BÖLÜM 41 (FİNAL): Yuvamızın Şafağı ve Sonsuz Senfoni

Zaman, insan hayatının en hızlı akan nehri gibi göz açıp kapayıncaya kadar geçip gitmişti. O karanlık, öfkeyle dolu kışla günlerinden, karargâhı birbirine katan o minik ayak seslerine kadar uzanan yolculuğumuz artık en tatlı ve en huzurlu limanına varmıştı.Ayaz kocaman bir ağabey olmuş, dört mini Asaf (1, 2, 3 ve 4 numaralı kıdemli hınzırlar) lojmanın bahçesini adeta bir eğitim sahasına çevirmişlerdi. Ve o evin tek hakimi, tahtının asla sarsılmayacağını her bakışıyla belli eden minik prensesimiz (5 numara)... O ise hem babasının hem de dedesi Altan Paşa’nın parmağında tüm karargâhı oynatmayı başaran başkomutandı.Güneşin karlı dağların ardındandan yavaşça yükseldiği, baharın en taze ve mis kokulu sabahlarından biriydi.Asaf ile birlikte evin geniş verandasında oturuyorduk. Asaf’ın saçlarına düşen birkaç ak tel, o eski fırtınalı günlerin ve çekilen tüm acıların tatlı birer nişanesi gibi parlıyordu. Artık o eski, öfkesiyle can yakan adamdan eser kalmamıştı; yerini çocuklarının gülüşüyle nefes alan, dünyadaki en şefkatli baba ve eş almıştı.İçeriden gelen o kahkaha ve koşuşturma sesleri, evimizin hiçbir zaman sessiz kalmayacağının en güzel kanıtıydı.– "Biliyor musun Asya?" dedi Asaf, ellerini kahve fincanının etrafında gezdirirken gözlerini dağlara dikerek. "Ben bir zamanlar dünyanın en güçlü adamı olduğumu zannederdim. Dağları aşabileceğimi, her şeyi kılıçla ve öfkeyle çözebileceğimi sanırdım."Başımı omuzuna yasladım, ellerini ellerimin arasına aldım. "Ya şimdi?" diye sordum gülümseyerek.Asaf derin bir nefes aldı; yüzünde, ömrünün en büyük huzurunu barındıran o saf gülümseme yayıldı:– "Şimdi anlıyorum ki; gerçek güç, o karanlık küllerden böyle güzel bir yuva doğurabilmekmiş. Altı tane benden, bir tane senden... Biz bu dünyayı fethetmedik belki ama kendi cennetimizi kurduk."Tam o sırada kapı aralandı. Önde kıdemli başkomutan Ayaz, arkasında dörderli kollar halinde koşturan mini Asaf’lar ve kollarını açarak babasına doğru paytak adımlarla yürüyen o minik prensesimiz bahçeye fırladılar.Asaf hemen ayağa kalktı, kollarını açtı ve hepsini birden kucakladığı o devasa aile sarılmasının ortasında kayboldu.Küllerimizden doğan o hikaye, şimdi bu altı minik kalbin ve sonsuz sevginin ışığında, hiçbir zaman bitmeyecek en güzel senfoni olarak tarihe yazılıyordu. Çünkü biz, fırtınanın ortasında birbirimizi bulmuş, sevgiyle yeniden var olmuştuk. Ve bu masalın hiçbir zaman sonu olmayacaktı.