~♧Bölüm 7♧~

Burak, kırmızı kapının önünde durdu. Oylamayla seçilmişti, ve herkesin gözleri onun üzerindeydi. Derin bir nefes aldı, kapıyı itti. İçerisi karanlıktı; yalnızca bir sandalye ve karşısında siyah maskeli bir adam görünüyordu. Kapı ardında kendiliğinden kapandı.

Burak:
“Sen… sen buradasın. Demek her şeyin ardındaki kişi sensin.”

Maskeli Adam :
“Doğru soruyu sordun. Ama cevap tahmin ettiğin kadar kolay değil.”

Burak birkaç adım attı, gözleri karanlığa alışmaya çalışıyordu. Masada iki kutu belirdi: biri siyah, biri beyaz. Masanın kenarında, gölgede, keskin görünümlü küçük bir bıçak da vardı Hayatını kurtarması için aklını dinlemiştim ve aniden bıçağı Maskeli adama doğru fırlattı.

Taki maskeli adam hızlı bir şekilde kafasını sol tarafa doğru edilince bıçak eskimiş bir duvara çarpıştı.

Maskeli Adam

Çok büyük bir kahkaha attı.
Öyle bir kahkahanın sesi çok ürkütücüydü .

Elleriyle Burağı tebrik eder bir şekilde önce sağ elini sol eline vurarak alkış sesi çıkardı .

Burak kafayı yemiş gibi davrandığından kötü hissetti.

Burak ne olduğunu anlamadan kolunda bir acı hissetti.

Maskeli Adam siyah parlak botundan bir bıçak çıkararak burağa fırlattı.

Ardından "Reflekslerin iyi değilse çabuk ölürsün bu hayat ta."

Sesini çok kısık bir sese dönüştürerek " Acı ile yaşamak zordur ."dedi .

Burak Sol kolundan bıçaklanmış tı.
Burak acıyla inledi .

Kolundan Akan sıvı kanı görünce gözleri döner gibi olmuştu .

Maskeli Adam: burdan çıkmak istiyorsan oyun oynayacaksın.

“Basit bir oyun. İki kutu. Biri seni dışarı çıkaracak anahtar, diğeri… sadece karanlık.”

Burak:
“Buna ne gerek var? Bırak gideyim.”

Maskeli Adam:
“Güven oyunu, Burak. Sen arkadaşlarına güvenip güvenmediğini tartıştın. Peki ya kendine güveniyor musun?
Sezgine, şansına?”

Burak gözlerini kapattı ve siyah kutuya uzandı. İçinden paslı bir anahtar çıktı.

Hemen kpıya doğru koştu
Kapıyı açtı ve Maskeli Adam geri durdu.

Tam o anda,

Maskeli Adam sakin fakat soğuk sesle konuştu:

“Dönmek istiyorsun, değil mi? Ama önce bilmeni istediğim bir şey var. Bu oyunda herkesin maskesi var, Burak. Ve seninkiler, en az benimkiler kadar sahteydi.”

Burak, kanayan kolunu elinin kenarıyla bastırarak birkaç adım geriledi. Anahtarı düşürmemek için dişlerini sıktı; paslı anahtar elinde kaldı, fakat yüzündeki ifade artık eski özgüvende çok uzaktı.

Burak:
“Ne demek istiyorsun? Arkadaşlarımın bana güvenmediğini biliyorum artık.”

Maskeli Adam bir adım öne çıktı, sesini yavaşça alçaltarak konuştu:

“İşte sorun burada başlıyor. İnsanlar güveni hak eder, ama sen ona inanmazsan, kaybedersin. Ben de yıllar boyunca bunu öğrendim. Çocukken yanlış insanlara güvendim, sırlarımı koruyamadım. Bu yüzden maskeler ardında saklandım. Ve bu oyunda gördüğün… bu sadece bir ders, Burak. Gerçek, acımasız ama öğreticidir.”

Burak anahtarı sıkıca kavradı, gözleri maske ardındaki adama kilitlendi. Kolunu sargılayıp derin nefes aldı; yüzündeki kan belirgin ama abartısızdı yara acısı kadar gururu da yanıyordu.

Burak:
“Yani sen… geçmişinle yüzleşemediğin için bizi oyunların içine çekiyorsun?”

Maskeli Adam hafifçe başını salladı:

“Hayır. Ben sadece gerçekleri test ediyorum. Sen güvenin kırıldığını hissediyorsun. Ama unutma, geçmiş, oyun ne kadar acımasız olursa olsun, seni şekillendirir. Ve bazı dersler yalnızca acıyla öğrenilir.”

Burak kapıya yöneldi; anahtarı cebine sıkıştırdı. Arkadaşlarına geri döndüğünde artık gözlerinde güven yoktu; oyun, sancılı bir yarayla artık somutlaşmıştı.

Maskeli Adam arkasından sessizce ekledi:

“Unutma Burak… oyunun asıl hamlesi, hâlâ başlamadı.”

Kapı kapandı ve Burak dışarı çıktı. Arkadaşlarının şaşkın bakışları arasında, artık eski Burak değildi .