7. BÖLÜM

İnişli çıkışlı geçen bir hafta sonunun ardından okul günü tekrar başlamıştı okula gitmek için sevinebileceğim tek şey Ballı çöreğim olan biricik bacım asel. Zaten O olmasa okul çekilecek gibi değil ateşli kaan'dı diğer geri zekalılardı derken okul okul olmaktan çıkmış bütün sert birileri bünyesinde barındıran büyük bir çete haline gelmiştir resmen.

Bugün beden dersi de olduğu için eşofmanlarımı da çantana koyup hızla üst kata doğru yola koyuldum.

Atilla'nın odasının önünden geçerken kapısı kapalıydı acaba uyandı da gitti mi yoksa hala uyanamadı mı neyse bakayım üst katta yoksa uyandırmaya giderim diğer iki kardeşine kalsa oho okula 10 gün gitmese bile fark etmezler hatta üst kata hiç çıkmazsa onu bile fark etmezler.

Neyse ki salona geldiğimde onun çoktan hazırlanmış olduğunu ve son bir kez çantasını kontrol ettiğini gördüm gülümseyerek sadece ona günaydın dediğimde aynı samimiyetle bana günaydın diyerek tekrar işine koyulmaya devam etti.

Bugün Mert erkenden çıkmıştı çünkü sabahın erken saatlerinde bir toplantısı varmış bu yüzden hepimiz otobüsle gideceğiz. Kaan'ı beklemek normalde huyum olan bir şey değil ama babamla yaptığımız anlaşmaya göre ben ona saygı duyacakmışım tabii ki de babam bunları söylerken tamam babacığım derken içimden aynen aynen kim kime saygı gösteriyormuş görürüz o zaman diye geçiriyordum.

Yaptığımız anlaşmanın bir diğer maddesi de birbirimizi beklemek olacaktı her ne kadar ikimiz de kabul etmesek de bu kurala uymak zorundaydık çünkü ben uymadığımda babamdan çekeceklerim Kaan uymadığında annesinden çekecekleri var.

Neyse ki bugün çok geç kalmadı bay prens normalde her zaman onu beklerdik sanırım çok fazla söyleyeceğimi tahmin etmiş O yüzden de hızlı hazırlanmıştı.

"Bir de kızlara ne kadar geç hazırlanıyorsunuz diyorsunuz iki saatte yukarıda ne yapıyorsun Bir türlü güzellik uykunu mu alamadın"

"Hiç oturup sana dert anlatacak değilim"

"Dinlemeyeceğim zaten"

Başımı hafif yan tarafa çevirip atilla'nın bize olan surat ifadesi nasıl diye bakmak istedim o konuştuklarımızı duymayacak kadar meşguldü.

Yüksek sesle boğazıma temizleyerek dış kapıyı açtım ve hadi gidelim dedim sesim kulaklarına gitmiş olacak ki çantasını zincirlerini kapatıp hemen arkamızdan gelmeye başladı.

Ben önde yürürken bir yandan da Asel ile mesajlaşıyordum. Her sabah ona bugün okula kesin geleceksin değil mi gelmezsen ben de gelmeyeceğim gibisinden bir darlama yaptığım için artık ben sonradan kendisi gelip gelmeyeceğini haber veriyordu.

Kaan her zamanki olduğu gibi yine telefonda oyun oynamakla meşguldü Atilla ise kulaklarına takmış en arkamızdan yavaş adımlarla yürümeye devam ediyordu.

Otobüs durağı evin biraz uzağındaydı O yüzden acele ettim çünkü otobüsü kaçırmak gibi bir niyetim hiç yoktu. Zaten ilk dersimiz matematik olduğu için derse geç kalmam durumunda hoca beni kesinlikle derse almayacak idareye gönderip geç kaldın kağıdı aldırtacaktı öyle de gıcık bir adam.

Otobüs durağına geldiğinde telefonumu cebime koyup otobüsü beklemeye başladım Atilla da bize yetişene kadar otobüs gelmişti. Sabahın erken saatleri ve sabahçı öğrenciler olduğu için otobüs biraz kalabalıktı boş yer yok denecek kadar azdı. Ben kendime bir yer bulmuştum bulmasına ama Kaan ve Atilla ayakta kalmışlardı.

