BÖLÜM 7: Cehennemin Kıyısında

Ön kapının patlamayla içeri çökmesiyle birlikte evdeki tüm sesler yerini keskin bir sessizliğe, ardından da Cenk Demircioğlu’nun tüyler ürpertici adımlarına bıraktı. Kucağımda minik Ayaz’la arkaya doğru kaçarken, kalbim göğüs kafesimi parçalayacak gibi atıyordu.Kerem, koridorun köşesinde siper alıp silahını doğrulttu.– "Bir adım daha atarsan bittin Cenk!" diye kükredi Kerem.Cenk, yüzünde alaycı ve korkunç bir sırıtm isntiyle karanlıktan çıktı. Elindeki susturuculu silahı Kerem’e doğru çevirmişti.– "Yüzbaşı’nın sadık köpeği..." dedi Cenk, tok ve zehirli bir sesle. "Bırak o kahramancılık oynamaları. Asaf benim kadınımı benden aldı, ben de onun en değerlisini, o piçini ve kadını almadan buradan gidiş yok!"Sözünü bitirdiği an silahlar patladı. Kurşun sesleri kulaklarımı sağır ederken Kerem omzundan vurulup yere yığıldı.– "Kerem!" diye çığlık attım.Cenk ve adamları koridoru doldurmuştu. Cenk, doğrudan bana doğru bir adım attı. Gözlerindeki o saplantılı ve karanlık öfke, hayatımda gördüğüm en korkunç şeydi. Kucağımdaki Ayaz korkudan uyanmış, tiz bir çığlıkla ağlamaya başlamıştı. Minik bedenini daha sıkı sardım göğsüme.Cenk elini uzatıp kolumdan tuttuğunda, dünyam karardı sanki.– "Bırak beni! Uzak dur çocuğumdan!" diye bağırsam da gücüm yetmiyordu.Cenk sırıtarak bebeğe baktı. "Tıpkı o kibirli babası... Yazık, babası gibi erken ölecekler."Tam o sırada, evin dışından gelen kulak tırmalayıcı bir fren sesi ve ardından gürültülü bir çarpışma patlak verdi. Sokak kapısı paramparça oldu.Cenk ve adamları şaşkınlıkla kapıya döndüğünde, oradaydı... Yüzbaşı Asaf Karatay.Üzerindeki sivil montu yırtılmış, saçları dağılmış, gözleri adeta bir cehennem ateşi gibi parlıyordu. Elindeki silahı tek bir saniye bile tereddüt etmeden Cenk’in tam alnına nişanladı. O an odadaki hava çekildi sanki; zaman durdu.Asaf’ın sesi, buzu bile kavuracak kadar sert ve ölümcül bir tonda salonda yankılandı:– "Eğer o namluyu kadınıma ve çocuğuma bir milim daha yaklaştırırsan, seni yedi kat yerin dibine gömerim, Cenk. Yemin ederim o cehennemden sağ çıkamazsın!"Cenk, karşısındaki adamın gözlerindeki o ölüm kararlılığını gördüğü an ne yapacağını bilemedi. Beni bırakıp kendi silahını Asaf’a çevirmek istedi ama... Asaf ondan daha hızlıydı.Kurşunların havada uçuştuğu, camların tuzla buz olduğu o kısa ama dehşet dolu anın sonunda, Cenk omzundan vurularak yere yığıldı. Diğer adamları ise karargâhtan gelen takviye timi tarafından etkisiz hale getirilmişti.Ev duman altı olmuştu. Asaf, silahını indirip yere attığı gibi koşa koşa yanımıza geldi.Dizlerinin üstüne çöktü. Elleri titriyordu; gözleri hem bende hem de kucağımda ağlayan Ayaz’daydı. Ömrümde ilk defa, o taş kalpli, o buzdan komutanın hıçkırarak titrediğini gördüm.– "Asya..." dedi, nefesi boğazına düğümlenerek. "İyi misiniz? Korktunuz mu... Affedin beni, benim yüzümden..."Ayaz, babasının o boğuk sesini duyduğunda birden ağlamasını kesti. Minik ellerini uzattı. Asaf, kaskatı kesilmiş elleriyle kendi kanından olan o küçük canı ilk defa kucağına aldı. Gözünden süzülen tek damla yaş, Ayaz’ın minik yanağına düştü.O an anladım ki; geçmişin külleri ne kadar derin olursa olsun, bu yangın ikimizi de yakıp kül etmişti. Ama küllerimizden yeniden doğmaktan başka çaremiz yoktu.