YENİLGİ

Yenilmek her zaman kaybetmek değildi.

Buradan kurtulmalıydım.
Kaçmak... tek isteğim oydu.
Ama kaçamadım.
Çünkü bedenim hâlâ ayakta durmaya çalışsa da... ruhum çoktan dizlerinin üstüne çökmüştü.

Ve sonra hoparlörden yükselen o ses...
Benim sesimdi.

Kendi sesimin yankısı...
Kekemeliğimin her harfi, her duraksaması, her zorlukla çıkmış kelimesi, okulun dört bir yanına yayıldı.
Ve her yankı, kalbimin üzerine çivilenmiş bir utanç gibi saplandı.
Saklamaya çalıştığım her şey... gözlerden kaçırdığım her yara, birdenbire ortaya serilmişti.

Kalabalığın ortasında, görünmezliğe saklanmaya çalışırken...
Çırılçıplak kalmış gibiydim.

Korunmasız.
Savunmasız.
Yalnız.

Bir köşeye çöküp ellerimi kulaklarıma bastırdım.
Ama nafileydi.
O ses hâlâ içimde yankılanıyordu.
Çünkü bu sadece dış dünyanın gürültüsü değildi.
Bu... yıllardır içimde bastırdığım, susturduğum, yok saydığım benliğimin çığlığıydı.
Ve artık herkes duymuştu.

Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Tam o anda, saçlarım birdenbire sertçe arkaya doğru çekildi.
Boynum geriye savruldu. Acı aniden geldi ama... asıl sarsıntı, o sesi tanımaktı.

"Ne sandın? Kaçabileceğini mi zannettin?"

Bade.

Sesini duyar duymaz midem kasıldı.
Bir zamanlar sadece "abimin sevgilisi" olan o kız...
Benim için çocukluğumu kesip atan, geçmişimi karartan, sesimi boğan bir karabasan gibiydi.

Saçımı sımsıkı tutarken yüzüme eğildi.
Gözleri... tanıdık bir zehirle parlıyordu.
Kibir.
Alay.
Ve o hiç değişmeyen hâkimiyet arzusu.

Göz göze gelmemeye çalıştım. Ama başaramadım.
Yine küçüldüm.
Yine sustum.

Ama o an...

Bir görüntü beynime saplandı.

Okul çıkışı... Bade, Cenk'le öpüşüyordu.
Abime hiçbir şey anlatmadan sadece olanı söylemiştim: Aldatıldığını.
Henüz ayrılalı iki hafta bile olmamıştı.
Ve şimdi Bade, bunu ona benim söylediğimi öğrenmişti.
Nasıl?
Kimden?
Bilmiyordum.
Ama yüzündeki öfke... cevabı umursamayacak kadar yakıcıydı.

"Sen... s-sen o-onu a-aldattın..."

Kelimeler boğazımdan değil, doğrudan kalbimden döküldü.
Kırık, titrek... ama bir o kadar da gerçek ve cesur.

Güldü.

O bildik, içtenlikten yoksun, keskin kahkahasıyla.

"SUS!" diye haykırdı. "Hayır! Ben abini aldatmadım! Sen bana iftira attın! Bu yanına mı kalacak sandın ha?"

Tokat... öyle aniden geldi ki, yüzüm yana savruldu.
Dişlerimi sıktım. Dudaklarımı bastırdım.
Ama o, hâlâ aynı kibirle dikiliyordu karşımda.
Hiçbir şey olmamış gibi... sanki ben sadece bir "problem"mişim gibi.

Sonra başını yana eğdi. Gözlerini kısıp fısıltıya döndü sesi.
Ama fısıltının içinde, tıpkı zehir gibi bir tehdit vardı.

"Ben seni çoktan bitirmiştim Rengin. Şimdi sadece... kalıntılarını siliyorum."

Sonra Arda... elinde bir kova ile yaklaştı.
Gözümde zaman ağırlaştı.
Ve soğuk su, şaka gibi değil, kabus gibi üzerime boşaldı.
Boğulmadım ama nefesim durdu.
Omuzlarım titremeye başladı.
Tüylerim diken diken oldu.
Islak kıyafetlerim bedenime yapıştı.
Sanki sadece dışım değil, içim de soyuluyordu.

"Ya rengincim kusura bakma," dedi Bade, alay dolu sesiyle.
"Arda yanlışlıkla pis suyu dökmüş. Bu suyla bütün okul silinmişti değil mi?"

