Geçmişin Acıları

3 𝑨𝒚 𝑺𝒐𝒏𝒓𝒂

Yağmur damlaları tane tane başımızdan aşağı ,çok değersiz bir şeymiş gibi üstümüze damlıyordu .

İşte tam karşımda duruyordu.
Uzun boyu ,koyu kahveleri, inci gibi teni tam karşımdaydı.

Benim elimde silah ,onun elinde bir hiç, hiç bir şeyi yoktu olamazdı .
Ellerim titriyordu ;Bu Sonbahar ayında.

Aramızda geçen o sessiz bakışlarla konuşuyorduk sanki o an .

Aramızdaki o sessizliği o bozmuştu.

Boğuk gelen sesiyle "Sıla ,ya şimdi ya hiç "demişti

Evet tam olarak bana bunu demişti .
Peki o kimdi ? Neyim di ?
Bu sorunun cevabı bir hiçti ;

Konuşmak için ağzımı açtığımda sesim çıkmadığı için öksürdüm ve ardından
"Neden ? Seni öldüreceğimi mi ? Sanıyorsun. Bunu yapamam "

Ve ardından onun canını acıtmak için "Ben senmiyim ki ?İnsanların canını yakayım ?"

Yavuz bir anda kahkaha atmaya başladı .

Kahkahanın içinde bir tuhaflık vardı; Neşeyle karışık ,Acı ,Mutsuzluk ve bir kırılganlık. Yağmur yüzüne boncuk boncuk vuruyordu, gülüşü ıslak rüzgârla dağılıp yeniden toplanıyordu.

Bir adım attı, o adım sanki geçmişle şimdi arasında bir köprü gibi ağırdı.

“Sıla,” dedi, sesi şimdi daha yumuşaktı, “Sen hep her şeyi en uç noktada yaşadın. Ya hep ya hiç’in kızı.”

Parmaklarımın arasındaki tetik küçük bir şeymiş gibi kaydı; ateş etseydim, dünyanın en doğru kararı olacağını düşünmüyordum.

Çünkü kafamın içinde başka bir ses vardı yılların susturduğu bir şey. Hatırladığım bir yaz akşamı, iki bisiklet, iki el, bir söz.

O sözün nerede kaybolduğunu bilmem gerekiyordu şimdi.
Yavuz yaklaştı; gözlerindeki karanlık bir an için soldu, sonra tekrar parladı.

Bir an için dünyada sadece ayak seslerimiz ve yağmur vardı. Sonra Yavuz’un yüzündeki ifade katılaştı; kahkaha kesildi, gözleri benzin gibi parladı.

“Ama artık oyun bitti,” dedi ve elindeki hiçi kaldırıp, boş elleriyle göğsünü işaret etti.

“Şimdi ya her şeyi bitiririz, ya da her şeyi başlatırız.”

Tetik hâlâ benim elimdeydi. Kalbim göğsümde bir yumruk gibi atıyordu. Hangi kapıyı açacağımı seçmek, hiç bu kadar zor olmadı...