~♧Bölüm 2 ♧~

İçimden bir ses yerinde dur desede kalbim duymuyordu .
Bu neydi böyle ?Zaten çocuğu arıyordum .Bu tepki hiç normal değildi hemde hiç .

Evet ,şuan tam karşımdaydı .Peki neden konuşamıyordum .

Neden? Çocuk bir yandan çok tanıdık geliyordu yada ben öyle düşünüyordum .Biraz göz teması kurduktan sonra Cesaretimi aldım ,yanına yavaş adımlarla gittim.

Artık sessizliği bozarak "Merhaba"dedim sesimi sandığımdan daha ince ve titrek çıktı .

Başını hafifçe kaldırdı,Gözlerini doğrudan gözlerime değdi.Ne şaşırdı Ne de sorguladı sadece...baktı .

"Sen...Şey, bizi duymuşsun sanırım."

Bir anda söylediklerimin saçmalığını fark edip sustum .Ne diyeceğimi bilmiyordum ama artık geri dönemezdim,ama çok pis utanmıştım.

O kalemi masaya yavaşça bıraktı.Dirseklerini dizlerine koyup hafifçe öne doğru eğildi ,Sonra kısık bir sesle "Evet"dedi .

Sadece ne bir açıklama yaptı ,ne de bir soru sordu .Kelimeler boğazıma düğümlendi .Kafamı yere eğip bir anlık boşluğa baktım.Sonra toparlanmaya çalıştım

. "O zaman ...yani... Herşeyi mi duydun ."

Sesim o kadar kısık çıkmıştı ki utancımdan ben bile sesimi zor duymuştum .Bir süre cevap vermeyince duymadı zannetmiştim fakat o bir süre sonra

"Elifin söylediklerini duydum."
Gözlerini pencereden dışarı çevirdi .

"Senin yüzünü de gördüm ."
Bu cümle beni hazırlıksız yakalanmıştım.Buda ne demekti şimdi ? Bir an korkuyla elimi yüzüme götürdüm ve
"Benim yüzümde ne varki"Gülümsedi ilk kez net bir gülümsemeydi.Yarı alaycı ,yarı anlam yüklüydü.

"Yanlış soruyu doğru kişiye soruyorsun." Sonra bakışlarını bana çevirdi.

"Senin bile bilmediğin şeyleri yüzün çoktan anlatmış olabilir ."

Bir anlık sessizlik .Ben ne yapacağımı bilmezken o elini kaldırdı."İstersen oturabilirsin." dedi.

Sanki bu teklifin içinde başka bir kapı vardı .Hem davet ,hem uyarı gibiydi .Ve ben...O sandalyeye oturdum.
៚✾

Sınıfın uğultusu yavaş yavaş dağılırken içimden tuhaf bir sessizlik yankılanıyordu.

Yanına oturduğum çocuk Fazla tanıdık ama bir o kadarda yabancıydı .O ise sanki bir şeylerin yerinde olduğunu düşünüyordu.

Gözleri önümdeki deftere kaydı ,Sonra kendi kalemiyle oynamaya devam etti.Hiçbirşey sormadı sessizlik devam etti.Ben dayanamadım.

"Adın neydi ? ."Gözlerini benden ayırmadan

"Yavuz, " dedi .Başımı hafifçe salladım.

"Bende Sıla "ardından Yavuz
"biliyorum tanıştığıma tekrar memnun oldum."dedi.

İçimde bir anda korku oluştu ,kendimi çok değişik hissettim.

Ardından sesimi düzelttim ve "Sana teşekkür ederim "dedim

Yavuz kısık gözlerle bakıyordu ."Ne zaman için ?" Dedi .

Bir an duraksadım .Sence ne içindi be çocuk ?

Derin nefes alıp bakışlarımı ona çevirdim ."Bugün için beni korudun ya ?"

Yavuz bir an dudağında bir gülümseme oluşmuştu. Evet ,nadir gülümsemeyle ;

"Sadece bugün için mi?"
- "Evet bugün için "
- "Hatırlamıyorsun değilmi? Sıla ."

Yavuz ağzından bişey gevelemişti ,ama ben duymamıştım.Çokta umursamaştım zaten .

Sonra tekrar sessizlik oluştu.Sonra gözüm onun bilekliğine daldı.Siyah,deri bir bileklik .Küçük bir detay ama öylece kaldım.Bileklik nefesimi kesmişti resmen çok tanıdık geliyordu ama resmen çok yabancıydı.Sanki...birşeyler vardı orada .

Kendimi tutamadım.

"Güzelmiş ."dedim.

Yalnızca Yavuz hafifçe gülümsedi .
Ne teşekkür etti ne de açıklama yaptı .Sadece başını eğdi ve bilekliği avcunun içinde sıktı .

"Öyle ,değil mi ?"dedi yalnızca sonra konuyu değiştirmek adına derse döndük daha sonrasında zil çaldı.

Sınıf bir anda hareketlenmeye başlamıştı sandalyeler sürüldü,çantalar omuzlara alındı ,konuşmalar yeniden yükseldi.

Ama ben hala yerimde kalakalmıştım.Ben yavaşça yerimden kalkarken sonkez Yavuzun bilekliğine takılı kalmıştım.bileklik ...Sanki içinde bir hikaye vardı. Ama henüz kelimelere dölülmemişti.

Artık Yavuzda ayağa kalktı çantasını omzuna taktığında sınıftan çıkmadan önce

"Görüşürüz Sıla."dedi .

Bende sadece başımı sallayarak "Görüşürüz ."dedim.

En son bende çantamı aldım,Ağır adımlarla çıktım sınıftan.Koridor serin ve sessizdi artık.

Okul binasından çıktığımda hava neredeyse kararmıştı.Gökyüzü griye dönmüştü.Eve doğru yürümeye başlamıştım.Eve vardığımda Ceren çoktan eve gelmiş,Televizyon izliyordu.

Beni gördüğü anda hemen ayağa kalktı.Yorgun olduğu o kadar belliydiki ayakta zor duruyordu ,Daha sonrasında yorgun ve kısık sesiyle;

"Sıla iyimisin neden bu kadar geç kaldın endişelendim keşke bir haber verseydin ."dedi

Bende "Sadece biraz kafamı dinlemek istedim hem de biraz yorgundum neyse ben uyuyacağım biraz."

Bu sözlerimin ardında yavaş ,bir okadarda hızlı adımlarla hemen odama yöneldim. Çantamı yatağımın yanına attım ve kendimi direkt yatağa bıraktım.