İZ

Bazı anlar, ruhun en kuytusunda yankılanır, durmadan."

Bazen bazı anlar, insanın ruhunda iz bırakmaz... boşluk açar. Küçük bir çizik gibi başlayan şey, zamanla koca bir boşluğa dönüşür. Kapatamazsın. Üzerine ne örtersen ört, sızar. Her gözümü kapattığımda, o an yeniden geliyor. Yeniden. Defalarca. Sanki biri sürekli aynı sahneyi önüme koyuyor, bana bakıyor ve "Hadi, bir kez daha acı çek," diyor.

Nefes almak bile fazla geliyor artık. Boğazımda bir düğüm değil, bir yumru var sanki. Her düşünce, her kelime oraya asılıyor. Nefesim düğümleniyor, mideme kadar inen o sıkışmayı çözmeye çalışıyorum ama olmuyor. İçimde bir boşluk değil bu... İçimde bir ağırlık var. Taş gibi. Kıpırdamıyor. Kaldırmaya kalksam, elim titriyor. Kaçmak istesem, bacaklarım yerinden kıpırdamıyor.

Beni en çok mahveden şey Konuşamamak... Söyleyememek... İçimde milyonlarca cümle dönüp duruyor ama dudaklarımdan bir tanesi bile çıkmıyor. Sanki biri sesimi çalmış da geriye sadece suskunluğum kalmış. Kendimden taşmak istiyorum, anlatmak, bağırmak, delirmek... Ama sadece sessizlik kalıyor geriye. O sessizlikte bile kalabalık gibiyim. Kendime bile yabancı.

Ve o anlarda... Sen sen olmuyorsun. Sadece o acı oluyorsun. O yük. O boğazında oturan lanetli düğüm.

Onur'un Batuhanı öldüresiye dövdüğü an gözümün önünden bir an olsun gitmiyordu. Batuhan Onurdan kurtulmak için hiç bir hamle yapmamıştı. Neden? Neden onuru itmemişti?

Batuhan hastaneye kaldırılmıştı. Ben onun yanında olmayı değil nezarethanenin önünde beklemeyi tercih etmiştim.

Onur benim çocukluğumdu.
İlk aşkımdı.
Batuhan ise 6 yıldır bana zulüm eden badenin abisiydi. Bunda Batuhan ın suçu olmadığını biliyordum. Ama kalbim beni buraya getirmişti.
Olmam gereken yer onurun yanıydı.

Önümden kadın bir polis memuru geçtiğinde demir koltuktan hızlıca kalktım. Koluna hafifçe dokunup "aff-eeedersiniz Bb-aatuhan Alaz'dan bir haber v-aar mı?"

Kadının bakışları değiştiğinde kalbim ağzımda atmıştı. Kaşlarım hafifçe çatıldığında memur konuştu.
"Batuhan Alazın durumu iyi değil. Başından darbe almış. "

Yer ayaklarımın altından kaydı, sanki dünya bir anlığına eğildi de ben dengesiz kaldım. Gözlerimin önünde renkler birbirine karıştı, kulaklarımda uğultular çınladı. Boşluğa düşüyormuş gibi hissettim. Dizlerim titredi, vücudum bana ait değilmiş gibi bir ağırlık çöktü omuzlarıma. Tam kendimi bırakacakken bir el kolumdan yakaladı.
"İyi misiniz?" dedi kadın memur, sesi uzaktan gelen bir yankı gibiydi.

Beynim de memurun sesi uğultu şeklinde yankılanıyordu. Gözlerim kararıyor nefes almakta zorluk çekiyordum. Elim kalbime gittiğinde güçlükle konuştum.

"O-nnur Boyy-ssoy oo-nn-aa n-ee olacak?

Kelimeler dudaklarımdan dökülmedi. Süründü. Her bir harfi dilimden zorla koparır gibi çıkardım. Her heceyle birlikte göğsümün ortasında bir şey parçalanıyor, içimde derin bir çöküş başlıyordu.

Elim, kalbimin tam üzerine gitti. İstem dışı, içgüdüsel bir hareketti bu. Sanki avuç içimle kalbimi tutabilirmişim gibi. Sanki o deli gibi çarpan şeyi bastırırsam, bu acı dinecekmiş gibi ama kalbim sadece çarpmıyordu kalbim çırpınıyor, kaçmak istiyor gibiydi. İçimde bir kuş vardı sanki, kanatları kırık, nefesi kesilmiş bir kuş...

