BÖLÜM 26: Kapıdaki Hesaplaşma

Eylül’ün evindeki o uzun, sessiz gece sabaha devrildiğinde, gözlerimi kırpmadan pencereden dışarıyı izlemiştim. Ayaz, yorgunluktan ve geçirdiği o korku dolu gecenin ardından hala derin ve huzursuz bir uykudaydı. Minik nefesleri odada yankılanırken, içimdeki o kırgınlık ve öfke birbirine karışmıştı.Sabah saat dokuza doğru, dışarıdaki sokakta sert bir araba fren sesi duyuldu. Kalbim anında boğazımda atmaya başladı. Perdenin aralığından dışarı baktığımda, kapının önüne park edilmiş o askeri aracı ve araçtan inen silüeti gördüm.Asaf...Üzerinde hâlâ dün gecenin o sırılsıklam ve kırışık kıyafetleri vardı. Saçları darmadağınık, yüzü günlerdir uyumamanın ve çektiği vicdan azabının verdiği o yıkık ifadeyle doluydu. Kapıya doğru yürürken adımları ağır ve kararsızdı; sanki o kapının arkasında onu bekleyen cehennemi biliyordu ama kaçmaya niyetli de değildi.Çok geçmeden kapı çalındı. Hafif, titrek ama ısrarcı bir çalıştı bu.Eylül endişeyle odadan çıkıp bana baktı. "Açayım mı?" diye sordu gözleriyle. Başımı salladım ve derin bir nefes alıp kapıya doğru yürüdüm.Kapıyı araladığımda, karşımda duran adama baktım. Asaf, gözleri dolu dolu, dudakları titreyerek eşikte duruyordu. Beni ve arkamdaki koridoru gördüğü an, dizlerinin bağının çözüldüğünü hissettim. Hiç bekletmeden, olduğu yere, kapının önündeki betonun üzerine dizlerinin üstüne çöküverdi.– "Asya..." dedi, sesi o kadar kırık, o kadar aciz çıkıyordu ki, yılların o korkusuz yüzbaşısından eser kalmamıştı. "Yalvarırım... Yüzüme bak, ne istersen söyle ama beni bu cezayla öldürme."Kapının pervazına yaslandım, kollarımı göğsümde bağlayıp ona soğuk ve mesafeli bir gözle baktım.– "Dün gece bizi sokağa atarken bu cezayı düşünmeliydin, Asaf," dedim, sesimdeki buz gibi netlik odayı doldurdu. "Sen öfkeni kontrol edemediğin her an, bu masum insanların canını yakıyorsun. Önce karargâhta oğlunu ittin, sonra da 'defolun gidin' diye bizi o fırtınanın ortasına fırlattın. Hangi yüzle buradasın?"Asaf ellerini yüzüne kapattı, boğazından kopan o hıçkırıkla sarsıldı.– "Haklısın," dedi, ellerini indirip kan çanağı olmuş gözlerini bana dikti. "Ben babamın o lanet öfkesini taşıyorum zannediyordum. O koca adam gibi sizi ezdiğimi gördüğüm an... Kendimi öldürmek istedim Asya. Eve döndüğümde o boş duvarlar, Ayaz’ın yarım kalan oyuncağı... Dünyam başıma yıkıldı. Ben o öfkeyle savaşmayı başaramadım ama yemin ederim... yemin ederim bitti."Yavaşça ayağa kalktı, ama içeri girmeye cesaret edemedi. Kapının eşiğinde ellerini iki yana açtı.– "İstersen bir daha asla o eve adım atmam," dedi, sesi titriyordu. "İstersen bizi boşa, benden uzak durun... Ama ne olur, oğlumun benden korkmasına sebep olan o adamı bitirmeme izin ver. Tedavi olacağım, o öfkeyi kökünden söküp atacağım. Ben sensiz ve onsuz yaşayamam Asya."İçeriden, Ayaz’ın uykusundan uyanıp minik bir sesle "Baba..." diye mırıldandığı o tiz ses duyuldu.Asaf o kelimeyi duyduğu an olduğu yerde kilitlendi. Gözlerinden süzülen yaşlar yanaklarından aşağı süzülürken, evin içine doğru bir adım attı ama durdu. Aramızda hâlâ aşılması gereken devasa bir duvar, iyileşmesi gereken derin bir yara vardı. Asaf’ın o öfkeyle yazdığı bu trajedinin sonunu nasıl getireceğimiz, şimdi atacağı o doğru adımlara bağlıydı.