12. BÖLÜM

Basketbol turnuvası ile birlikte okul gününde bitmişti nihayet eve gideceğim için mutluydum çünkü yan gelip yatmak bu hayatta en çok sevdiğim şeydi ama maalesef bugün yatamayacağım.

Sanırım bugün herkes erkenci babam Hülya Atilla Mert herkesten çoktan gelmiş. Mert annesi ile birlikte mutfakta yemek yapıyordu Atilla salonda oturmuş yine beste defteri ile uğraşıyordu beni görünce başını kaldırıp hafifçe gülümsedi ben de ona gülümsedim söylemek istediğim çok şey var ya da sormak istediklerim ama sormak istemiyorum veya söylemek istemiyorum aramızda uyuşup giden sessizlik nedense garip bir huzur veriyor.

Belki daha fazla kalıp bakışmak isterdim ama odama çekilmek daha iyi bir fikir. Odama geçip üzerimi değiştirdim tekrar üst kata gittiğimde bir mutfağa uğramak istedim.

"Kolay gelsin"

Benim sesimle birlikte önce Mert sonra Hülya bana döndü Mert tabii ki de her zamanki soğuk tavırlarıyla bir şey demediği için Hülya gülümseyerek cevap vermek zorunda kaldı bu kadının samimiyetini her zaman inandım çünkü bana samimiyetsiz bir hareketi gelmiyor.

"Teşekkür ederim bize katılmak ister misin?"

"Bilmem bence eğlencenizi bölmeyeyim anne olunca siz çok güzel yemek yaparsınız"

"Teşekkür ederim Mert mutfak konusunda hep bana yardımcı olmuştur"

"Sanırım bu ailede bir hayırsız Kaan"

Şaka ile karışık söylediğim sözlere Mert de dahil hepimiz gülmüştük tabii Kaan duymayana kadar her şey iyiydi meğersem mutfağa geliyormuş ve benim söylediğim her şeyi duymuş.

"Sen de anca beni kötülüyorsun"

"Şaka yaptım ya çok nadir de olsa iyi huyların var"

"Aman tanrım teşekkür ederim"

Ben mutfaktan su alırken ocağın üstünde pişen yemeğin biraz yağlı olduğunu ve Mert'in tavayı ustaca çevirip çıkan yağ ile birlikte ateş in çıktığını fark ettiğimde biraz korkmuştum açıkçası. Her ne kadar kontrollü bile görünse küçücük bir alev beni korkutmaya yetiyor çünkü o Ateş yüzünden ben annemi kaybetmiştim.

Elimdeki su bardağı ile öylece kalakalmıştım kendimi toparlayıp içeri gitmem gerektiğini biliyorum ama put gibi mutfağın ortasında durmuştum. Sanırım benim bu halim çok fazla dikkat çekmiş olmalı ki Hülya meraklı gözlerle biraz da endişeli bir şekilde bana bakıyordu.

Yanıma yaklaşıp elini omzuma koyduğunda tuhaf bir sıcaklık hissettim.

"Asya iyi misin?"

Onun yüksek sesle sorduğu soru belki de beni korku dolu rüyalarımdan uyandırıp gerçekliğe döndürdü.

"Evet iyiyim"

Ben ve hülya'nın konuşmasına tanık olan Mert sadece birkaç saniyeliğine kafasını ocaktan çevirmiş ve bu yaptığı çok büyük bir hataya sebep olmuştu çünkü çıkan Alev yağ ile birlikte sıçramaya neden olmuş ve o sıçrama perdeye geçince perde Alev almıştı.

Ve bundan sonrası yok çünkü ben resmen kafayı yiyecek bir hale gelmiştim elimdeki su bardağı düşünce ben korku içinde Çığlık atıp başıma ellerimin arasına alarak kendimi korumaya çalıştım sanki tekrar tekrar o yangın anı gözümde canlanıyormuş gibi.

"Baba yardım et yanıyor çok yanıyor"

Mert ve Hülya bana şaşırmaktan perdeye bile odaklanamadılar neyse ki Kaan orada olduğu için bir süre ayrı dolusu suyu perdeye sıçrattı ve perde söndü ama ben o Duman kokusunu aldığım için kafam hepten gitmişti. Travmalarım depreşmiş yanan evimiz gözümün önüne gelmişti farkında bile olmadan kendimi parçalayacak derecesinde kafama vuruyor beni tutmaya çalışan Hülya ve mert'e aldırış etmeden kendimi parçalıyordum bir yandan da babam beni kurtarsın diye bas bas bağırıyordum.