"kasten yaralama suçundan yargılanacak."

O an her şey durdu. Dünyanın bütün renkleri silindi. İçimde bir boşluk oluştu, öyle ki nefes almaya çalıştığımda havanın bile içime dolmadığını fark ettim. Boşluğun içinden bir yankı yükseldi:

Kasten yaralama... kasten...

Bacaklarımın titrediğini hissettim. Dünya gözlerimin önünde dalga dalga eğilip büküldü. Ayakta kalmak için mücadele ediyordum ama bedenim artık bana ait değildi. Gözlerim bir noktaya kilitlenmişti, ama o noktanın neresi olduğunu bile bilmiyordum. Sesler uzaklaştı, etrafımdaki her şey bulanıklaştı. Sadece kalp atışlarım vardı önce gürültülü, sonra yavaş yavaş azalan, sanki suyun altına girince kulaklarda oluşan o boğuk sessizlik gibi...

Boğazımdan bir nefes çıkarmaya çalıştım. Olmadı. İçimde yankılanan tek şey bir fısıltıydı: Onur...

O an, dizlerim dayanamayıp kırıldığında belimde bir elin ağırlığını hissettim. Soğuk, güçlü bir el. Ama o el bile beni tutmaya yetmedi. Bedenim yavaşça boşluğa doğru kayarken o soğukluğun arasında bir sıcaklık hissettim. Belki de sadece zihnimin bana oynadığı bir oyundu - belki o sıcaklık, Onur'un adıyla beraber kalbimde kalan son şeydi.

Ve sonra her şey karardı.

Dünya üstüme yıkılmadı, dünya sönüp gitti.
*****************

Yazarın anlatımından
Genç kız, sevdiği adamın elini tutuyordu. Öyle sımsıkı tutuyordu ki, sanki parmaklarının arasından kayarsa onu sonsuza dek kaybedecekmiş gibi. Sedyenin tekerlekleri hastane koridorunda yankılanırken, onun avuçları terden sırılsıklam olmuştu ama yine de bırakmadı. Bırakamazdı. Sevdiği adamın gözleri kapalıydı. Dudakları solgundu. O hali... genç kızın içini lime lime ediyordu. Nefesi boğazında düğümlenmiş, gözyaşları kontrolsüzce yanaklarından süzülüyordu. Sürekli ağlıyordu, sürekli... Kalbi, sedyenin her hareketiyle biraz daha kırılıyordu.

Ameliyat kapısına geldiklerinde doktorlardan biri yanlarına yaklaştı. Sert bir tavırla genç kızın elini Ceyhun'un parmaklarından ayırdı.

"Buraya giremezsiniz," dedi doktor, kararlı bir sesle.

İşte o an... genç kızın dünyası parçalandı. O eli bırakmak, nefesini kaybetmek gibiydi. Direndi. Elinden koparılan sadece o avuç değil, bütün umudu, bütün hayatıydı. Boşluğa düşüyordu sanki. Dizlerinin bağı çözüldü. Oracıkta, ameliyat kapısının önünde dizlerinin üstüne çöküverdi. Tüm vücudu titriyordu.

Ağlamaları artık sessiz değildi. Sessizliğin yerini, boğuk çığlıklar aldı. İçinden bir şeyler kopuyordu. Ciğerleri yırtılırcasına ağlıyordu. Her nefes alışında canı yanıyordu, her gözyaşı kalbini yakıyordu.

"Ceyhun..." dedi, sesi çatallandı, ağzından çıkan hece bile yarım yamalak oldu. Dudakları titredi. Gözlerinden süzülen yaşlar kucağına damlıyordu.

"Bırakma... nolur... nolur bırakma beni..." Elleriyle yere vurdu. Yüzü acıdan buruşmuştu. "Benim sana... benim sana çok ihtiyacım var..." dedi, sesi bir çocuğun annesine yalvarışı gibi ince, kırık ve çaresizdi.

