıp içeri gittim. Ve akşam yemeğine kadar kaan'ı hiç görmedim akşam yemeğinde de masa oldukça sessizdi hiç kimse konuşmuyordu. Ama ben yine de rahatsız hissediyordum kendimi çünkü etraf bana fazla sıcak geliyordu ve bu sıcaklık bana hiç iyi gelmiyordu.

Derin derin nefes alırken yüzümün kızardığını hissediyordum Bir elimle sürekli boynumu kaşırken babam bir şeylerin ters gittiğini elbette ki anlamıştı.

" Asya iyi misin kızım? "

Gözlerimin ona baktığımda yüzümde ne vardı ya da gözlerimde ne vardı bilmiyorum ama benim için endişeli görünüyordu.

" Hastaneye gidebiliriz istersen"

" Hayır hayır gayet iyiyim"

Masadan apar topar kalkıp hemen camın yanına gittim pencereyi açıp biraz soğuk havayı yüzüme doğru hissettiğimde rahatlamıştım ama bu yeterli gelmeyecekti neyse ki imdadıma Atilla yetişmişti.

"Asya biz seninle dışarıda biraz yürüyelim mi daha iyi hissedersin kendini"

Babama bakarak söylediği sözlerden sonra babamdan da destek alınca beni dışarıya götürmeye karar verdi. Açıkçası bu benim için çok iyi oldu çünkü dışarı gitme fikri gerçekten iyi hissettirdi.

Biraz yürüyelim derken evden oldukça uzaklaşmıştık hava yeni açılmaya başlamıştı ama bir iki saat önce Yağmur yağdığı için hala soğuktu.

"Daha iyi misin?"

"Evet sıcağı pek alışkın değilim"

"Sıcağı değil birini tekrar kaybetmeye alışkın değilsin"

Psikiyatri okuyan çocuk tabii anlıyor hemen her şeyi ama bir psikiyatristen çok insanın halkın içinden biri gibi.

Aramızda sadece birkaç santim vardı boş sokaklarda ışıklarının altında ilerliyorduk arada bir yanımızdan bir araba geçiyor sadece o kadar zaten bu soğuk havada pek kimse dışarıda durmazdı.

Saatler ilerledikçe ben üşümeye başlamıştım sanırım kaçmaya çalıştığım sıcaklık artık geri dönmemi istiyor. Sanırım Atilla da bunu fark etmiş olacak ki girelim mi diye sordu elim yüzüm burnum her tarafım kızarmıştı soğuktan.

"Taksi falan çağırabilirim istersen evden uzaklaştık bayağı"

"Yok yok gideriz ya"

Ellerim çok üşüdüğü için ellerimi ovuşturarak ısıtmaya çalışıyordum. Atilla beklemediğin bir hareket yaparak iki elimi de kendi avuçlarının arasına alarak biraz oluşturdu daha sonra da sıcak nefesini üfleyerek ısıtmaya çalıştı bilmiyorum belki de daha önce hiç kimse bana bu kadar iyi davranmadığı için ya da ilk defa kendime özel hissettiğim için olabilir ona minnet ediyordum.

"Neden bana bu kadar iyi davranıyorsun?"

"Kötü mü davranmam gerekiyor?"

"Hayır ama üvey kardeş olduğunuz göz önünde bulundurunca öz kız kardeşin gibi hissediyorum"

Başını öne eğerken söylemek istemiyormuş gibi konuştu sanki sözcüklerini saklamak ister gibi.

"Seni kız kardeşim olarak görmedim göremem de"

Buna sevinmeli miyim üzülmeli miyim bilmiyorum çünkü kafam karmakarışık. Bana sorsa beni abin olarak gördün mü diye ne cevap vereceğimi bilmiyorum ama içimden bir ses keşke onu üvey abim olarak değil de başka biri olarak tanısaydım ya da başka bir şekilde karşılaşsaydık.