BÖLÜM 18: Babasının Gölgesi

Geçen seferki o efsanevi teftiş toplantısında minik Ayaz’ın dedesinin kucağından bir an olsun inmemesi, karargâhta günlerce konuşulmuş ve General Altan Paşa’nın torunu üzerindeki sarsılmaz otoritesi herkes tarafından tescillenmişti. Ancak aradan birkaç gün geçtikten sonra, evdeki dengeler adeta 180 derece tersine döndü.Nasıl olduysa oldu, Ayaz’ın o "dede sevgisi" bir anda bitti ve hedefinde tek bir kişi kaldı: Babası, Yüzbaşı Asaf Karatay.O sabah karargâha gittiğimizde her şey normal görünüyordu. Asaf, odasında evrakları inceliyor, ben de misafir odasında Eylül’le birlikte kahvemi yudumluyordum. Ayaz pusetinde neşeyle oyuncaklarıyla oynuyordu. Ancak Asaf odaya girip de oğlunu kucağına almak istediği o an, minik Ayaz sanki babasına mühürlenmiş gibi yapıştı ve bir daha başka kimsenin kucağına gitmeyi reddetti.Asaf önce gülerek, "Bakıyorum bugün benden başkasını tanımayan bir komucanımız var" dedi. Ama gün ilerledikçe bu durum sıradan bir baba sevgisinden çıkıp tam anlamıyla bir "yapışma" sendromuna dönüştü.Öğle saatlerinde dışarıda hafif bir kar yağışı başlamıştı. Asaf’ın dışarıda birlik denetimi yapması, askerlerle sahada olması gerekiyordu. Toplantıdan çıkıp Ayaz’ı bana devretmek istedi:– "Sevgilim, ben dışarıya, nizamiye sahasına çıkıyorum. Üzerim kalın, rüzgar var. Ayaz burada seninle kalsın, üşütmesin," dedi ve çocuğu yavaşça kucağımdan uzatarak bana bırakmak istedi.İşte o an kıyamet koptu.Ayaz, minik elleriyle Asaf’ın üniformasının yakasına öyle bir sarıldı ki, sanki canını alıyorlardı. Öyle bir çığlık attı, öyle bir ağlamaya başladı ki bütün karargâh inledi.– "Babaaa! Ba-ba!" (Henüz tam konuşamasa da çıkardığı o tiz ses resmen feryattı)Asaf şaşkınlıkla durdu. "Tamam koçum, buradayım, gitmiyorum" dediğinde çocuk anında sustu, minik başını Asaf’ın boynuna gömüp mışıl mışıl sakinleşti. Ama Asaf çocuğu kucağından tutup pusetine ya da bana vermeye yeltendiği an, sirenler yeniden çalmaya başlıyordu.Çaresiz kalan Asaf, "Peki, o zaman saha denetimine birlikte çıkıyoruz asker!" dedi.Ve o gün, karargâh tarihindeki en ilginç ve komik manzaralardan biri yaşandı. Üzerinde tam teçhizat kar kıyafeti, sırtında kamuflaj askeri taşıyıcısı olan Yüzbaşı Asaf Karatay, karlı ve rüzgarlı nizamiyede birlik teftişine çıktı. Ama sırtında ya da önünde ne vardı? Sıkıca bağlanmış, babasının boynuna sarılmış, etrafa kibirli ve gururlu bakışlar atan minik Ayaz!Asaf askerlerin hizasına geçip teftiş yaparken, karşısındaki erler selam duruyor, ama arkalarından bakan Ayaz da minik elini kaldırıp tıpkı babası gibi asker selamı vermeye çalışıyordu. Asaf komut verirken, arkasından gelen "Guk! Da-da!" sesleriyle sahadaki o sert askeri disiplin bir anda neşeli bir şova dönüştü.Askerler gülmemek için dudaklarını ısırıyordu. Kıdemli Çavuş, "Komutanım, maşallah Yüzbaşı Ayaz birliğin güvenliğini bizzat denetliyor galiba" diyerek takılmadan edemedi.Asaf derin bir nefes alıp, kucağından bir saniye bile ayrılmayan, hatta uyurken bile parmağını tutmaya devam eden o minik adama baktı.– "Ne yapalım Çavuş," dedi gülerek. "Evdeki komutan o, şimdi de sahayı devraldı."Akşam eve döndüğümüzde, Asaf yorgunluktan koltuğa yığılmıştı; çünkü sekiz aylık bebeği kucağında taşıyarak kilometrelerce kar üstünde yürümüştü. Ayaz ise babasının göğsünde, en güvenli yerinde huzurla uyuyordu. Geçmişin o buz gibi, karanlık günlerinden geriye sadece bu sıcak, tatlı yorgunluklar kalmıştı.