ACININ RENGİ

Acı, bazen en karanlık siyah, bazen de en solgun beyazdır.

Korkarak yaşayabilir miydi insan?

Eve geldiğimden beri bunu düşünüyordum. Nezarethaneden çıkalı sadece birkaç saat olmuştu ama zaman, içimde sıkışıp kalmış bir nefes gibiydi. Telefonu kaç kere elime alıp ekrana baktığımı sayamıyordum bile. Her seferinde umutla baktığım o ekran hep aynıydı. Sessiz. Soğuk. Ve Onur'dan hâlâ tek bir mesaj yoktu.

Ama asıl tuhaf olan, Arda'dan da mesaj yoktu. Ona da ulaşamıyordum. Ne zaman arasam ya meşgul çalıyordu ya da hiç açmıyordu. İçimde bir şeyler ters gidiyordu ama şu an düşündüğüm tek şey Arda değildi. Aklımın bir köşesine Arda'yı not edip tüm benliğimle Onur'a odaklandım. Onu özlemiştim. Gerçekten özlemiştim. Kalbimin atışları bile onun adıyla çarpıyordu sanki. O mesaj atsın, 'iyiyim' desin istiyordum. Bir sesini duymaya o kadar muhtaçtım ki...

Ama bu, bencillikti. Çünkü onu en son öyle bir halde bırakmıştım ki... Daha bir gün önce bana yağmurun altında gitarıyla şarkı söyleyen o çocuk, ertesi gün Batuhan'ın elimi tutuşunu görmüştü. Üstelik o an onu durduracak tek kelime bile edememiştim. Susmuştum. Onu kaybetme pahasına susmuştum. Benden nefret etmiş olmalıydı, haklıydı da... Ve ben yine de ondan bir mesaj bekliyordum.

Elime telefonu aldım, defalarca yazıp sildiğim o konuşmayı tekrar açtım. Her seferinde cümleleri kurup, her harfi titreyen parmaklarımla geri silmek o kadar acı vericiydi ki. Cesaretim yoktu. Korkuyordum. Olayların daha çok karışmasından.

Bu oyunun içine abim için girmiştim. Bade'den kurtulması için. O kızın artık hayatımıza zarar vermemesi için. Ama her şey, her şey daha da karışmıştı. Gizem kimdi hâlâ bilmiyordum. Abimle Batuhan arasında ne vardı, anlamıyordum. Bade neden Gizem dediğinde Batuhan öyle bir çıkış yapmıştı? "Bir daha onun adını ağzına alma." demişti. Bade ona ne demişti? "Gizem'den başkasını sevemezsin."

Her şey birbirine dolanmış gibiydi. Bir çıkış yolu arıyordum ama yolum, haritası kaybolmuş bir sokak gibiydi. Belki Arda biliyordur dedim, belki o anlatır, ama... İçim sıkıştı. Nefes almakta zorluk çektiğimde ayağa kalkıp camın önüne doğru ilerledim.

Pervazı tuttum. Camı araladım. İçeri dolan serin havayı ciğerlerime çektiğim an gözümün önünde o görüntü canlandı. Yağmur, gitar sesi, Onur'un gözleri... Dudaklarımda buruk bir gülümseme oluştu.

O benim kalp sancımdı.
Ben de onun için gecenin en güzeliydim.

Birden aklıma geldi. Onur sosyal medyada aktifti. Belki... Belki bir şeyler paylaşmıştır. Belki sesini oradan duyarım dedim. Koşar adım yatağımın yanındaki komodine gittim. Telefonu elime aldım, titreyen ellerimle ekranı kaydırdım.

Son fotoğrafını görünce kalbimden bir şey koptu.

Saatler önce paylaşmıştı. Sahilde, kumlara uzanmış. Fotoğrafta sadece bacağının bir kısmı görünüyordu ama esas olan fotoğraf değil, o anın ruhuydu. Gökyüzüyle denizin birleştiği çizgi... Sonsuz bir uzaklık, bir kavuşamama hali... Fotoğrafın arka planında bir şarkı çalıyordu. Bana söylediği o şarkı. Gecenin En Güzeli.

Ve altına şunu yazmıştı:

"Gece gökyüzüne aittir. Gökyüzün ben, gecem sen. Gecenin en güzeli..."

