BÖLÜM 29: Evdeki Hesap ve Minik Kaçak

Karargâhta Binbaşı Necdet’in jöleli saçlarının kurban seçildiği o efsanevi "bütçe operasyonunun" üzerinden birkaç hafta geçmişti. Ayaz’ın adı artık taburda bir efsane olarak anılıyor, askerler koridorda onu gördüğünde selam dururken ellerini istemsizce saçlarına götürür olmuştu.Evimizde ise her şey tam olması gerektiği gibi, huzurlu ve tatlı bir koşturmaca içinde akıp gidiyordu. Asaf, her akşam eve ellerinde Ayaz’ın en sevdiği bisküvilerle geliyor, o eski buzdan komutan tamamen tarihe karışmış; yerine evladının gülüşüyle yaşayan şefkatli bir baba gelmişti.Ancak bizim minik komandonun durmaya niyeti yoktu. Yeni hedefi: Evdeki serbestlik alanıydı!Hafta sonu güneşli ama serin bir sabaha uyandık. Asaf bahçedeki odunları düzenliyor, ben de mutfakta kahvaltı hazırlıklarıyla ilgileniyordum. Ayaz pusetinden çoktan terfi etmiş, evde dört ayak üzerinde dört nala koşan bir keşif timine dönüşmüştü.Birkaç dakikalığına mutfaktan salona geçtiğimde gördüğüm manzara karşısında elimdeki tabak neredeyse yere düşecekti.Ayaz, nasıl becerdiyse salonun ortasındaki sehpanın üzerine çıkmıştı! Yetmemiş, Asaf’ın en kıymetli, üzerinde operasyon haritalarının ve gizli notların bulunduğu o kalın deri kaplı günlüğünü ele geçirmişti. Elinde kırmızı bir tükenmez kalemle günlüğün sayfalarını adeta bir sanat eseri gibi (!) boyuyor, bir yandan da kendi kendine "Da-da! Ba-ba!" diye zafer çığlıkları atıyordu.– "Ayaz! Sakın kıpırdama!" diye çığlığı bastım.Sesimi duyan Asaf, elindeki odunları olduğu gibi yere bırakıp fırtına gibi içeri girdi. Sehpanın üzerindeki o manzarayı gördüğünde önce duraksadı, sonra gözleri fal taşı gibi açıldı. O günlük, Asaf’ın askeri akademiden beri sakladığı, en gizli anılarının ve stratejilerinin olduğu kutsal kitabıydı!Asaf gülümsemeye çalıştı ama içindeki o eski refleksle hafifçe kaşları çatıldı:– "Eyvah... Başkomutan bizzat benim tarihimin içinden geçiyor," dedi ellerini beline koyarak.Ayaz, babasının içeri girdiğini görünce hiç istifini bozmadı. Elindeki kırmızı kalemi havaya kaldırdı, tıpkı geçen günkü albaylara yaptığı gibi babasına dik dik baktı ve günlüğün en can alıcı sayfasına kocaman, kırmızı bir çarpı attı! Sanki “Bu operasyon iptal, benden izinsiz kuş uçurtmam” diyordu.Asaf daha fazla dayanamadı ve kahkahayı patlattı. Sehpanın yanına gidip ellerini uzattı:– "Tamam komutan, teslim oluyorum!" dedi ve Ayaz’ı kucağına çekti. Ayaz, babasının burnuna o kırmızı boyalı kalemiyle küçük bir nokta koyarak zaferini ilan etti.O gün, Asaf’ın o gizli günlüğü tamamen kırmızı kalemle boyanmış bir modern sanat tablosuna dönüştü ama ikimizin de yüzündeki o mutluluk, hiçbir haritayla ölçülemeyecek kadar büyüktü. Küllerimizden kurduğumuz o ev, şimdi minik bir çocuğun neşeli boya izleriyle hayat buluyordu.