O an hastanenin koridorları, genç bir kızın haykırışlarına tanıklık etti. Dünya sanki sadece o acıyla doluydu. Başka hiçbir ses, başka hiçbir nefes yoktu orada. Sadece onun parçalanan kalbi... ve ardında kapatılan o soğuk ameliyat kapısı.
****************************
Gözlerimin üzerinde bir ağırlık vardı. Ama bu öyle basit bir ağırlık değildi. Bu, kalbimin tüm ağırlığının, göğsümün tam ortasından başlayıp gözlerimin üstüne kadar çıkmasıydı. Sanki bütün yüküm, bütün suskunluğum, bütün acılarım... hepsi buraya sıkışmıştı. Kirpiklerim titriyordu. Göz kapaklarım, açılmamak için direniyordu sanki. Ama uyanmalıydım. Uyanmak zorundaydım.

Onur.

Aklımda yankılanan tek şey onun adıydı. Kafamın içinde sürekli tekrar eden, bir türlü susmayan o isim. Gözlerimi araladığımda Işık, gözlerime saplanıyordu. Işığın beyazlığı gözümü açmamı zorlaştırmıştı. Gözlerimi araladım başımı kaldırmaya çalıştım, boynum sanki taş gibiydi. Nerede olduğumu anlamaya çalışırken kolumdaki iğneyi gördüm. İnce, saydam bir serum hortumu uzanıyordu oradan. Hareket etmeye çalıştıkça, damarlarımın çekildiğini hissettim. O his... içimi titretti.

Gücümü topladım. Zorla. Dişlerimi sıkarak.

"B... baa-kar... mısı-nız?"

Sesim, çıkarken boğazıma takıldı. Kekeme sesim bile titriyordu artık. Sözlerim bile benim gibi halsizdi.

Hemen ardından bir hemşirenin adımlarını işittim. Hızlı hızlı gelen ayak sesleri.

"Hanımefendi... Lütfen sakin olun."

Sanki biri kaburgalarımı elleriyle parçalayıp içimi söküp alıyordu, hemşirenin sesinde yankılanan sakinlik bana fazla yabancıydı. Benim sakinlikle işim yoktu. Onur'un yanına gitmeliydim. Gitmek zorundaydım.

Serumu elimle söküp çıkarmaya başladığımda hemşire yardım etti. Kolumdan süzülen kanı gördüğümde midem bir kez daha bulandı. Rengi bile bana fazla tanıdık geldi. Kırmızı. Acının rengi. Hemşire kanı temizleyip bir bant yapıştırdı.

"Biraz daha bekleseydiniz keşke... Onur'a gideceksiniz, değil mi?"

Ne dediğini zor duyuyordum. Sadece bir isim kulağımda yankılandı. Onur. Yutkundum. Boğazıma takılan düğümü yutmak istedim ama nafileydi.

"Onu sayıkladınız sürekli."

Bu cümleyle içime ince bir bıçak daha saplandı. Bilinçsizken bile dilimde onun adı vardı.

Başımı hafifçe salladım. Dizlerimde güç yoktu. Hemşirenin desteğiyle doğruldum. Ayakta kalmaya çalışırken bile bedenim bana isyan ediyordu. Ne olursa olsun gitmeliydim.

"T-teş... e-kkür... ederim."

Komodinin üzerindeki telefonu aldım. Parmaklarım bile titriyordu. Hastane odasının kapısından çıkarken dizlerimin güçsüzlüğüyle sendeledim ama durmadım. Duramazdım.

Ekrana baktığımda cevapsız arama listesi önümde uzanıyordu. Arda. Mete. Annem. Eylül.

Ve Bade.

O ismi gördüğümde midemin tam ortasında bir yumru oluştu. Parmaklarım titredi.

Derin, titrek bir nefes aldım ve aradım. Parmaklarım bile bu kararıma karşı çıkıyor gibiydi.

"Alo?"

Bade'nin sesi. O tanıdık, küçümseyen ses tonu. İçimi delip geçen ses.

"Kekeme abime ulaşamıyorum, yanında mı?"

Kekeme. Her zamanki gibi. O kelimeyi söylediğinde artık içim acımadı. Çünkü daha büyük bir acı vardı içimde.
Batuhan'n durumunu nasıl söyleyecektim?

Derin bir nefes aldım. Göğsümün içi daraldı. Gözlerim doldu. Ayakta kalmakta zorlandım. Duvara tutundum. Parmaklarım duvardaki pürüzleri hissetti. Çivi gibi battı avuçlarıma. Ama acıyı hissetmek iyi geliyordu. Acıyı hissetmek... hayatta olduğumu hissettiriyordu.

