BÖLÜM 16: Tokatçının İntikamı ve Karargâhın Yeni Kabusu

Naci Albay’ın karargâhın ortasında sekiz aylık minik bir bebek tarafından tokat manyağı yapılması, taburun tarihinde kapalı kapılar arkasında fısıldanan ama kimsenin yüksek sesle anlatmaya cesaret edemediği bir efsaneye dönüşmüştü. Naci Albay o günden sonra karargâha gelirken koridorları üç kez kontrol ediyor, hatta Ayaz’ın sesini uzaktan duysa bile yönünü değiştiriyordu.Ancak bizim evde hayat, bu fırtınalı olaydan sonra tatlı bir neşeye bürünmüştü. Asaf, her akşam eve geldiğinde o gün karargâhta yaşananları gülerek anlatıyor, "Oğlumuz orduya komutan değil, resmen meydan dayağı timi komutanı olacak" diyerek takılıyordu.Birkaç gün sonra, havanın güneşli ama serin olduğu bir öğleden sonra, karargâha gitmek zorunda kaldım. Asaf’ın imza atması gereken acil evraklar vardı ve evde sıkılan Ayaz’ı da yanımda götürmüştüm. Tabii bu defa önlemlerimizi almıştık; pusetin emniyet kemerini iki katına çıkarıp sıkıca bağlamıştık ki minik ajanımız yine sürünerek birilerini dövmeye kalkmasın.Misafir odasında otururken Asaf aceleyle içeri girdi. Yüzünde hem telaş hem de komik bir ifade vardı.– "Asya, acele etmem lazım. Üst karargahtan acil bir teftiş heyeti geldi. General Altan Paşa beni ve kurmayları toplantı salonuna çağırıyor. Bu evrakları hemen imzalatmam şart."– "Tamam git, ben Ayaz’la buradayım merak etme," dedim pusetin kemerini göstererek. "Bak, bu defa kilitli, kaçamaz."Asaf gülerek başını salladı ve hızla odadan çıktı. Ben de elimdeki dergiye dalmışken, aradan on dakika geçmemişti ki pusetin taraflarından garip tıkırtılar duydum. Kafamı kaldırdığımda gördüğüm manzara karşısında kanım dondu.O çelik gibi sağlam sandığım çift katlı emniyet kemeri, sekiz aylık bir bebeğin azmi ve hırsı karşısında dikişlerinden ayrılmıştı! Ayaz, pusetten tıpkı bir casus filmi sahnesindeymiş gibi sıyrılarak yere düşmüş, ardından da o meşhur sürünme pozisyonunu almıştı.– "Eyvah..." diye fısıldadım yerimden fırlayarak. "Yine başladı!"Arkasından koştum ama o minik kollarla bacaklar o kadar hızlı çalışıyordu ki, koridorun sonundaki o büyük toplantı salonunun açık unuttuğum kapısından içeri roket gibi daldı.İçeride bu defa sadece bizimkiler yoktu. Ankara’dan gelen o kibirli, burnundan kıl aldırmayan yüksek teftiş heyeti, Albaylar ve General Altan Paşa masanın etrafında dizilmişti. Teftişin başındaki isim, ordu içinde "Disiplin timsali" olarak bilinen, sertliğiyle ün salmış Korgeneral Vehbi Bey’di. Vehbi Bey ayakta, elindeki raporu sert bir tonla okuyordu:– "Birliklerdeki disiplinsizlik asla kabul edilemez! Kim olursa olsun, kural kuraldır!"Tam o sırada, salonun kapısından içeriye hınzır bir gülümsemeyle siren gibi giren Ayaz süzüldü. Doğrudan masanın orta yerine, teftiş heyetinin en yetkili ismi olan Korgeneral Vehbi Bey’in boyacı kürkü gibi parlayan, madalyalarla dolu tertemiz çizmelerine doğru ilerledi.Vehbi Bey aşağıda hareket eden cismi fark edip başını eğdiğinde şaşkınlıkla durdu.– "Bu da nesi? Bu karargâhta köpek mi gezdiriliyor, bu ne başıbozukluk!" diye kükredi Vehbi Bey.İşte o an, Ayaz’ın o küçük beyninde şimşekler çaktı. Karşısında yine kendisine emir veren, bağıran bir koca adam vardı. Tıpkı geçen seferki Naci Albay’a yaptığı gibi, masanın bacağı tutunarak ayağa kalktı ve Vehbi Bey’in kucağına doğru tırmandı.Vehbi Bey korkuyla geri çekilmek istedi ama Ayaz çoktan adamın yakasına yapışmıştı bile. Masaya tırmanan minik komando, tek bir saniye bile tereddüt etmeden ellerini kaldırdı ve Korgeneral Vehbi Bey’in suratına okkalı bir "Pat! Pat! Paat!" tokadını yapıştırdı!Oda bir anda buz kesti. Ankara’dan gelen teftiş heyeti şoktan taş kesildi. Vehbi Bey hayatında ilk defa böyle bir şey yaşıyordu; eli yanağında kalakalmıştı.– "Beni... Beni mi tokatlıyor bu velet?! Güvenlik! Nerede bu askerler!" diye bağırdı Vehbi Bey can havliyle.Asaf oturduğu yerden elleriyle yüzünü kapattı, kahkahamakla yerin dibine girmek arasında gidip geliyordu. Altan Paşa ise sakallarını sıvazlayarak arkasını döndü, omuzları gülmekten sarsılıyordu.Ben kapıda soluk soluğa kaldım; Ayaz bu defa sadece tokatla kalmamış, generalin kravatını çözüp koparmaya başlamıştı. Kimse yaklaşmaya cesaret edemiyordu çünkü minik komando etrafa ateş saçıyordu.Nihayet Asaf özel iknâ taktiğini (yani yine çikolatalı bisküviyi) devreye sokup minik zorbayı kucağına aldığında, teftiş heyeti darmadağın olmuştu. Vehbi Bey morarmış yüzüyle, "Ben böyle bir karargâh görmedim! Derhal rapor tutacağım!" diye bağıra bağıra dışarı kaçtı.O gün karargâhta anlaşıldı ki; bu orduyu dağlar, düşmanlar ya da krizler değil, Yüzbaşı Asaf’ın sekiz aylık tokatçı oğlu Ayaz dize getiriyordu!