♤Kurşunun Gölgesinde♤

Silah sesi, Boğaz’ın üzerindeki o ağır geceyi bıçak gibi kesti.
Anlık bir refleksle Karan beni belimden yakalayıp zırhlı araçla kendi gövdesi arasına siper etti. Sırtım SUV’nin soğuk metaline çarptığında, Karan’ın göğsü tam karşımdaydı; kalbinin atışını ve üzerindeki o ağır odunsu kokuyu her zamankinden daha net hissedebiliyordum. Gözlerindeki o tehlikeli parıltı bir an bile sönmedi.
"Nefes al Avukat, yanımdasın," diye fısıldadı kulağıma. Sesi o kadar sakindi ki, arkamızda patlayan kaostan tamamen bağımsız bir evrende gibiydik.
Adamları saniyeler içinde karşılık verirken, Karan beni kapısı açılan aracın içine itip kendisi de içeri süzüldü. SUV, gıcırdayan lastik sesleriyle mekânın önünden hızla fırladı. Dikiz aynasından geride kalan kargaşaya bakarken kalbim sanki kaburgalarımı kıracakmış gibi çarpmıyordu.
"Sana zarar vermelerine asla izin vermem," dedi Karan. Ceketinin içinden çıkardığı silahı yanındaki koltuğa bırakırken bakışları yüzümdeki her noktayı geziyordu. "Ama bu gece masada gösterdiğin o cesaret... Reşat’ın avukatının gözlerindeki korkuyu görmek paha biçilemezdi."
"Orada ölebilirdik," dedim, sesimin titremesini engelleyemeyerek. Ellerim hâlâ kucağımdaki dosyaya sıkıca yapışmıştı. "Ben mahkeme salonlarında sözlerle dövüşmeye alışkınım, Karan. Kurşunlarla değil."
"Artık ikisi arasında bir fark kalmadı," dedi bana doğru yaklaşarak. Elini kaldırıp yanağıma düşen bir tutam saçı yavaşça kulağımın arkasına itti. Parmaklarının dokunduğu yer tenimi yakıyordu. "Reşat bu gece sadece masada kaybetmedi, karizmasını da kaybetti. Ve senin gibi bir zekanın benim yanımda olduğunu gördü. Artık sadece benim değil, onun da hedefindesin."
"Beni bu işe sen sürükledin!" diye çıkıştım, gerilimden dolan gözlerimi ondan kaçırmaya çalışarak.
"Seni bu işe ben çekmedim Avukat," dedi, sesi neredeyse bir fısıltıya dönüştü. "Sen zaten o adliye koridorunda benim gözlerimin içine o korkusuz bakışla baktığın an bu dünyanın bir parçası oldun. Ben sadece kapıyı açtım."
Araba şehrin yüksek binalarından birinin kapalı otoparkına girdiğinde durduk. Karan indi, kapımı açtı ve elini uzattı. Bu kez elini tutmaktan kaçınmadım.
"Burası neresi?" diye sordum etrafa bakarak.
"Benim güvenli evim," dedi Karan, gözlerimin içine derin bir tutku ve tehlikeyle bakarak. "Ve bu geceden sonra, senin de yeni sığınağın."
Mermerlerin bittiği yer geride kalmıştı. Şimdi, onun kurallarının yazıldığı o karanlık krallığın tam kalbindeydik.