Boğazıma oturan düğümü yutamadım. Sanki kalbime bıçak saplanmış gibiydi. Acıyordu. Canım yanıyordu. O hâlâ benden vazgeçmemişti. Bunu biliyordum. Ama kırılmıştı. Yaralanmıştı. Sessizce, uzaktan seviyordu beni.

Ve ben ona hâlâ ulaşamıyordum.

Gitmeliydim. Kalp sancıma gitmeliydim.

Ne pijamayı düşündüm, ne üstümdeki hırkanın uyumsuzluğunu. Sadece telefonu aldım ve kendimi dışarı attım. Koşmaya başladım.

Geliyorum kalp sancım.
Geliyor gecenin en güzeli.

************************************

Onurların evine geldiğimden kapıyı çaldım. Karşımda hiç de meteyi yine benim pijamamla görmeyi beklemiyordum.

"Mete sen y-ii-ne ben-iim pijamamı mı giydin hayır nasıl all-ııyorr-sun anlamıy-oo-rum ki?"

Mete elinde tuttuğu peçeteyi alıp burnunu kabaca sildi.

"Dur tahmin edeyim Eve girmen lazım onuru arıyorsun."

Mete konuşup beni umursamadan içeri girdi. Ben de arkasından sessizce onu takip ettim. Odaya doğru ilerlediğinde adımlarım kendiliğinden onu izledi. Meteyle Onur'un odasına girdiğimde ise olduğum yerde kalakaldım. Şaşkınlıkla ağzım aralandı.

Yerde peçeteler... her yerde çikolata kabı... Ortalık savaş alanı gibiydi. Laptoptan Müslüm Gürses'in sesi yükseliyordu.

Unutamadım...

Mete aniden avazı çıktığı kadar bağırarak şarkıya eşlik etmeye başladı.

" Her yerdeeee sennn varsınnn, unutamıyorummmm!"

Ne olduğunu anlamaya çalışarak bakıyordum ona. Kaşlarım hafif çatıldı, gözlerim Mete'nin dramatik performansına kilitlendi. O ise durmadı, tam bir Müslüm hayranı edasıyla gözlerini kısıp devam etti:

"Aslında... dedi, eliyle dramatik bir hareket yaparak," şu şarkı daha uygun olurdu. Onur burada olsaydı bunu söyleyecektim."

Ve başka bir şarkıya geçti:

" Çıkarsızca sevdim ben onuuu... Böyle mi olacaktı sonuuu... Sende yandın bu aşkla, bak bende yandımmm... Hak etmedik biz bunuuuu..."

Sonra bana döndü, sanki dünyanın en mantıklı hareketini yapıyormuş gibi ciddiyetle ekledi:

" Tabii şu kısmı da Batuhan'a demek lazım."

Gözlerini kısıp yumruğunu sıktı, dramatik bir oyuncu edasıyla haykırdı:

" Sen miydinnnn sevgilimiii çalannnnn!"

Olduğum yerde donmuş gibiydim. Ne diyeceğimi, ne tepki vereceğimi bilemiyordum. Bir yandan gülmemek için dudağımı ısırırken bir yandan da Mete'ye bakıyordum.

En sonunda sadece kısık bir sesle sordum:

"Onur nerede?"

Mete bana gerçekten mi der gibi bakıp hala pembe olan saçlarını savurup cama doğru bakmaya başladı.

"Ben burada aşk acısı çekeyim. Sen hala onur de. Beni bitter çikolatalarımla yalnız bırak ve sessizce git. Bitter çikolata ve Müslüm gürses yeter bana."

Kafamı iki yana sallayıp meteye son kez baktım. Bana bakmaya niyeti yok gibiydi.

Dediğini yapıp odadan çıktım. Onur sahilde olmalıydı. Evden çıktığımda üstüme bir bakış atıp umursamadım. Üzerimde pijamalarla ilk kez sahile gitmiyordum nasıl olsa.

Sahile vardığımda beklediğim gibi onur buradaydı. Sahile doğru kumların üzerinde oturuyordu. Bacaklarını karnına doğru çekmiş dirseklerini dizine yaslamıştı. Hiç bir şey demeden sessizce yanına ilerledim. Onun gibi kumun üzerine oturup bacaklarımı karnıma çekip dirseklerimi dizime yasladım.

