~♧Bölüm 1 ♧~

3 𝐴𝑦 Ö𝑛𝑐𝑒

Sabah güneşinin hafif ılık ışıkları üzerimize vuruyordu.

Ceren’le omuz omuza okul yolunda yürüyorduk.“Ceren, gerçekten bu. hafta çok yoruldum,” dedim.

Ceren omuz silkti, “Sınavlar hepimizi bitirdi zaten. Ama bence iki gün sonra eğlence merkezi fikri harika, biraz rahatlayacağız.”

“Evet, kafamızı dağıtmak iyi gelecek,” diye onayladım.

“Yanlış hatırlamıyorsam cuma günü okuldan sonra toplanıyoruz, değil mi?” diye sordu.

“Evet, tam olarak. Herkes buluşacak okul önünde.”
Bir süre yürüdük, Ceren aniden esprili bir sesle,

“Sıla, sen bu aralar biraz sessiz gibisin, ne oldu? Bize anlatmak istediğin bir şey mi var?” dedi.
Kafamı hafifçe salladım, “Sadece biraz kafam karışık, o kadar.”

“Biliyorum, biz buradayız. Ne zaman istersen konuşabiliriz.”
Gülümseyerek cevap verdim, “Teşekkürler Ceren, iyi ki varsın.”

Okulun önüne geldiğimizde, arkadaşlar zaten toplanmıştı.
Selim, Burak, ve Emir birbirleriyle şakalaşıyorlardı.
Burak beni görür görmez seslendi, “Sıla, Ceren! Gelin, hemen aramıza katılın!”

Ceren gülümseyerek, “Neredeydiniz siz böyle?” dedi.

Selim de esprili bir şekilde, “Geç kaldınız, biraz acele edin!” dedi.

Emir ise ciddi bir tavırla, “Hazırlıklı olun, cumartesi geceyi unutulmaz yapacağız,” diye ekledi.

Ben biraz gülümseyerek, “İki gün var, sabırsızlanıyorum.”
Burak omuz silkti, “Bence bu hafta sınav stresini atmanın tam zamanı. Eğlence merkezi bize iyi gelecek.”

Ceren neşeyle, “Evet, biraz gürültü biraz oyun. Hem de hep beraber.”
Selim “Ama unutmayın, kaybedenler ceza içecek!” diye meydan okudu.

Gülüşmeler arasında planlarımızı netleştirdik ve herkes dağıldı.
“Cumartesi görüşürüz!” diye bağırdık hep birlikte.

៚✾

Kendi bölümümü doğru yürümeye başladım . Kendi bölümümü bulmak zor olmamıştı aslında sonuçta üç senedir buradaydım .

Aynı siyah beyaz fayans ta yürüyordum.Sınıfımın önüne geldiğimde okulun zorba çocukları bana bakıp gülüyorlardı .Kaşlarımı kaldırıp baktıktan sonra göz temasından kaçmaya çalıştım ama benim için zordu .Sonuçta ben o bildiğiniz inek öğrencilerden değildim yada o okulun zorba çocuklarıydım.

Ben hiçbiri değildim ben kendi halimde bir kızdım.En azından kendimi ezdirmezdim ama bu durum biraz daha farklıydı.

İçlerinden biri bana doğru yürümeye başladı. Uzun boylu çocuk "Bakın burda kim varmış .Kendini prenses zanneden ama bir velet ,sana büyüklerin hiç öğretmedi mi ? "

Bu sözlerin ardından arkada duran arkadaşları bana gülmeye başladılar.o kadar sinir bozuculardı ki hepsi hepsinden nefret ediyorum. Zamanında annem "Çok nefret zarar "derdi .

Bu yüzden insanlardan nefret etmekten kaçınıyordum ama önemli olan zaten karşılık vermemekti .

O tip insanlardan uzak durmamı söylediğinde daha yedi yaşındaydım bilmezdim bu tür olayları şimdi anlıyordum Annemi .Uzun boylu çocuk yanıma daha çok yaklaşıp aramızdaki mesafeyi kapattı .

Ve aniden elini saçıma dokundurup çekti .O anki acıyla tız ama bir o kadarda sesli bir şekilde çığlık attım .
Refleks olarak elimi saçıma götürdüm ,saç köküm sanki kopmuş gibiydi acısı ,o anki sinirle hiçbirşeyi düşünmeden bana bulaşan Uzun çocuğa doğru hızlı bir hamleyle ve büyük bir hırsla burnuna yumruk attım .

İlk önce Çocuk geriye doğru sedelendi daha sonrasında burnuna baktı burnundan kırmızı kan akıyordu .Çocuk hırsla bana doğru yürümeye Başlamıştı ki aniden bir çocuk geldi.Ve aynı hırsla çocuğun yakasına yapıştı

Ard arda indirdiği yumrukları sayamamıştım .okadar hızlı bir şekilde vuruyorduki çocuk yere yapıştırdı ,bu olayı gören arkadaşları beni kuruyan çocuğu tutmaya çalıştılar .Uzun ve zorlu çabalar sonucunda ayrıldılar .