"Baba lütfen çok yanıyor annem de yanıyor yardım et"

Bütün bu çığlıklar yükselirken gözlerim kararmaya başlıyordu gözyaşları ile birlikte yere yığıldığında en son hatırladığım şey babamın ve atilla'nın da koşarak geldiği ve hülya'nın da beni bu halde görünce ağladığıydı.

Gözlerimi derin bir karanlığın içinde açmayı beklerken yavaşça araladığımda önce bana endişeli gözlerle bakan atilla'yı sonra hemen ayaklarımın dibinde oturan babamı karşımda kollarını birbirine kenetlemiş endişeli gözlerle bakan mert'i onun yanında duran kağanı ve ağlamaktan gözleri kızarmış bir yandan da çok korkan hülya'yı gördüm.

Burnuma hala o yanık perde kokusu geliyordu Duman kokusu içime işlemişti sanki üstüm Duman kokuyor gibiydi ellerim titriyor boğazım kuruyordu. Derin derin yutkunurken etrafımdakilere bakıp ne olduğunu idrak etmeye çalışıyordum.

"İyi misin kızım?"

Babamın sorduğu soruyla kendime gelmeye çalıştım gerçekten iyi miydim hayır tabii ki de hiç iyi değildim.

"Ne oldu neden burada yatıyorum?"

Babam derin bir nefes aldı sanırım buradaki en soğuk kanlı kişi atilla'ydı.

"Bir şey yok Asya merak etme tramvaya bağlı kriz geçirdim ama şu an iyisin al bu suyu iç"

Atilla'nın bana uzattığı bir bardak su ile kendime biraz olsun gelebiliyorum doğru ya psikoloji okuyordu Atilla. Benim neden böyle davrandığımı neden kriz geçirdiğimi neden ortalığı birbirine kattığımı anlamıştı.

Hülya oldukça endişeli görünüyordu yerinden kalkıp yanıma geldiğinde elimi sıkıca tuttu.

"Bizi çok korkuttun Asya gerçekten bir şey oldu sandım neyse ki Atilla bu konularda tecrübeli"

"Ben...ben sizi korkutmak istememiştim"

"Biliyorum güzelim senin elinde olan bir şey değil"

"Özür dilerim herkese çok korkuttum sanırım"

"Benim hatam perde benim yüzümden tutuştu"

Sana ilk defa bu durumda olmamdan dolayı üzgün görünüyordu Mert O da benim için endişeliydi.

"Senin bir suçun yok dikkatini dağıttım"

"Tamam neyse yeter bu kadar ben seni odana götüreyim Asya çok yorgun görünüyorsun yatıp dinlensen iyi olur"

Atilla'nın ortamı yumuşatmak için söylediği sözleri hepimiz onayladık ben yerimden kalktığında bile hala başım dönüyordu neyse ki bana destek olup odama kadar götürdü beni. Yatağıma oturduğumda O da çalışma masamın sandalyesini alıp karşıma oturdu. Karşı tarafında duran aynadan kendime baktım ve gerçekten korkunç görünüyordum gözlerimin alt kapakları ağlamaktan kızarmış yüzüm berbat bir haldeydi.

"Daha iyi misin?"

"Benden korkuyor musun?"

Sorusuna soruyla cevap verdiğim için mi yoksa sorduğum sorunun saçmalık seviyesinden dolayı mı bilmiyorum biraz şaşırmış görünüyordu.

"Hayır senden neden korkayım ki?"

"En ufak şeyden korkup etrafı ayağa kaldıran bir ucube olduğum için"

"Sen ucube değilsin sen yaşadıklarına rağmen ayakta kalmaya çalışan çok güçlü bir kızsın"

"Benim gözlerim karardıktan sonra ne oldu"

"Çok da önemli bir şey olmadı bunları düşünme dinlenmene bak"

"Bilmek istiyorum ama"

Oldukça kararlı olduğunu görünce derin bir nefes alıp anlatmaya başlıyor.

Babam ve Atilla mutfağa geldiğinde Atilla herkesten önce davranıp beni kucağına almış ve salondaki kanepeye götürmüş bu tür şeyleri çok iyi bildiği için ve babam ona yangından dolayı travmaları tetiklendiği dediği için ne yapacağını oldukça biliyormuş.

" Bu tür durumlarda soğukkanlı olmak ve olayları kontrol altına almak daha önemli"

" Neden ambulans falan aramadınız? "

" Aslında arayacaklardı ama gerek yoktu çünkü seni hastaneye götürdüklerinde her zaman geçici bir sakinleştirici ile bedenini ilaçlarla uyuşturacaklar ama senin sorunun fiziksel değil psikolojik"

" Peki ben bundan nasıl kurtulabilirim? "

" Psikolojik destek alarak üzgünüm ben henüz bir doktor değilim ya da Bir psikiyatrist değilim henüz okulum bitmedi ama senin için elimden geleni yapacağım"

" Ben deli miyim"

" Hayır asla Deli falan değilsin ama bu halin hiç iyi değil bu travmaların yarattığı krizler ya okulda olsaydı ya da dışarıda"

Bunu düşünmek bile acı veriyor korkunç bir şey.

