BÖLÜM 2: Ayazın Bıraktığı İzi

Nizamiyeden uzaklaşırken adımlarım sanki tonlarca ağırlık taşıyordu. Asaf’ın o buz gibi bakışları, kulaklarımda çınlayan "Seni de o çocuğu da tanımıyorum" cümleleri zihnimi bir bıçak gibi kesiyordu. Ama en çok acıtan neydi biliyor musunuz? İçimdeki canın, o adamın ruhsuzluğundan habersiz sessizce büyümesiydi.Taksiye bindiğim gibi eve, Eylül’ün yanına attım kendimi. Kapıyı açtığı an yüzümdeki solgunluğu, gözlerimdeki kurumuş ama hâlâ sızlayan yaş izlerini görün مباشرة anladı bir şeylerin ters gittiğini.– "Asya? İyi misin kuzum, ne bu halin?" diyerek içeri çekti beni.Kendimi salondaki koltuğa bırakırken hıçkırıklarım serbest kaldı. Her şeyi, nizamiyede yaşananları, Asaf’ın yüzüme çarptığı o acımasız gerçekleri tek tek anlattım. Eylül öfkeyle ellerini yumruk yaptı.– "Şerefsiz!" diye bağırdı odanın içinde. "Kendi kanından, canından bir insana bunu nasıl yapar? Tamam, kalbi geçmişte kalmış olabilir ama bu bir mazeret değil! Korkaklık bu!"– "İstemiyor Eylül..." dedim ellerimle yüzümü kapatarak. "Gözlerimde bir gram merhamet yoktu. Kalbini toprağa gömmüş bir adam, yaşayan birine yer açamazmış... Öyle dedi."– "Açmasın!" dedi Eylül kararlı bir sesle yanıma oturup ellerimi tutarak. "Biz o adama muhtaç değiliz, duyuyor musun beni? Kendi ayaklarımız üzerinde dururuz. O kendi karanlığında boğulsun."Haklıydı. Gururum, her şeyimin önüne geçmeliydi. O günden sonra hayatımın sayfalarını tamamen kapattım. Asaf Karatay adını hafızamdan silmeye, karnımdaki küçük mucizeye hem anne hem baba olmaya yemin ettim.Aylar bir su gibi akıp geçti. Karnım belirginleşmiş, bebek hareket etmeye başlamıştı. Her tekmesinde dünyalar benim oluyordu. Asaf’tan ne bir ses ne bir haber çıktı; zaten beklemiyordum da. O, karlı dağların arasında, unutamadığı o eski aşkının gölgesinde yaşayan bir yabancı olarak kalmıştı.Ancak kader, bizim kurduğumuz bu sessiz düzeni bozmak için tuhaf planlar yapıyordu.O gece, karakolda rütbelilerin katıldığı resmi bir davet vardı. Asaf, her zamanki mesafeli ve ulaşılamaz haliyle salonun bir köşesinde durmuş, elindeki bardağı çeviriyordu. Yanındaki en yakın silah arkadaşı Teğmen Kerem, hafifçe dirseğiyle onu dürtüverdi.– "Komutanım, dışarıda garip bir hareketlilik var Ankara merkezden gelen bir dosya var... Sizi ilgilendiriyor olabilir." dedi Kerem'in yüzünde anlamsız bir gölge vardı.Asaf kaşlarını çatarak bardaktakileri masaya bıraktı. "Ne dosyası Kerem? İşimiz başımızdan aşkın."– "Mihriban... Sayer dosyası komutanım."Asaf’ın kalbi bir an durdu sanki. O an salondaki bütün sesler kesildi, etrafındaki insan silüetleri yok oldu. Yıllardır adını anmaya bile cesaret edemediği, mezarına gidip gözyaşı döktüğü o kadın... Mihriban’ın adı nasıl anılabilirdi?– "Ne saçmalıyorsun sen?" dedi Asaf, sesi ilk defa bu kadar titreyerek. "Mihriban yıllar önce o operasyonda şehit düşmüştü! Künyesini kendi ellerimle aldım ben!"Kerem üzgün bir ifadeyle elindeki gizli ibareli evrakı uzattı. "Öyle biliyorduk komutanım... Ama o gün gömülenin o olmadığına dair yeni kanıtlar ele geçirilmiş. Sınır ötesindeki bir kampta yıllardır tutsak tutulan ve yeni kurtarılan isimler arasında... O da var."Asaf, kâğıttaki ismi ve sonradan eklenen o bulanık fotoğrafı gördüğü an yıkıldı. Dünyası baş aşağı döndü. Yıllar boyunca uğruna çektiği acılar, kalbini kilitlediği o buzdan surlar tek bir saniyede tuzla buz oldu. Mihriban yaşıyordu.Ancak zihninin bir köşesinde, bu büyük şokun yankıları sürerken, başka bir ses zihnini tırmalamaya başladı: Ya ben o sırada başka bir kadının hayatını karaladıysam? Ya o kadının karnındaki bebek gerçekten bense...Asaf’ın hayatındaki tüm buzlar erimeye başladı ama bu defa o buzlu sular onun boğulması için akıyordu.