BÖLÜM 20: Çözülme ve Büyük Fırtına

Karargâhta o gün esen rüzgâr, her zamankinden çok daha sertti. Son dönemde artan sınır ötesi hareketlilik, üst kadrodan gelen baskılar ve çözülmesi gereken kritik operasyon dosyaları, Yüzbaşı Asaf Karatay’ı omuzlarında tonlarca yükle baş başa bırakmıştı. Günlerdir uykusuz, sürekli bir gerginlik içinde koşturan Asaf, sanki eski o buzdan, taş kalpli komutan günlerine geri dönmüştü.Ben ise o gün evdeki işler bittikten sonra, Ayaz’ın son günlerdeki o "baba yapışkanlığı" yüzünden biraz olsun nefes alması umuduyla karargâha, Asaf’ın yanına gitmiştim. Ancak koridora girdiğimde havadaki o boğucu gerginliği hemen hissettim. Kapıda duran nöbetçi erlerin bile soluk almaktan korktuğu bir sessizlik hâkimdi.Asaf’ın makam odasının kapısı aralıktı. İçeriden gelen sesler, Ankara’dan gelen üst düzey bir komutanla yaptığı telefondaki sert tartışmaya aitti. Asaf’ın o kükreyen, öfkeden titreyen sesi koridoru inletiyordu. Kapının önünde duraksadım, içeri girmekte tereddüt ettim. O sırada Ayaz, kucağımda neşeyle ellerini sallıyor, her zamanki gibi babasına gitmek için sabırsızlanıyordu.Dayanamayıp kapıyı hafifçe ittim ve içeri adım attım.Asaf telefonu duvara fırlatırcasına masaya çarptı. Yüzü mosmordu, alnındaki damarlar dışarı fırlamıştı; gözleri adeta kana bulanmış gibi etrafa ölüm saçıyordu. Öfkesi o kadar büyüktü ki, o an karşısında kimin durduğunun, kimin konuştuğunun hiçbir önemi kalmamıştı. Gözü hiçbir şeyi görmüyordu.Ayaz, babasının o halini görünce sevinçle "Baba!" diye bir ses çıkardı ve kucağımdan inerek elleri üzerinde sürünerek hızla Asaf’a doğru ilerledi. Her zamanki gibi babasının bacağına sarılmak, o güvenli limana sığınmak istiyordu.– "Asaf..." diye mırıldandım endişeyle, bir adım öne atılarak. "Sakin ol, bir saniye..."Ama beni duymadı bile. Sinirden gözü dönmüş olan Asaf, yerde kendisine doğru yaklaşan o minik silüeti fark ettiğinde, beyni o anki adrenalinle kim olduğunu ayırt edemedi. Üstüne gelen her şeyi tehdit olarak algılayan o sert asker refleksiyle, dengesini kaybedip öne doğru bir hamle yaptı ve...Ayaklarına dolanan o minik bedeni, farkında olmadan, çok sert bir şekilde elleriyle itti!– "Çekilin üzerimden!" diye kükredi Asaf.Ayaz, babasının o sert ve acımasız itişiyle birlikte geriye doğru savruldu, yere kapaklandı. Minik çocuk neye uğradığını şaşırdı; saniyesinde odada o yürek yakan, tiz ve hıçkırık dolu çığlığı kopararak ağlamaya başladı.Kanım başıma sıçradı. Kalbim duracak gibi oldu.– "Ayaz!" diye çığlık atarak yere çömeldim ve minik oğlumu hemen kucağıma aldım. Ayaz korkudan ve aldığı darbenin şokundan titriyor, yüzünü göğsüme saklayarak ağlıyordu.O an odadaki tüm sesler kesildi. Asaf, soluk soluğa, elleri hala havada kalmış bir şekilde yere baktı. Gözlerindeki o kör edici öfke yavaş yavaş yerini büyük bir boşluğa, ardından da dehşete bıraktı. Kendi elleriyle, o canından çok sevdiği, uğruna dağları devirdiği minik oğlunu ittiğini fark ettiği o saniye, dünyası başını yıkıldı sanki.Asaf geriye doğru iki adım sersemleyerek çekildi. Eli ağzına gitti, nefesi kesildi.– "Ben..." diye fısıldadı, sesi boğazından çıkmıyordu. "Ben... Ne yaptım ben?"Kucağımda ağlayan Ayaz’a, ardından da titreyen ellerine baktı. Suçluluk duygusu, o an öfkesinden çok daha büyük bir yangın gibi içine düştü. Kendi oğluna zarar vermişti; o korktuğu, evladına getirmek istemediği tüm o karanlık, şiddet dolu gölge bizzat kendi ellerinden çıkmıştı.Asaf dizlerinin üstüne çökmek istedi, bize doğru bir adım attı:– "Asya... Yavrum..." diye yalvaran, nefesi kesik bir sesle ellerini uzattı. "Yemin ederim... Görmedim, kendimde değilim..."Gözlerimden yaşlar süzülürken, ilk defa Asaf’a karşı o kadar sert, o kadar buz gibi baktım ki, o bakış odadaki bütün oksijeni tüketti.– "Uzak dur!" dedim, sesim titriyordu ama içinde dağlar kadar öfke barındırıyordu. "Gözünün hiçbir şeyi görmediği o öfkeni al, başını çalacak bir duvar bul, Asaf! Ama bir daha... Asla oğluma yaklaşma!"Arkama bile bakmadan, ağlayan Ayaz’ı sıkıca göğsüme bastırarak odadan dışarı fırladım. Asaf’ın arkamdan kopan o çaresiz feryadı ve yere diz çöküşünün sesi karargâhın dehlizlerinde yankılanırken, kalbimizdeki o onarılan camlar bir kez daha darmadağın olmuştu.