Kahkahası... sahteydi.
Ama yarattığı etki... fazlasıyla gerçekti.

Ve sonra...

Balonlar.
Rengârenk, ama içleri boya doluydu.

Birer birer patladı üzerimde.
Kırmızı.
Mavi.
Siyah.

Her biri, içimde gömdüğüm bir anının üzerine düştü.
Her biri, geçmişimin farklı bir utancını yeniden yaşattı.

Tam ayağa kalkacakken, kalın eller bileklerime yapıştı.
Biri kolumu arkaya büktü.
Bir diğeri bacaklarımdan tuttu.

Ve aniden... yerle bağım kesildi.
Sürüklenmeye başladım.

Beton zeminin pürüzleri, bacaklarımı acıttı.
Tırnaklarım zemine geçti, ama tutunamadım.
Kıyafetlerim yer yer yırtıldı.

Her milimlik sürüklenişte, biraz daha eksildim.

"Bıra-k-k-ıı-nn... noo-lu-rr..."

Sesim... bir fısıltıdan ibaretti.
Canım yanıyordu.
Ama en çok... içimden bir şey kırılıyordu.
Gözlerimden süzülen yaşlar artık tek iletişimim olmuştu.
Ve o anda fark ettim.

İzleniyordum.

Birileri oradaydı.
Görüyordu.
Ama hiçbir şey yapmıyordu.

Bu, dünyanın en kalabalık yalnızlığıydı.
Çünkü susmak... ortak olmaktı.
İzlemek... suçun bir parçasıydı.

Ve sonra...

"REN-GİN!"

O ses... zamanı bıçak gibi kesti.

Her şey durdu.
Dünya sustu.
Ve ben sadece o sesi duydum.

Abimdi.

Kalabalığı yara yara geldi yanıma.
Yüzü... öfke doluydu.
Ama daha fazlası vardı orada: Korku.
Beni ilk kez böyle görüyordu.

Ve ben... ilk kez bu kadar kırık, bu kadar parçalanmıştım.

Yanında Onur, Mete ve Eylül de vardı.
Ama ben sadece abimi görebiliyordum.
Tüm benliğimle ona kilitlenmiştim.

İçimde küçücük bir çocuk, titreyerek fısıldadı:

"Beni bırakma..."

Abim diz çöküp sarıldığında bana...
Vücudum gevşedi.
Omuzlarım düştü.
Sanki sonunda biri, "Artık yalnız değilsin," demişti bana.

Ve o anda...

İlk kez biri, yükümü gerçekten omuzladı.
İlk kez biri, "Tamam, geçti..." dediğinde, ben ona inandım.

Gözlerim ağırlaştı.
Bedenim uyuştu.

Ama bu bayılma, bir kaçış değil...
Bir teslimdi.

Çünkü o an... gerçekten güvendeydim.

************************************

"Merhaba..."

Bu satırları yazarken kalbim hem heyecanla çarpıyor hem de biraz ürkek... Çünkü bu, ilk romanım. İlk kelimesinden son noktasına kadar benden bir parça taşıyan, kimi zaman gözyaşıyla kimi zaman gülümsemeyle yazdığım bir hikâye bu.

Yazmak, benim için sadece bir eylem değil, bir iyileşme biçimi oldu. Her karakterde, her çatışmada, her duyguda biraz kendimle yüzleştim. Belki siz de okurken kendinizden bir şeyler bulursunuz; kırıldığınız, güldüğünüz, sustuğunuz ya da en çok da hissettiğiniz yerlerde...

Bu hikâyeyi kusursuz olduğu için değil, gerçek hislerle örüldüğü için paylaşmak istedim. İlk adımım, ilk cesaretim bu. Ve eğer bir kişi bile bu satırlarda kendine bir yol arkadaşı bulursa, işte o zaman gerçekten yazmışım derim.

Buraya kadar geldiysen, bir sayfa bile açtıysan; çok teşekkür ederim. Varlığın, bu hikâyeye verilmiş en güzel anlam.

Sevgiyle,

Lütfen beğenip yorum atmayı unutmayın ...

arkadaşlar ufacık mini minnacık sizden bir ricam var ilk iki bölüm güzel yorum almış ama diğer bölümlerde yorum çok az rica etsem yoruma abanır mısınız dkdkdkd böyle de denir mi bilemedim ama yorumlarınıza ihtiyacımm varrr olur muu