"Kekeme... Ne oluyor? Cevap ver! Bir şey mi oldu?"

Gözlerimden yaşlar süzülmeye başladığında titreyerek konuştum.

"Bb... Bade... Abin... abin hastanede..."

Karşıdan bir sessizlik yayıldı. Bade sustu. Sanki o anda telefondaki sessizlik, kulak zarımı yırtacak kadar keskinleşmişti. Sessizlik, çığlık gibiydi.

"Ne? Hastanede mi? Rengin, abim iyi mi?"

İlk defa bana adımla seslendi. İlk defa. İçimde küçücük, minicik bir çocuk gibi bir parçam sevinmek istedi ama o sevinç oracıkta boğuldu. Bade'nin sesindeki tedirginlik beni paramparça etti. Çünkü ne diyeceğimi bilmiyordum. Çünkü gerçek, kelimelere sığacak kadar küçük değildi.

"Batu... Batuhan... Durumu... iyi değil... Gg-gels-en... iyi olur... Bade..."

Kendi sesim bile bana yabancıydı. Konuşmak hiç bu kadar zor olmamıştı.
Her bir hece ciğerimi yırtarak dudaklarıma ulaşmıştı.

Batuhan bu hastanedeydi. Bade'ye hastanenin adını verdim ve telefonu kapattım.

Ağır adımlarla danışmaya doğru yürüdüm. Her adımda diz kapaklarım titredi. Sanki yere kapanacağım anı bekliyordu vücudum. Ama yürüdüm. Yine de yürüdüm. Pes edemezdim.

"B-batuhan A...llaz... o-odası... n-ne-rre-de?"

Sesim... o kadar yabancı geldi ki bana. Kendi cümlelerimi duymak istemedim.

Danışmadaki kadın hafifçe gülümsedi.

"18 numaralı oda. Üst katta."

Başımı zar zor salladım. Kelimeler boğazıma saplanmıştı. Teşekkür edemedim .

Adımlarımın sesi koridorda yankılanıyordu. Her adımda ayaklarım geri dönmek istiyordu ama ben... ben görmek zorundaydım. Hazır değildim. Biliyorum, hazır değildim. Ama o odaya gitmek zorundaydım.

Odası. 18 numara.

Kapısına vardığımda, camdan içeri baktım.

Ve o an...

Elim ağzıma gitti.

Gördüğüm şey... nefesimi kesti.

Sargılar, alnından çenesine kadar dolanmıştı. Sadece bir parça, morluklarla kaplı sol yanağı açıkta kalmıştı; mor ve şiş duruyordu. Gözleri kapalıydı, kirpikleri bile sanki kendini hayattan soyutlamış gibi hareketsiz duruyordu. Dudaklarının kenarından hafifçe sarkan solunum cihazının hortumu, sessizliği bozan tek şey değildi.

Odanın köşesindeki monitör, düzenli ama yavaş bir ritimle ötüyordu. Her atışında kalbim, kendi ritminden sapıyordu. Kalp atışlarının sesi, bir hayatla ölüm arasında ince bir ipte yürür gibi ürkek çıkıyordu.

Serum şişelerinden birinde yavaşça aşağıya süzülen bir damla, tüm zamanın akışını yavaşlatıyordu. Her damla, her nefes sesi... Sanki Batuhan'ın hayata tutunan tek yanlarıydı.

Ve o öylece yatıyordu.

Hareketsiz.

O an bacaklarım boşaldı. Tutunmasam çökecektim.

Kapıyı açacak doktora yaklaştım. zorla, titrerken sordum.

"Oo... iy-ii... ol... aa... cak mı?"

Doktor bakışlarını kaçırdı. Bu kaçırış... bu sessizlik... zaten cevabı baştan veriyordu bana. Gözlerini elindeki dosyaya dikti, kelimeleri seçerken bile acıyı saklayamıyordu.

"Kafasına aldığı darbeyle beyin travması geçirmiş. Müdahalemizi sürdürüyoruz, ancak durumu ne yazık ki kritik."

Kritik.

Kritik.

Kritik.

