BÖLÜM 22: Unutmayan Minik Kalpler

Asaf’ın o korkunç öfke patlamasının üzerinden birkaç gün geçmişti ama açtığı yaralar, ne yazık ki bir gecede kapanacak gibi değildi. Karargâhtaki o odada yaşananlar, sadece benim ve Asaf’ın dünyasını altüst etmekle kalmamış; evimizin o neşeli, güven dolu atmosferine de kara bir gölge düşürmüştü.O sabah evde hâkim olan sessizlik, kelimenin tam anlamıyla bıçak gibi keskin di. Asaf, gecenin bir yarısı geldiği evde odaya girmemiş, salondaki koltukta, üzerindeki kıyafetleri bile değiştirmeden sabahı etmişti. Gözlerindeki o derin suçluluk ve pişmanlık, her halinden belliyordu.Ben mutfakta kahvaltı hazırlarken, Ayaz uyanmış ve salona babasının yanına gitmişti. Normalde her sabah gözlerini açar açmaz babasının kucağına atılan, "Baba!" diye ortalığı inleten o neşeli çocuktan eser kalmamıştı.Kapı aralığından salonu izlediğimde içim acıyla kavruldu.Asaf, yerde oturan Ayaz’ın yanına yavaşça, sanki yabani bir kömüşe yaklaşır gibi temkinli adımlarla yaklaşmıştı. Elinde Ayaz’ın en sevdiği peluş oyuncak vardı.– "Koçum..." dedi Asaf, sesi titriyor, gözleri doluyordu. "Bak, babalık... Bak ne getirdim sana? Affet beni oğlum, güzel oğlum..."Ayaz ise o her zamanki neşeli bakışlarıyla değil, minik gözlerinde ilk defa gördüğüm o yabancılaşma ve korkuyla geriye doğru büzüştü. Babasının uzattığı oyuncağa bakmadı bile. Minik ellerini titriyormuş gibi göğsüne doğru çekti, alt dudağı titreyerek titrek bir hıçkırık kopardı ve hemen arkasındaki koltuğun arkasına doğru sinmeye çalıştı. O her zaman üzerine atladığı, sırtına tırmandığı o güçlü babasından... Artık korkuyordu.Asaf’ın uzattığı eli havada kaldı. O an, o sert askerin göğsüne saplanan hançerin sesini sanki odanın ortasında yankılanır gibi duydum. Asaf dizlerinin üstüne çöktü, hıncını kendi saçlarından çıkarmak ister gibi ellerini başına götürdü ve boğuk bir çığlıkla yere kapaklandı.– "Ben ne yaptım..." diye fısıldadı Asaf, omuzları sarsıla sarsıla ağlamaya başlayarak. "Kendi evladımın gözünde bir canavara dönüştüm. O korku... O korku bakışları beni diri diri öldürüyor Asya."İçeri girdim, Ayaz’ı hemen kucağıma alıp göğsüme bastırdım. Minik kalbi kuş gibi pırpır atıyordu. Oğlumun başını okşarken gözyaşlarım da yanaklarımdan süzülüyordu. Asaf’a baktım; karşımda duran adam, dağları deviren Yüzbaşı Asaf değil, kendi elleriyle yuvasını yıkan çaresiz bir adamdı.– "Görüyor musun Asaf?" dedim, sesimdaki acı net bir şekilde hissediliyordu. "Öfke anlık bir deliliktir ama bıraktığı iz ömür boyu sürer. Biz bu yarayı kapatırız belki ama o korkuyu çocuğun zihninden silmek kolay olmayacak. Eğer gerçekten değişmek istiyorsan, önce o öfkeni kilitlemeyi öğreneceksin. Yoksa bu evde ne bir baba kalır ne de bir aile."Asaf başını kaldırdı, gözlerindeki o pişmanlık o kadar büyüktü ki, tek bir kelime bile edemedi. Sadece uzaktan, oğlunun korkuyla bana sarılışını izledi. O gün evimize düşen o sessizlik, ikimizin de omuzlarındaki en ağır imtihandı.