~♧Bölüm 15 ♧~

SILA

Kutuyu açtığımızda içindeki kağıdın üzerinde duran semboller hâlâ gözümün önündeydi.

Her harf, her kıvrım bir ipucu gibiydi. Selim kaşlarını çattı, Ceren sessizce feneri tutuyordu.

Rafların arasını arşınlarken küçük, parlak bir şey gözüme ilişti masanın bir köşesinin altına sıkışmış, tozla kaplıydı. Eğilip elime aldım.

Soğuktu; metalin üzerinden eski bir yazı okunuyordu: “BULANLAR İÇİN KAPIYA.”

Kalbim hızla atmaya başladı. Naz yanımda titreyerek fısıldadı, “O ne?”
Ben sadece anahtarı gösterdim.

Uzun, sivri uçlu, uç kısmında minik bir diş ve üzerinde kazılı garip bir işaret vardı maskenin stilize edilmiş bir silueti gibiydi.

Cenk ayağımla masanın altındaki bir levhayı itti; altından küçük bir bölme açıldı.

İçinde tozlu bir zil ve yanında eski bir kilit pulu vardı. Burak dikkatle pulu aldı, “Bu… bir set,” dedi. “Anahtar ve kilit pulu.”

Emir bir adım öne geçti, gözleri sertti ama sesi yumuşaktı: “Bulanların için… demek ki bunu bulan, kapıyı açacak. Ya kurallar başka bir şey söylüyorsa?”

Selim haritayı tekrar açtı, parmağı X’lerin üzerini gezdi.

“Harita bu odaya kadar getirdi bizi. Bir sonraki kapı için anahtar burada saklanmış olabilir.

”Hepimiz birbirimize baktık. Anahtar basit bir nesne değildi artık; hem umut hem sorumluluktu.

Naz öne eğildi, “Bulanlar için… yani bulanlar gidebilir mi?” dudakları titredi.

Ceren sertçe, ama anlayışla, “Kurala göre anahtarı bulan, kapıyı açma hakkını kazanır. Ama açınca ne olacağını kimse bilmiyor.

”Ben anahtarı avucumda çevirdim. Metalin soğukluğu tenime yayıldı.

İçim bir yandan korku, bir yandan da garip bir kararlılıkla doldu eğer ilerlemek istiyorsak bu anahtar gerekiyordu.

Emir gözüme baktı, “Sıla, sen buldun.”

Ben başımı salladım. “Eğer kapıyı açacaksak beraber gireceğiz.

Anahtar sadece kapıyı açar; içine kim girer, onu hepimiz kararlaştırırız.”

Cenk fısıldadı, “Maskenin izi var üzerinde…"

Burak ekledi, “O zaman dikkatli olalım. Bu anahtar bir kapı açar ama aynı zamanda bir şeyleri serbest bırakabilir.”

Adımlarımızı yavaşlattık. Haritanın gösterdiği eski kapıya doğru ilerledik; menteşeleri paslı, kilidi eskimişti ama kilit halkası sağlamdı anahtarın tam olduğu türden.Ben anahtarı kilide dayadım.

Parmaklarım titredi, etrafımda yedi çift göz beni izliyordu.

Derin bir nefes aldım, anahtarı çevirdim. Metal, dişleriyle eski mekanizmaya uydu.

Küçük bir tık… ve sonra, ağır bir sesle, kilit açıldı.

Kapı yavaşça aralandı. İçeriden soğuk bir hava yayıldı taze bir koku değil, daha çok uzun zamandır kapalı kalmış bir odanın nefesi.

İçeriye baktım ve karanlığın içinde yeni bir yol, yeni bir bulmaca, belki de yeni bir tehlike belirdi.

Emir fısıldadı, “Hazırsanız…”
Hep birlikte bir adım attık.

Anahtar elimdeydi bulanların için bir kapı açmıştım; ama şimdi esas soru şuydu: içeride ne bulacaktık?

Kısa oldu kusura bakmayın bir sonraki bölüm uzun olacaktır 🙏🏾🙏🏾