Kaan ön taraflarda bir yere yaslanmış yine telefonuna gömülmüştü Atilla ise benim oturduğum koltuğun hemen dibindeki tutamaç yerinden tutarak sanki önümde bir duvar oluşturmuştu neden böyle yaptığını anlamamıştım. Ama daha sonrasında hemen çaprazında oturan iki gencin açıkta kalan bacaklarıma baktığını fark ettiğimde anlamıştım neden böyle bir şey yaptığını.

Okula şeyini son zamanlarda bana kısa olduğunu fark etmiştim elbette ki ama bir türlü vakit bulup gidip yenisini alamamıştım ya da terzide düzelttirememiştim. Her ne kadar ön tarafa doğru biraz daha uzamayacağını bilsem de uçlarından tutup çekiyordum en azından dizlerinin üstüne kadar gelebilmesi için çabalıyordum ama nafile.

Benim bu çaresiz çırpınışlarımı gören Atilla derin bir iç çektikten sonra üzerindeki fermuarlı kapüşonu çıkarıp bana doğru uzattı etrafımızdakilerin duymasında bir sakınca görmüyordum ama nedense sesimi kısarak gerek yok dedim. Bana doğru kaş göz işareti yapıp kapişonunu bacaklarının üzerine vermem konusunda beni ikna etmişti. Yaptığı bu davranış ve önüme geçip durması gerçekten çok ince bir hareketti otobüsteki yerler boşalmasına rağmen gideceğimiz yere kadar bir saniye olsun önümden ayrılmayan ve bana ceketini veren bu çocuk gerçekten çok farklı biriydi.

Onun ineceği durağa geldiğimizde ceketini ona doğru uzatmak istedim fakat kalsın gibi bir hareket yaptığı için tekrar dizlerimin üzerine örttüm. Yol boyu onun boyunca hareketini aklımdan geçirerek kendi kendine gülümsedim camdan dışarıya bakarken bu mutluluğumun sebebinin bu kadar küçük bir şey olmasının da beni şaşırttığını farkettim.

Nihayet ineceğimiz durağa geldiğimizde biraz olsun içim rahatlamıştı yerimden kalkarken bile bir taraflarım açılmasın diye büyük Özen gösteriyordum okul çıkışı ilk işim gidip bu eteği değiştirmek olacak.

Bahçeye doğru ilerlerken asel'in de bizden birkaç saniye önce geldiğini görüp hemen yanına koştum arkadan üzerine öyle bir atladım ki bir an korktu.

"Hayırdır çok mu özledin beni?"

"Tahmin edemeyeceğin kadar çok hem de"

Birbirimize şakalaşırken gözleri bir anda elimdeki kapüşona kaydı.

"Senin böyle bir hırkan var mıydı ya?"

Ben de onunla birlikte gözlerimi hırkaya kaydırdığımda hafifçe gülümsedim.

"Benim değil ki o atilla'nın"

Anlamaz bir ifade ile suratıma baktı.

"Senden ne işi var peki?"

"Okul eteğime bir baksana son zamanlarda oldukça kısa geliyordu otobüste otururken bacaklarımın çoğu açıldığı için kaç kişinin rahatsız edici bakışlarına maruz kaldığım için bana hırkasını verdi"

Bunu duyunca yüzünde tuhaf bir gülümseme oluştu.

"Vay be ne kadar ince düşünceli bir çocuk"

"Evet ben de çok şaşırdım otobüste boş yer olmasına rağmen önümde dikilip en azından bir taraflarımın görünmemesi için büyük çaba sarf etti"

" Gerçekten sinir bozucu üvey abinin Kaan ile bu Atilla kardeş mi?"