" İyileşmeme yardım et lütfen"

İlk defa bu kadar çaresiz bir şekilde yardım istiyordum ve biliyorum ki o da bana yardım etmek istiyor göz bebeklerinde oluşan hüzün beni gerçekten derinden etkilemişti.

" Şimdi sen uzanacaksın ve bana neler olduğunu anlatacaksın tamam mı? "

Beni kendi elleriyle yatağıma yatırırken bir yandan üstüme örtüyor bir yandan da konuşmaya devam ediyordu.

" Neler yaşadığını az çok bilirsem senin için en azından Bir psikiyatrist bulabilirim"

" Ben seanslara mı gideceğim? "

" Merak etme seni tek başına göndermeyeceğim hadi bakalım anlat bana"

" 3 ya da 4 yıl önceydi yine bir sonbahar akşamıydı kasım'ın sonları aralığın başları havanın oldukça soğuk olduğu bir zamandı. "

" Devam et lütfen"

" Babam o biri işi olduğu için akşam yemeğine katılamamıştı annem bütün gün hazırlık yapmıştı ailecek yemek yiyelim diye hem de o hamile haliyle"

Bunlar aklıma geldikçe bile gözyaşlarımı tutamıyorum evet ben aynı gün annemi tek değil kardeşimi de kaybetmiştim hem de daha doğmamış kardeşimi.

" Bu kadar yeterli Asya"

" Hayır hayır devamı var"

" Devamı var biliyorum ama senin devamını anlatacak kadar gücün yok"

" Var beni dinle bölme."

Çaresizce susup beni dinlemeye devam ediyor.

" Yemekte annem çok mutsuz görünüyordu ama babam onu mutlu etmenin bir yolunu bulurdu her zaman o gece de bulacaktı muhtemelen eve elinde kocaman bir buket çiçek ile gelecekti. Sonra yemek yedik annem sehpanın üzerindeki mumları yakmıştı ama hesaba katmadığı bir şey vardı o sehpa o gece perdelere çok yakındı.
Annem saatin geç olmasından dolayı beni yatırmak istediğini söyledi O zamanlar ergenliğe yeni girmiştim çok sinirliydim çok öfkeliydim her şeye bedenimden yüzümdeki sivilcelerden kilolarımdan nefret eden bir kızdım ama sadece birkaç saat sonra ne kadar boş şeylere üzüldüğümü yeni fark edecektim. Gecenin ilerleyen saatlerinde burnuma gelen Keskin Duman kokusu beni uykumdan uyandırmıştı normalde zifiri karanlık olan evimiz o gece alevlerin ışığıyla aydınlanmıştı ve hiç olmadığım kadar kötü bir gece beni bekliyordu ağlayarak anneme ulaşmaya çalışıyor alevlerin arasından bedenimi yakarak çıkmaya çalışıyordum annemin sesini duyuyordum yardım et çığlıkları dışarıdan gelen uğultular da kulağıma geliyordu muhtemelen birileri ambulansa ve itfaiye haber vermişlerdi. Ama itfaiye zamanında yetişemedi annem düşen kolonların altında kaldı yanarak can verdi hastane morgunda annemi göstermediler bile yüzü tanımayacak haldeymiş ve kardeşim daha Melek olan kardeşim çoktan ölmüştü."

Evet benim hikayem bu kadardı çok acı bir hikayeydi o evden sağ kurtulmuş olmam bile bir mucizeydi. Zaten o günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı ne babam ne ben ne de hayatımız.

" Özür dilerim seni zorlamamalıydım"

" Artık biri biliyor diye içim rahat her anlattığım kişi sanki üzerimdeki yükten bir parça alıyor ve beni hafifletiyor"

Konuşmaya başladığımda tekrar yatakta doğrulmuş oturuyordum bu sefer gelip yatağımın üzerine oturdu gözlerini bana dikerek uzun uzun baktı. Birkaç saniye öyle baktıktan sonra sadece bana sarıldı bütün yükümü çekip almak ister gibi bütün acılarıma ilaç olmak ister gibi ya da sadece yanımda olduğunu belirtmek ister gibi.

Sarılmasındaki amaç neydi bilmiyorum ama ilk defa bu kadar mutlu hissetmiştim kendimi ilk defa bu acı hikayeyi anlattığımda gözyaşlarına boğmak yerine biraz olsun huzurluydum.