~♧Bölüm 5 ♧~

Bir uğultu yayıldı tavandan. Bowling salonunun parlak ışıkları tamamen söndü, yalnızca tavandan sarkan kırmızı acil ışıklar yanıp sönüyordu. Her patlama sesinde gölgeler dans ediyor, gözlerimizi aldatıyordu.

Ceren panikle Selim’in koluna sarıldı:

“Bu… bu bir şaka olmalı, değil mi?”
Selim "Tamam,sakin ol Ceren korkma."

Burak başını iki yana salladı. Çenesini sıkmıştı.

“Böyle bir şaka olamaz. O adam ciddi.”

Tam o sırada yerdeki ekranlardan biri titreyerek açıldı. Bowling hatlarının tam ortasında, ışıklarla çevrili siyah bir kutu belirdi. Sanki zemin altından itilmiş gibiydi. Kutunun üzerinde tek bir şey yazıyordu:

“1. Görev: Güven”

Emir ağır adımlarla yaklaştı. Kutunun metal yüzeyine dokunacak gibi oldu ama ben bağırdım:

“Dur! Belki de tuzaktır.”

Maskeli Adam’ın sesi tekrar yankılandı:

“Her oyunun bir başlangıcı vardır. Sizinki de bu. Kutuyu açacak olan, grubun kaderini belirleyecek.”

Sessizlik… Kalplerimiz göğsümüzden fırlayacak gibiydi.
Selim öne çıktı.

“Eğer bu bir oyun olacaksa, kuralları öğrenmemiz lazım. Ve kimseye zarar gelmeden bunu bitireceğiz.”

Herkesin duyabilecek bir sesle "Bence amacı daha farklı arkadaşlar amacı bizimle kukla gibi oynamak ."

Ardından Maskeli adamın robot gibi sesiyle;

"Hımm,Sıla düşündüğümden de çok zekimişsin ."

Böyle bir ses olamazdı. Muhtemelen cihaz kullanıyordu .
Nasıl bulacaktık bu adamı yada kadını ?

Belki zaman gösterirdi.

Kutunun kapağını kaldırdığında içinden altı tane kart çıktı. Her kartın üzerinde hepimizin adı vardı. Kartların arkasında ise kan kırmızısı harflerle tek bir cümle yazılıydı:

“İlk ihanet, ilk seçim.”

Ceren kısık sesle mırıldandı:

“İhanet mi?.. Ne demek istiyor bu?”

Ama o an içime bir his doğdu. Bu oyun, sadece fiziksel güçle değil… birbirimize ne kadar güvenip güvenmediğimizle ilgili olacaktı.

៚✾

Bir anda kendimi sorguladım .
Hayatımı ,geçmişmi belki olursa geleceğimi .
Hayat çok acımasızdaydı.

Oturduğum yerden doğruldum ."Tamam ,artık moral bozmak yok. Hep birlikte hemen Oyunları oynayıp çıkalım buradan "herkese bakarak .

Emir gür sesle "Hep beraber birlikte varmısınız?"
Elini kaldırarak

"Hep birlikte Varım,"

Cerenle Selim bizim yanımıza gelerek aynı anda "Bizde varız "dediler.

Bir anda. Birbirlerine bakarak güldüler çok samimi bir gülüştü.

Birkaç adım uzağımızda Burak yerde hala oturuyordu .

Biliyordum .Bizim için çok farklı bir durum fakat alışmamız lazımdı buradan çabuk çıkmak için
Yavaş bir o kadarda yavaş adımlarla Burağın yanına gittim.
Korkudan kalp atış ritimlerini duyuyordum .

Çok korkmuştu.
Belki geçmişi acılıydı.
Bunu da kader gösterecekti.

Sakin ve güvenen bir sesle "Burak korkma biz varız hep beraber olduktan sonra kimse bize bişey yapamaz. "

Tiz bir sesle "Biliyorum ,ama hala korkuyorum."

Elimi ona kaldırmak için uzattım.
Burak ta bir süre elime baktı .
Gözlerinde Geçmişin karanlığı vardı.

Ama sonra elimi tuttu.
Ardından ayağa kaldırdım ve gülümsedim.
Ve diğerlerinin yanına gittik.

Selim "Artık kutuyu açmanın zamanı geldi ."

Ceren "Bence hemen açmayalım lütfen ?"

Bense"Tamam ,artık açıyorum şu kutuyu ."

Sakin adımlarla kutuya doğru yürüdüm .Eskimiş bir tahtadan kutu du .

Ve elime kutuyu aldım içini açtım .
İçinde eskimiş yada kenarları yanmış bir kağıttı kağıtta yazıları okumaya başladım yazanları okuyunca kalbim yerinden çıkacaktı.

Ve hemen Arkamı dönerek arkadaşlarıma baktım.

Bu Maskeli adamın amacı bizim aramızdaki ilişkiyi bozmakmıydı ? çünkü bu kağıtta yazılan şeyler birbirimize girmemiz için yeterliydi.

Dağılacak mıydık?
Yoksa
Hep güçlü mü ?olacaktık .
Peki biz ne yapacaktık?