♤Siyah SUV ve İlk Şart♤

Ofisin ağır ahşap kapısını arkamdan kapatıp merdivenleri inerken, attığım her adımda zihnimdeki kanun maddeleri birer birer siliniyordu. Bir avukatın en büyük silahı soğukkanlılığıdır derlerdi ama adliyenin önünde duran o siyah SUV’ye doğru yürürken bacaklarımın titremesini engellemekte zorlanıyordum.
Sokağın serin havası yüzüme çarptı. Aracın arka kapısı ben daha yaklaşmadan, takım elbiseli, iri yarı bir adam tarafından saygıyla ama bir o kadar da kaçışı engellercesine açıldı.
İçerisi hafif bir tütün ve o tanıdık, ağır odunsu parfüm kokuyordu. Derin bir nefes alıp içeri adım attım ve deri koltuğa kuruldum. Kapı arkamdan tok bir sesle kapandığında, dış dünyayla olan tüm bağım bir anda kesilmiş gibi oldu. Zırhlı camlar, caddenin gürültüsünü tamamen emmişti.
Karan Sancaktar, yanımda son derece rahat bir pozisyonda oturuyordu. Bacak bacak üstüne atmış, elindeki tablet ekrandaki belgelere odaklanmıştı. Ben bindiğimde kafasını bile kaldırmadı. Bu umursamaz tavrı, içimdeki o bastırılmış hırsı yeniden tetikledi.
"Beni buraya bir suçlu gibi getirtmenizin sebebi ne, Sayın Sancaktar?" dedim, sesimin olabildiğince sert çıkmasına gayret ederek. "Eğer bir avukata ihtiyacınız varsa, bunu resmi yollardan, büroma randevu alarak yapabilirdiniz."
Karan yavaşça tabletini kapattı ve yan tarafa koydu. Bakışları bana döndüğünde, duruşma salonundaki o karanlık ve tartıcı ifade yine oradaydı.
"Resmi yollar, iz bırakmak isteyen insanlar içindir Avukat," dedi, sesi o kadar alçak ama etkileyiciydi ki aracın içindeki sessizlikte çınladı. "Benim dünyamda iz bırakırsan, o izden takip edip seni vururlar."
"Ben sizin dünyanızın bir parçası değilim," diye kestirip attım. "Gündüzleri kendi davalarıma bakarım, ilkelerim var. Sizin karanlık işlerinizi aklamak için cübbemi kirletmem."
Karan hafifçe bana doğru eğildi. Aramızdaki mesafe azaldıkça, göğsümün sıkıştığını hissettim. Bakışları dudaklarıma, ardından gözlerime kaydı.
"İlkeler..." dedi, adeta bu kelimeyle alay eder gibi. "İlkeler, henüz gerçekten sınanmamış insanların sığındığı bir limandır. Ama seni buraya karanlık işlerimi aklayasın diye çağırmadım. Benim yeterince kirli işlerimi temizleyen adamlarım var."
"O zaman benden ne istiyorsunuz?"
"Seni," dedi doğrudan. Cümlesi havada asılı kaldı. Bakışlarındaki o yoğun gerilim, aracın içindeki havayı ağırlaştırdı. "Senin o eğilmeyen, satın alınamayan zekanı istiyorum. Bu gece yasa dışı bir operasyonun ortasında, masanın karşı tarafında oturan adamların oyununu bozacak birine ihtiyacım var. Bir kanun kadınına."
Sürücü koltuğundaki adam aracı çalıştırdı ve siyah SUV, İstanbul'un karanlık sokaklarına doğru hızla süzüldü. Nereye gittiğimizi bilmiyordum ama geri dönüşü olmayan bir yola girdiğimi çok iyi biliyordum.
Karan cebinden ince bir dosya çıkarıp kucağıma bıraktı.
"Gideceğimiz yerde," dedi gözlerimin içine bakarak, "ben silahlarımı kullanacağım. Sen ise aklını. Eğer bu gece o masadan kazanan olarak kalkarsak, yarın sabah yine o masum müvekkillerinin yanına dönebilirsin. Ama kaybedersek... Zaten ikimiz için de bir 'yarın' olmayacak."
Kucağımdaki dosyaya ve hemen yanımda duran, tehlikenin bizzat kendisi olan adama baktım. Korkuyordum ama aynı zamanda içimde daha önce hiç hissetmediğim, tehlikeli bir tutkunun kıvılcımı parlıyordu.
Dosyanın kapağını yavaşça açtım.