BÖLÜM 1: Kül Kokulu Gece

Bazı geceler vardır; takvim yapraklarında sıradan bir tarih gibi durur ama insanın ömrünü ikiye böler. Öncesi ve sonrası diye keskin bir bıçakla çizilir hayat. Benim ömrümün miladı, o adamın keskin hatlı yüzünü ilk gördüğüm ve aynadaki o buz gibi bakışlara tutsak olduğum geceydi.Adı Asaf’tı. Asaf Karatay.Yüzbaşıydı. Omuzlarındaki rütbelerin ağırlığı değil, asıl taşıdığı yük gözlerindeki o sönmüş ferdi, kabuk bağlamış acıların iziydi. Onu ilk gördüğüm yer, şehrin gürültüsünden uzak, zamanın durduğu gibi akıp gittiği o loş mekândı. İkimiz de kendi yaralarımızı sarma bahanesiyle sığınmıştık oraya. O, yıllar önce dağlarda, karda kışta bıraktığı, kara toprağa verdiği büyük aşkı Mihriban’ın yasını tutuyordu kalbinde. Ben ise kendi rutinimin içinde kaybolmuş, ruhumun sesini bastırmaya çalışıyordum.Göz göze geldik. Aramızda kelimelere gerek duyulmayan, tehlikeli ve çekici bir bağ kuruldu. O gece, mantığın sancağı yere düştü. İkimizin de kalbindeki o kırık dökük taraflar birbirine çarptı. Bir anlık zafiyet miydi, yoksa kaderin kaçınılmaz bir oyunu mu bilmem; o geceyi birlikte geçirdik. Sabahın ilk ışıkları pencereden sızarken, yanımda yatan adamın yüzündeki o sert ifadeyi gördüm. Sanki birazdan bir savaşa gidecekmiş gibi gergin, dokunulmaz ve uzaktı.Uyanır uyanmaz tek bir şey söyledi: "Bu burada bitti. Unut."Kalbim acıdı ama ses çıkarmadım. Toparlanıp çıktım o evden. Bir daha asla yollarımızın kesişmeyeceğini düşünerek...Haftalar geçip de aynadaki bedenim değişmeye başladığında, hayatımın asıl fırtınasının kopacağını anladım. Test sonucundaki o çift çizgiyi gördüğüm an, dünyam başıma yıkıldı. Hamileydim. İçimde, o buz gibi adamdan bir parça taşıyordum.Korkmama rağmen içimde minik bir umut tohumu yeşermişti. Belki dedim kendi kendime, belki bu bebek kalbindeki buzları çözer.Günlerce cesaretimi topladıktan sonra karşısına çıktım. Bir kış günü, kar tanelerinin rüzgarla dans ettiği o karakolun nizamiyesinde buldum onu. Üzerinde üniformasıyla duruyordu. Nefesim boğazımda düğümlendi ama adımlarımı atıp yanına vardım.Titreyen ellerimle raporu uzattım. Gözlerine baktım; o an her şeyi kabulleneceğini, en azından bir baba gibi dinleyeceğini sandım.Ama yanılmışım.Asaf, uzattığım kâğıda şöyle bir baktı. Gözlerindeki o ani öfkeyi ve buz tabakasını ömrüm boyunca unutamayacaktım. Çenesindeki kaslar seğirdi, nefesi sertleşti. Kâğıdı buruşturur gibi baktı ve yüzüme o zehir zemberek cümleleri çarptı:– "Bu ne?" dedi, sesi karların bile donacağı kadar soğuktu.– "Hamileyim, Asaf..." dedim fısıltıyla. "Senin çocuğumuz..."Yüzünde alaycı, acımasız bir gülümseme belirdi. Gözlerindeki o eski aşkın mezarı, şimdi benim umutlarımı da gömüyordu.– "Sen aklını mı yitirdin?" diye sesini yükseltti, etraftakiler bize bakmasın diye zor tutuyordu kendini. "Benim kalbim yıllar önce toprağa gömüldü koca bir enkazın altında! Ben bir ölüyle yaşıyorum, farkında değil misin? Ne bir yuvaya ne de hayatımda başka birine yer var. Hele ki bu... Bu hatayı asla kabul etmem."Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken canımın ne kadar yandığını tarif edemezdim.– "Bu bir hata değil, Asaf! Bu bir insan, bir evlat!" diye bağırdım içimdeki tüm gücü toplayarak.Asaf, bir adım bile yaklaşmadı bana. Aksine, aramızdaki mesafeyi daha da açtı, duvarlarını ördü:– "Benden bu bebeğe sahip çıkmamı bekleme. Seni de o çocuğu da tanımıyorum. Al o raporu ve bir daha karşıma çıkma."Arkasını dönüp gitti. Adımları kar üzerinde derin izler bırakırken, benim de kalbimde onarılamaz bir uçurum açtı. O gün anladım ki bazı kalpler sadece taştan değil, buzdan kilitlerle örülüydü.Arkamı döndüm. Gururumla, gözyaşlarımla ve karnımdaki o masum bebekle yalnız başıma yürüdüm o karlı yolda. Kendi kendime söz verdim; ne o adamdan bir şey isteyecektim ne de boyun eğecektim.Ama kaderin, o an bile kollarını sıvayıp gölgedeki sırları gün ışığına çıkarmak için beklediğinden habersizdim. Çünkü yıllar önce şehit olduğunu sandığı o kadının, Mihriban’ın, gerçeği ortaya çıkmak üzereydi... Ve Asaf Karatay, bugün savurduğu o buz gibi sözlerin altında, gelecekte can çekişeceğini henüz bilmiyordu.