"Neden geldin rengin?"

Sesi yorgundu. Kalbim gibi.
Onur' un şuan bu halde olmasının sebebi bendim. Ona gerçeği anlatamadığım için paramparça bir haldeydi. Canı yanıyordu. Canım yanıyordu.

"B-eenim gelme-mm gerekliydi. bakmam laz-ıı-mmdı gözlerine çünkü iyi misin diye. Sadece gözlerin söyleyebilirdi bu ger-ççeğiii b-aaana."

Daha önce bana söylediği sözleri ona söylediğimde burukça gülümsedi. Gözlerini anlık olarak benimle buluşturup tekrar denize baktı.

"Her acı gözlere yansır mı Rengin? Gözlerime baksan anlar mısın kalbimin ne kadar acıdığını."

Bana döndüğünde gözlerine uzun uzun baktım. Gözlerini ne o kaçırdı ne de ben. Sanki o an zaman durmuş biz bu anda hapsolmuş gibiydik.ikimizde bu anda olmaktan şikayetçi değildik. Bakışlarımız bunu ele veriyordu.

"Her acı gözlere yansımaz doğru. Bazı acılar çok derindir. Gözlere bile sığmaz."

Kekelemeden gözlerine bakarak konuştuğumda hafifçe başını salladı.
Bu sessiz bir kabullenişti.
Bu sessizlik gürültülü bir haykırıştı.

"Acının bir rengi var mı sence?"

Sorumla anlık bir afallasa da bakışlarını denizden çekmedi. Yalnızca gözkapaklarının bir an titrediğini gördüm. Sonra yine o sessizlik... Sadece denizin kıyıya vuran hırçın dalga sesleri yankılanıyordu gecenin koynunda. Sanki ikimiz de nefes almaktan korkuyorduk.

Sonunda, sesi alçak ve kederli bir tonda döküldü dudaklarından:

"Acının bir rengi var. Artık geceler daha karanlık, Yıldızlar sanki ışığını yitirmiş. Renkler soluk, silik...Sanki acı, hepsinin rengini alıp kendi gölgesine katmış."

Sözleri içime oturdu. Göğsümün tam ortasında büyüyen bir ağırlık vardı. Derin bir nefes aldım ama yetmedi. Yetmiyordu. O cümleleri, o sesi... ruhumda yankılandı.

Onur'un canı yanıyordu. Bunu her nefesinde hissediyordum. O konuşurken sesinin kenarına sinmiş o kırılganlık... O kadar tanıdıktı ki. Acı, her kelimenin arkasına saklanmış gibiydi. Ben onun acısını hafifletebilecekken sadece susuyordum. Sanki içimdeki kelimeler birdenbire boğazıma düğümlenmişti. Susuyordum. Ama kalbim... Kalbim adeta avuçlarımda çırpınarak bağırıyordu ona.

'Bir şey söyle!' diye haykırıyordu içimden bir ses. 'Onun elini tut. Ona kalacağını söyle. Gitmeyeceğini... Yalnız bırakmayacağını...'

Ama ben... sadece susabildim.

Kalbim konuşmak istercesine o kadar hızlı çarpıyordu ki göğsümün altı sanki paramparçaydı. Dudaklarımdan onun acısını dindirebilecek en ufak bir şey çıkmadı.

Çıkamadı.

Bir ses olamadım ona. O an, kelimeler ihanet etti bana. Onun kırılmış gözlerine bakarken, tek yapabildiğim nefes almak oldu. Yetmedi. Ona söyleyemediğim her cümle boğazımda düğümlendi. Söylesem belki hafifleyecekti. Ama söylemezdim abim için bizim için susmalıydım. Bade gittikçe daha kötü biri oluyordu. Benim onu durduracak gücüm yoktu. Batuhanla bu oyunu oynamak zorunda kalmıştım.

Gözlerimi ondan kaçırıp denize çevirdim. Deniz bile artık siyah geliyordu gözüme. Gökyüzü yıldızları bile saklamıştı sanki. Onun üzgün sesiyle birlikte kararıyordu dünya sanki.

Ama bir tek şeyden emindim.

O gece, acının rengi ne olursa olsun... ikimiz de o rengin tam içindeydik.

Ve ben, Onur'un yanında sessiz kalan hâlimle, en çok kendime kırgındım.