Çocuğun ağzı yüzü hep kandı muhtemelen burnu kırılmış,Kaşı çatlamış ve dudakları patlamıştı .Bir anda içime acıma duygusu gelmişti fakat bu duygu bir anlıktı. Çünkü bana yaptıklarını hatırlayınca yüzümü büzüştürdüm .

İçimde tiksinme duygusu oluşmuştu.Neyseki olay yerinden arkadaşları çocuğu götürmüşlerdi ki o yüzünü görmeye tahammülüm kalmamıştı.Aklıma beni kurtaran çocuk geldi olay yerine bir göz atmıştım fakat çocuğu görmemiştim çocuk hemen kaçmıştı.

Neden ?yani kaçıyorsun bir bak arkana kız iyi ama önemli olansa onu bulup teşekkür etmeliydim .
Bu kararlılıkla artık sınıfa gitmem gerekiyordu ,bende hemen sınıfa doğru hızlı adımlarla gidiyorum .

Sınıfa gelmiştim arkada grup halinde kızlar konuşuyor ,Erkekler ise birbirlerine sataşıyorlardı.Sınıfa girer girmez dikkatimi çeken en arka sırada oturan bir çocuktu .

Çocuk elinde bir kalemle kağıda değişik şekillerde çiziyordu. Bileğinde deri renkli vardı .

Bana çok tanıdık geliyordu sanki bana bir şeyleri hatırlatıyordu .
Bir yandan çok garipsemiştim.Çocuğa dikkatle baktığımda siyah saçları beyaz teni dikkatimi çekmişti .Onu düşündüğümden çok uzun bir süre bakmıştım ki ben ona bakarken ,çocukta bir süre sonra benim yüzüme bakmıştı .

Koyu kahveleri çok keskin bakıyordu bana sanki bir şeyleri sorguluyor yada düşünüyormuş gibiydi ilk göz temasını ben kesmiştim çok göz teması beni ürkütüyordu.En sonunda arkamdan elifin telaşlı sesi geldi .

"Sıla iyi misin? az önce olanları duydum umarım hiçbirşeyin yoktur .Bir yerlerinde birşeyler varmı ?istersen bir baktıralım ne dersin? " dedi .

Bende "Sakin ol Elif bende hiçbirşey yok bende .İyiyim sadece canım sıkkın o kadar onun dışında sıkıntı yok ."diyerek sırama oturdum.

Arkamdan yavaş adımlarla gelen Elifte yanıma oturup "Bak Sıla biz arkadaşız ve sen benim bu sınıftan tek anlaştığım birisin iyi günde kötü günde yanında olmalıyım aynı şekilde seninde ,bak canın ne ye sıkkınsa bana anlatabilirsin .Ben seni dinlerim, anlarım en azından anlamaya çalışırım sana yol gösteririm "dedi .Boğuk bir sesle.

Bende bu sözlere karşı tebessüm ederek elife kollarımı açarak sarıldım ,sarılmamı karşılıksız bırakmadı Elifte hemen kollarını sardı ve karşılık verdi.

Ve geri çekilen ilk ben oldum gülümseyerek "Seni sevdiğimi biliyorsun değil mi Elif "dedim .

Elif'te gülümseyerek "Bilmez olurmuyum ?hadi anlat neyi merak ediyorsun bakalım. "dedi.

Bende"Yaa Elif "dedim

" Canın neden sıkkın ?"Bir anda yüzüm düştü .

Sesimi düzelttim daha sonrasında
"Yani şöyle bu olayları biliyorsun hani beni kurtaran çocuk ona bir teşekkür etmeliydim ama hemen gitmişti sonrasında da bulamamıştım zaten .Canım buna sıkıldı."

Elif bu dediklerimden sonra ağzı açık bir şekilde şaşkın bir ifadeyle bana bakıyordu yüzümün her detayına şaşkınlıkla bakıyordu yada düşünüyordu.
En sonunda ben "Yani elif neden öyle bakıyorsun hani beni anlamaya çalışırım demiştin"dedim.

Elife bir süre zaman tanıdım en azından yüz ifadesi geçsin diye ne demiştim ki ?bir an kendimi sorgulamaya başlamıştım yani çok net bir şekilde söylemiştim ,şaşırılacak ne vardı ki ?Elifin tepkisinden dolayı ben de çok şaşırmıştım en sonunda elif biraz toparlandıktan sonra kısık bir sesle

"Sıla bu sana yardım eden çocuk tam arkanda "dedi

Şimdi tüm işler değişmişti .Ben Elifin dediğini duyduktan sonra az önce elifin tepkisinin aynısını vermiştim. Ağzım açık bir şekilde nasıl olduğumu bilmiyordum ama bunu bir süre durumu sindirdikten sonra kendimde bir anlık cesaret rüzgarıyla arkamı dönüp çocuğa baktım.

Taki en büyük şoku yaşayana kadar zaten çocuk elini başına yaslayıp ,kafasına siyah kapşonlunun şapkasını kapatmış .

İlk baştan veri Elifle konuştuklarımızı dinliyormuş .O anki tepkimle nasıl gözüküyorsam çocuk yarım ağızla hafif bir tebessüm etmişti .