" Sorma ben de inanamıyorum belki de Atilla evlatlık falandır ha"

Oldukça saçma ama bir yandan da mantıklı olan bu sözleri güldükten sonra sınıfa gittik. Ben sınıfa girdiğimde arka sıralarda oturan Ateş ile göz göze gelmem bir oldu daha doğrusu onun bana dik dik bakmasıyla göz göze gelmemiz bir oldu.

Bakışlarından oldukça rahatsız ettiğini belirtecek hareketler yaptıktan sonra yerimize geçip oturduk Asel kimsenin duymaması için özellikle yaklaşıp fısıldayarak konuştu.

" Bu çocuğun bakışları bakış değil ha haberin olsun"

" Sorma ben de farkındayım ama adamın onunla aynı cümlede geçmesini bile istemiyorum Kaan bunun şakasını yapınca bile hafta sonu çok büyük bir kavga çıktı"

" Hadi ya bana niye anlatmadın?"

" Uzun hikaye boş ver orasını"

Ateşin olduğu tarafa bakmasın diye özellikle uyardım asel'i çünkü bir iki defa bakarsak bu geri zekalı yanlış anlar Bir de onunla uğraşamam şimdi.

Öğleden sonraki 2 dersimiz boş olduğu için bahçede falan oturduk ondan sonra zaten beden dersimiz vardı neyse ki beden dersi olduğu için bu kısa etekten kurtulup eşofman takımı giydiğim için rahatlamıştım.

Okulun her tarafında bulunan spor salonuna indiğimizde beden hocasının henüz gelmediği için erkekler kendi arasında küçük bir basketbol takımı kurmuş basketbol oynuyorlardı bu takımın başına da Kaan ve Ateş çekiyordu.

Kaan ve ateşin bu kadar yakın arkadaş olması beni rahatsız etmedi değil. Çünkü biliyorum biraz daha yakından arkadaş olurlarsa Kaan ona eve davet etmeye başlayacak ve bu benim için çekilmez bir durum olacak ateşi birazcık tanıyorsam ne kadar şerefsiz olduğunu da iyi biliyorumdur demektir.

Bunun olmamasını dileyerek kendi içimde dua etmeye devam ettim ve beden hocamız geldi. Isınma hareketleri ile başladığında Ateş bilerek yanıma kadar gelip benim dibimde durdu ben her ne kadar uzaklaşmaya çalışsam da o bir adım daha yaklaştı bana.

Ne kadar kendimi sakinleştirmeye çalışsam da bu çocuğun yaptıkları artık iyice beni çileden çıkarmıştı.
Neyse ki birileriyle kavga etmeden ya da ateşin kafasını patlatmadan ders bitmişti okuldan ayrılmak için tekrar okul üniformalarımı giymek için soyunma odasına gidip üzerimi değiştirdim kapıdan çıktığımda Ateş ile burun buruna geldim.
Geçmeye çalıştım fakat izin vermedi.

"Şekil önümden gideyim"

"Ne bu tavırlar sadece konuşmak istiyorum"

"Benim seninle konuşacak bir şeyim yok ayrı beni rahat bırak"

"Böyle yapma güzelim ama"

Uzanıp saçlarımla oynamak istediğinde şiddetli bir şekilde eline vurup geri çekildim.

"Kendine gel tamam mı beni rahat bırak"

"Neden bu kadar agresifsin okulun bütün kızları benimle çıkmak istiyorken sana olan iliğimi fark etmemiş olman mümkün değil"

"Bunu bildiğin için özellikle senden uzak durmaya çalışıyorum ve sen de benden uzak dur tamam mı koridorda her gördüğüm kız senin kırığın ben de ateşin kırığı diye anılmak istemiyorum ayrıca senden nefret ediyorum"

Başını geriye doğru atıp gür bir kahkaha attı.

"Bakalım benim olduğunda da böyle konuşabilecek misin?"

"O dediğin asla olmayacak tamam mı?"

"Onu göreceğiz ama"

Daha fazla bir şey demeden omuz atıp çıktım yaptığım uyarılar elbette ki işe yaramayacaktı elbette ki peşimi bırakmayacaktı bunu biliyorum ama elimden bir şey gelmiyor tek dileğim bir an önce benden soğuması.