BÖLÜM 6: Ateşle Sınav

Asaf’ın o gün pusetin başında dökülen gözyaşları, aramızdaki buzları tamamen eritmese de duvarlarımda derin çatlaklar oluşturmuştu. Minik Ayaz’ın her geçen gün babasının o sert ama kararlı yüz hatlarını alması, Asaf’ı her hafta kapımıza kadar çeken görünmez bir mıknatıs gibiydi. Artık uzaktan izlemeye razı değildi; o, hem evladının hem de benden alacağı affın peşindeydi.Ancak kader, bizim huzura yaklaşmamıza asla izin vermiyordu.Bir akşam, Eylül dışarıdayken evde Ayaz’la yalnız başımaydım. Minik Ayaz uykusundaydı, ben de salonda oturmuş günün yorgunluğunu atmaya çalışıyordum. Birden kapıya vurulan sert, aceleci yumruklarla yerimden sıçradım. Hırsız mıydı, yoksa bir tehlike mi? Kalbim ağzımda atarak kapıya yürüdüm.Delikten baktığımda gördüğüm yüzle kanım çekildi. Bu Teğmen Kerem’di ama üstü başı toz içinde, yüzü korku doluydu.Kapıyı hızla açtım.– "Kerem? Ne oluyor, bu saatte burada ne işin var?" dedim soluk soluğa.Kerem içeri dalarken nefes nefeydi.– "Asya Hanım, çabuk toparlanın! Hemen buradan gitmeliyiz!" dedi.– "Ne anlatıyorsun sen? Neden gidelim?"– "Mihriban’ın geçmişte birlikte olduğu o karanlık adam... Cenk Demircioğlu..." Kerem yutkundu, gözlerindeki panik her şeyi özetliyordu. "Mihriban’ın karargahta olduğunu ve Asaf’la yeniden birleştiğini öğrendi. Deliye dönmüş durumda. Asaf Komutan’ı vurmakla tehdit ediyordu ama asıl tehlike şu: Asaf’ın hayatındaki en zayıf noktayı, yani sizi ve bebeği öğrendi!"Dünyam başıma yıkıldı sanki. Ayaklarımın altındaki zemin kaydı.– "Ne... Ne diyorsun sen?" diye fısıldadım. "Bizim onunla ne ilgimiz var?"– "Asaf Komutan’ın size olan zaafını, Ayaz’ı öğrendi Cenk! Size ulaşmak için yola çıktı bile. Burası güvenli değil, komutan emir verdi, sizi korumamız altında güvenli bir yere götürmeliyim. Çabuk olun!"Kerem lafını bitirir bitirmez dışarıdan gelen o kulak tırmalayan fren sesi kulaklarımızı sağır etti. Sokak lambasının soluk ışığında, kapının önüne yanaşan siyah iki arabayı ve arabadan inen maskeli adamları gördüm. Zaman durmuştu. Kaçacak vaktimiz kalmamıştı.O an, merdivenlerden yukarı koşup Ayaz’ı odasından kucağıma aldım. Minik bebek uykusunda masumca nefes alıp verirken, gözümden süzülen yaşlar minik yüzüne damladı.– "Korkma oğlum," diye fısıldadım titreyen sesimle. "Annen burada..."Kapı zili çalmaya değil, doğrudan tekmelenmeye başladı. Kerem silahını çekip kapının arkasında siper alırken, "Arka pencere! Çabuk Asya Hanım!" diye bağırdı.Tam o sırada ön kapı gürültülü bir patlamayla içeri çöktü. Cenk’in soğuk, nefret dolu kahkahası merdiven boşluğunda yankılandı.İşte o an, hayatımın en büyük kabusu gerçeğe dönüşmüştü. Ama bilmediğim bir şey vardı: Asaf Karatay, o adamların tuzağından haberdar olmuş ve cehennemin kapılarını aralayarak bizim için çoktan yola çıkmıştı...