~♧Bölüm 13♧~

Sıla

Kız hâlâ ağlıyordu.
Titreyen elleriyle abisinin yüzünü siliyor, gözyaşlarını durduramıyordu.

Bizimse ne diyeceğimizi bilemediğimiz bir sessizlik çökmüştü ortama.
Sadece nefeslerimizin sesi vardı… ağır, yorgun ve suç dolu.

Burak başını iki yana salladı, kollarını kavuşturdu.
“Bunu açıklaması lazım,” dedi, sesi çatlak çıkmıştı.

Adamın yüzü kan içindeydi, ama o hâlâ dik bakıyordu bize.
Ne pişmanlık, ne korku… sadece soğuk bir sessizlik.

Ceren gergin bir nefes aldı. “Neden saldırdın kıza?”
Adam yanıt vermedi.

Gözleri yalnızca Sıla’daydı.
O kadar sabit bakıyordu ki, sanki onun içinde bir şey arıyordu.

Bense istemeden de olsa geri çekildim .

Adam başını öne eğdi, bir süre sustu.
Sonra kısık bir sesle, “Korktum,” dedi.
Hepimiz birbirimize baktık.
“Ne?” diye sordu Emir, inanamaz gibi.Adam başını kaldırdı.

“Burada yalnız olduğumuzu sanıyorduk. Günlerdir dışarıdan sesler duyuyorduk ama kimse görünmüyordu. Sonra birden biri geldi... korktum. Kardeşimi korumak istedim.”

Kız gözyaşlarını sildi, araya girdi.
“Biz de tıpkı siz gibiyiz. burada bulduk kendimizi. Kapılar kilitliydi, dışarı çıkamıyorduk. Birileri bizi izliyor gibiydi.”

Burak elini saçlarına attı, sinirle derin bir nefes aldı.
“Yani siz de mi buraya getirildiniz?”

Adam başını salladı.
“Evet. Bilmiyoruz kim yaptı. Ama gece olduğunda ışıklar sönüyor… ve bir ses yankılanıyor. ‘Oyun başlamadı’ diyor.”

Kalbimde soğuk bir ürperti hissettim.
Aynı cümleyi o da duymuştum.
Bir gece önce, tam uykuya dalarken.

Emir gözlerini kıstı, hâlâ güvenmiyordu ama sesi biraz yumuşamıştı:
“Bizi kandırmaya çalışma. Eğer gerçekten bizim gibiyseniz, o sesi bir kez daha duyduğunuzda bize haber vereceksiniz. Anlaştık mı?”

“O zaman birileri bizi özellikle seçti.”

Ceren gözlerini devirdi,
“Peki neden bizi? Ortak noktamız ne olabilir ki?”

Kimse cevap veremedi.

Odaya sessizlik çökmüştü.
Herkes birbirine bakıyordu, ama kimse ilk konuşan olmak istemiyordu.
Tavanın köşesinden su damlıyordu; her damla sinirlerimizi biraz daha geriyordu.

Adamın bilekleri çözülmüştü.
Yavaşça doğruldu, derin bir nefes aldı.

“Benim adım Cenk,” dedi.
Sesi tok ama yorgundu.
Kız kardeşi hemen ardından konuştu:
“Ben Naz… gerçekten korktuğumuz için öyle davrandık. Saldırmak istemedik.”

Ceren kollarını kavuşturdu. “Ama saldırdın,” dedi soğuk bir sesle.
Naz gözlerini kaçırdı.

“Zifiri karanlıktı,” dedi fısıltıyla. “Ayak sesleri duydum. Cenk uyuyordu. Sonra birinin yaklaştığını hissettim. Panikledim. Onu uyandırdım… o da refleksle sizi tehdit sandı.”

Burak homurdandı. “Refleksmiş.”
Ama sesinde öfke kadar anlayış da vardı.

Selim sessizce elindeki not defterini çevirdi. “Kaç gündür buradasınız?”
Cenk düşünmeden cevap verdi: “on dördüncü gün”
Sıla ve Emir aynı anda başlarını kaldırdılar.
“Biz de on dördüncü gündeyiz,” dedi Emir.

O an herkes birbirine baktı.
Bir şey fark ediliyordu.
Ceren alçak bir sesle mırıldandı:
“Yani toplam yedi kişiyiz…”

Sanki o kelimenin ağırlığı havayı bastırmıştı.

Cenk kaşlarını çattı,
“Yedi… tıpkı o panoda yazan gibi.”
Burak hemen sordu: “Ne panosu?”
Naz, duvardaki solmuş yazıya baktı.
“‘Yedi tamamlandığında oyun başlar’ yazıyordu. Biz geldiğimizde oradaydı.”

kalbimde buz gibi bir ürperti dolaştı.
Emir feneri duvara tuttu. Gerçekten de yazıyordu:
“YEDİ TAMAMLANDI.”

Hiç kimse konuşmadı.
Sadece kalplerimizin sesi vardı.
Ve sonra, o eski binanın hoparlörlerinden gelen cızırtılı bir ses…

“Tebrikler oyuncular… oyun şimdi başlıyor.”