BÖLÜM 28: Karargâhın Yeni Başkomutanı İş Başında

Asaf’ın o öfke nöbetlerinden arınma süreci, hayatımızın her alanına tatlı bir huzur ve sakinlik getirmişti. Artık evde yankılanan sesler fırtınalı bağırtılar değil, Ayaz’ın koştururken çıkardığı neşeli cıvıltılardan ibaretti. Asaf karargâhtaki psikiyatrist seanslarını aksatmadan sürdürüyor, içindeki o karanlık duvarları teker teker yıkıyordu. Ayaz da babasına olan o eski güvenini tamamen geri kazanmış, hatta aralarındaki bağı daha da kopmaz bir hale getirmişti.Ancak bir sorunumuz vardı: Ayaz’ın karargâh bağımlılığı!Eski o korkunç günlerden sonra karargâha gitmeye biraz ara vermiştik ama Asaf’ın acil bir operasyon toplantısı çıkınca, minik ajanımızı yanımızda götürmekten başka çaremiz kalmamıştı. Bu defa önlem olarak özel bir taşıma sırt çantamız bile vardı.Karargâha vardığımızda Asaf, Ayaz’ı sırtındaki çantaya yerleştirmiş, tıpkı eskisi gibi gururla koridorlarda yürüyordu. Askerler selam duruyor, Ayaz da sırtından minik elini sallayarak karşılık veriyordu. Her şey yolunda görünüyordu... Ta ki o kritik kurmay toplantısı başlayana kadar.Toplantı salonuna girdiğimizde masanın etrafında yine kurmay albaylar ve kıdemli subaylar yerini almıştı. Naci Albay ve Vehbi Bey’in o eski trajik olaylardan sonra kulakları çekilmiş, biraz daha sakinleşmişlerdi. Asaf masanın başındaki yerine oturduğunda, Ayaz’ı sırt çantasından çıkarıp kucağına oturttu.Toplantı başladı. Korgeneral Altan Paşa harita üzerinde stratejik bir bölgeyi anlatırken, Ayaz o her zamanki hınzır bakışlarıyla etrafı incelemeye başladı. Babasının kucağında durmak bir süre sonra minik ajanımıza sıkıcı gelmişti.Hedef bu kez kimdi biliyor musunuz? Masanın en köşesinde oturan, karargâhın en titiz, en gıcık muhasebe ve iaşe subayı olan Kıdemli Binbaşı Necdet’ti! Necdet Bey, paraya, evraklara ve hesaplara takıntılı, çocuklardan ve gürültüden nefret eden bir adamdı.Ayaz, masanın üzerinden Necdet Bey’e doğru dik dik baktı. Binbaşı Necdet, karşısındaki bu sekiz aylık ufaklıkla göz göze gelince hafifçe kaşlarını çatıp önüne döndü. İşte hata tam o saniyede yapıldı. Necdet Bey, masanın üzerindeki o gıcık kibirli tavrıyla:– "Komutanım, bu birim masrafları kontrolden çıkıyor. Çocuk oyuncağı değil burası, bütçeyi korumamız lazım" diye homurdandı.Ayaz, sanki o homurtunun anlamını çözmüş gibi bir anda babasının kucağından fırladı. Masanın üzerinden tıpkı bir çita gibi sürünerek hızla Binbaşı Necdet’in önüne doğru ilerledi!Odadaki herkes nefesini tuttu. Asaf tam elini uzatıp tutacakken Ayaz çoktan hedefine ulaşmıştı bile. Necdet Bey’in kucağına tırmanan Ayaz, tek bir saniye bile tereddüt etmeden ellerini kaldırdı ve Necdet Bey’in o taranmış, jöleli saçlarına iki eliyle yapıştı!– "Aman Allah’ım! Saçım! Bırak! Ne yapıyorsun sen?!" diye feryat etti Necdet Bey.Ayaz bırakmak bir yana, adamın jöleli saçlarını darmadağın etti, yetmezmiş gibi bir de Necdet Bey’in burnuna doğru o meşhur seri tokatlardan birini patlattı: "Pat! Pat! Paat!"Oda bir anda kriz geçiren adamların kahkahalarıyla inledi. Altan Paşa sakallarını sıvazlayıp gülmemek için masaya doğru eğilirken, Asaf elleriyle yüzünü kapattı.– "Oğlum... Dur, yapma!" diye araya girmeye çalıştı Asaf ama Ayaz hıncını alamamıştı. Necdet Bey’in önündeki o resmi hesap raporlarını kaptığı gibi yere fırlattı ve bütün evrakları ulu orta yırtmaya başladı.Binbaşı Necdet çaresizlik içinde ayağa kalkmaya çalıştı ama Ayaz adamın kravatını yakalamış, bırakmıyordu.– "İmdat! Kurtarın beni bu minik sabotajcıdan! Bütçeyi değil, hayatımı kurtarın!" diye bağırdı Necdet Bey.Nihayet Asaf özel ikna yöntemi olan kuru üzüm bisküvisini devreye sokup minik zorbayı kucağına aldığında, Necdet Bey darmadağın saçları ve şaşkın yüz ifadesiyle masadan kaçarcasına uzaklaştı.Akşam eve dönerken, arabada Asaf direksiyonda kahkahalarla gülüyor, ben ise arkaya dönüp yüzü hala asık olan o minik komandoya bakıyordum. Asaf elini tuttuğumda hafifçe gülümsedi:– "Biliyor musun sevgilim?" dedi. "Bu çocuk ordunun başına geçene kadar biz bu karargâhı fethetmiş olacağız."Ayaz, arabanın camından dışarıdaki karlı dağlara bakarken minik bir gülümseme yaydı yüzüne. Küllerimizden doğan o yuva, şimdi bu tatlı koşturmacalar ve gülüşlerle sonsuza dek mühürlenmişti.