♤Sahne Arkasındaki Satranç♤

Gecenin ilerleyen saatlerinde, Sancaktar Tower’ın üst katındaki dinlenme odasındaki deri koltukta, Karan’ın kucağında oturuyordum. Üzerimde onun siyah gömleği vardı; düğmeleri yarım iliklenmişti. Karan bir eliyle belimi sıkıca kavramış, diğer elindeki kadehten küçük yudumlar alarak masadaki üç ayrı ekranı takip ediyordu.
Ekranda, Reşat’ın avukatlarının ve Savcı Harun’un gece yarısı yaptığı gizli toplantının sessiz güvenlik kamerası görüntüleri oynuyordu.
"Harun," dedim, başımı Karan’ın omuzuna yaslayarak, "bu kadar ileri gideceğini tahmin etmemiştim. Kariyerini riske atıyor."
"Kariyerini değil, hayatını riske atıyor," dedi Karan, sesi derin ve tehditkardı. "Reşat ona çok büyük bir söz verdi. Eğer beni ve seni devirebilirse, Harun’a Adalet Bakanlığı’nda yüksek bir bürokratik makam vaat edildi. Ama bilmedikleri bir şey var."
"Nedir?"
Karan kadehi masaya bıraktı. Yüzünü bana çevirip çenemi kavradı. Başparmağı alt dudağımın üzerinde gezinirken gözlerinde tehlikeli bir oyunun kıvılcımları çakıyordu.
"Senin adliyede bıraktığın o dijital izler... Harun o dosyaları açtığı an kendi imzasını taşıyan usulsüzlükler de sisteme düşecek. Sen ona bir tuzak kurdun, değil mi?"
Hafifçe gülümsedim. Parmağımdaki siyah pırlanta ekranların ışığında parıldadı. "Ben sadece bir avukatım Karan. Bir savcının sisteme uygunsuz müdahalede bulunabileceğini öngörüp log kayıtlarını korumaya aldım. Harun bu sabah seni tutuklamak için operasyon düğmesine bastığı an, kendisi hakkında soruşturma açılacak."
Karan bir an duraksadı. Ardından göğsünden yükselen o derin, hayranlık dolu kahkahayı attı. Beni belimden tutup kucağında biraz daha yukarı kaldırdı. Yüzü yüzüme o kadar yaklaştı ki, nefesi tenimi yaktı.
"Seni ilk gördüğüm o duruşma salonundaki halini hatırlıyorum," dedi fısıltıyla. "Eğilmeyen, buz gibi bir kadın... Şimdi ise benim dünyamın en ölümcül stratejistisin."
"Ben hâlâ aynı kadınım Karan," dedim, ellerimi ensesindeki saçlara geçirerek. "Sadece artık o stratejiyi senin yanında ve senin için kuruyorum."
Karan’ın dudakları dudaklarımı bulduğunda, bu kez öpücük bir zafer kutlaması gibiydi. Beni koltuğa doğru yatırıp gömleğimin düğmelerini tek tek çözerken, dışarıdaki şehrin tüm fırtınaları odanın dışında kaldı. Bedenlerimizin ritmik ve tutkulu uyumu, aramızdaki bu tehlikeli ittifakın ne kadar sarsılmaz olduğunu bir kez daha kanıtladı.