BÖLÜM 21: Küllerin Arasında

Makam odasından Ayaz’ı göğsüme bastırıp fırladığım o an, kulaklarımda sadece oğlumun korku dolu hıçkırıkları ve Asaf’ın arkamdan kopan o yıkık feryadı yankılanıyordu. Karargâhın koridorlarından nasıl geçtiğimi, misafir odasına nasıl ulaştığımı hatırlamıyorum. Tek bildiğim, minik kalbi kuş gibi atan Ayaz’ı sakinleştirmek için kendimi unuttuğumdu.Olayın şokunu atlatan Ayaz, sonunda yorgunluktan ve ağlamaktan minik başını omzuma koyup uyuyakalmıştı; ama minik elleri hâlâ hıçkırıklarla titriyordu.Kapı hafifçe aralandı. İçeri girmeye cesaret edemeyen, yüzü kireç gibi bembeyaz kesilmiş bir Asaf duruyordu eşikte. Üzerindeki üniforması dağılmış, o her zamanki dik ve mağrur duruşu tamamen çökmüştü. Sanki o öfke nöbetini geçiren adam o değilmiş gibi, karşımda benden ve oğlundan af dileyen yaralı bir çocuk gibi duruyordu.– "Asya..." dedi, sesi rüzgarda savrulan kırık bir dal gibi zayıftı. İçeri adeta sürünerek girdi, benden birkaç adım uzakta dizlerinin üstüne çöktü. "Öldür beni... Ne istersen yap ama öyle bakma. Yemin ederim... o an gözüm hiçbir şeyi görmedi. Kendimde değilim, o öfke... o lanet olası öfke beni kör etti."Gözlerimden süzülen yaşları silmeden, ona öyle bir baktım ki, içindeki o suçluluk duygusu onu bin kez daha öldürdü.– "Gözünün hiçbir şeyi görmemesi bir mazeret mi, Asaf?" diye fısıldadım, sesimdeki buz gibi soğukluk odayı sardı. "Sen yıllarca dağlarda, o karanlık operasyonlarda savaştın. Düşmanla savaşırken bile zihnini kontrol ettin. Ama ilk defa, kendi evinde, kendi ellerinle... canından çok sevdiğin o masum çocuğa el kaldırdın. Ya o itişin sonucunda daha kötü bir şey olsaydı?"Asaf başını ellerinin arasına aldı. Boğazından kopan o boğuk hıçkırık, odadaki tüm havayı çekti.– "Haklısın," dedi, elleri titriyordu. "Ben... Ben babamın o sert, öfkeli adamına benzemekten korktuğum her an, bizzat o adamın kendisine dönüştüm. Korkuyorum Asya. Kendi ellerimle bu yuvayı, sizi yok etmekten korkuyorum."– "Korkmak yetmez, Asaf," dedim Ayaz’ı beşiğe dikkatle yatırırken. "Sen o öfkeni beslediğin sürece, bu eve, bu çocuğa zarar vermeye devam edeceksin. Kendini affettirmek istiyorsan, önce o içindeki canavarı susturmayı öğreneceksin. Biz burada yaralarımızı sarmaya çalışırken, senin bu halinle bizi tehdit etmene asla izin vermem."Arkamı döndüm, odadan çıkmak üzere kapıya yöneldim. Asaf arkamdan seslenmedi, durdurmaya çalışmadı. Çünkü haklı olduğumu biliyordu.O gece, karargâhtaki o lojmanda sabaha kadar uyumadık. Asaf odanın kapısının önünde, koridorda sabaha kadar dizlerinin üstünde bekledi; içeri girmeye cesaret edemedi. Uzaktan, oğlunun o masum nefes alışlarını izleyerek, kendi günahının cezasını çekti.Bu olay aramızdaki yaraları derinleştirmişti belki ama aynı zamanda Asaf’ın o öfkesiyle yüzleşmesi için de dönüm noktası olmuştu. Küllerimiz yeniden havalanmıştı; ama bu defa o küllerden sağ çıkmak için Asaf'ın ya tamamen değişmesi ya da bizi kaybetmesi gerekiyordu.