Bu kelime beynimde yankılanmaya başladı. İçimdeki her şey bir çığlık gibi yükseldi. Midem ağzıma geldi. Gözlerim yandı. Sanki bedenim bana ait değildi. O an orada yığılabilirdim. O an oracıkta ölebilirdim.

O sırada bir ses yankılandı.

"Abim neden bu halde? Konuş! Ne oldu?"

Bade. Karşıma dikildi. Gözleri ateş gibi yanıyordu. İçindeki öfke bana çarpıyordu. Titreyerek ona baktım. Ne diyebilirdim ki? Hangi kelime bu gerçeği hafifletebilirdi?

"Kekeme! Konuş! Düzgünce anlat! Ne oldu?"

Derin bir nefes aldım. Boğazımda düğümlenen kelimeleri zorladım.

"On... Onur'la... kavga... ett-iiler. Batuhan... Onur'a hiç tepki... vermedi. Ee-llinden kurtul... mm-aa-k bile istemedi. O... onu itebilirdi. İtmedi. Neden itmedi? Ben... bilmiyorum..."

Bade kaşlarını çatıp bana baktı. Sanki parçalayacak gibiydi beni. Sonra... sonra gözlerindeki anlam değişti. Kafasını yavaşça salladı. Bakışı... o bakış beni yaktı.

"Senin yüzünden oldu, değil mi? Senin yüzünden abim bu halde!"

Beni itti. Zaten ayakta zor duruyordum. Yere düştüm. Dizlerimin üzerine kapaklandım. Kalkamadım. Gücüm yoktu.

"Konuşsana! Senin yüzünden bu halde değil mi?"

Bade tekrar üzerime yürüdü. Omzuma vurdu. Gözlerim yandı. İçimdeki her şey paramparçaydı.

O sırada...

Bir ses geldi. Tanıdık güçlü bir ses.

"Sen ne yaptığını zannediyorsun? Kendine gel, Bade!"

Şaşkınlıkla kafamı kaldırdım. Eylül.

Burada ne işi vardı?

"Eylül! Sen karışma! Git sevgilinin başında yas tut!"

Bade'nin zehir gibi sözleri kulaklarımı yakıyordu ama Eylül'ün yüzüne baktığımda... ağlamaktan mahvolmuştu. Gözleri kızarmış. Dudakları titriyordu. Yıkılmış gibiydi.

"Sen... sen yaptırdın?"

Bade'nin Eylül'e attığı bakış... Sanki bütün bu karmaşanın ortasında, insanların kırılışını izlemekten keyif alıyordu. Gözlerinde o tanıdık pırıltı vardı. Yıllar öncesinden, koridorlardan, arkamdan yükselen kahkahalarından bildiğim o acımasız bakış. Zevk alan. Zehir saçan.

Ve yine o bakışla süzdü Eylül'ü. Dudaklarının kenarı sinsice kıvrıldı. İçimde bir yerler buz gibi kesildi. Konuşmaya çalıştım. Sözcüklerim, harflerim... tek tek boğazıma saplandı.

"Neyi n... neyi yaptı?"

Sesim kısık çıkmıştı.

Bade ise acımasız bir soğukkanlılıkla devam etti. Sözleri dilinden değil, zehrinden dökülüyordu sanki.

"Ben bir şey yapmadım. Ama bu durumdan hoşnut olduğum gerçeğini değiştirmiyor." Başını yana eğdi. Ses tonu tokat gibi. "Eylül... sevgilini koruyamadın mı canım? Ne kadar yazık."

Kalbim yerinden söküldü sanki. O anda nefesim durdu. Bedenimle ruhum birbirinden koptu. O an, kendimi kaybettim.

Son bir bakış attı bize. Sanki yıkılmış bir evin enkazına bakar gibi, küçümseyerek. Sonra arkasını dönüp Batuhan'ın odasına girdi.

Kapı kapandı.

Eylül yanıma dizlerinin üzerine çöktü. Sanki bütün dünya onun omuzlarına çökmüştü. O kadar çok titriyordu ki, onu tutmaya çalışırken benim ellerim de titremeye başladı.

"Eylül? Ne oldu, Eylül? Söylesene, ne oldu?"

Ama sesi çıkmıyordu. Dudakları titrekti, bakışları boşlukta. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu, sanki kendisi bile fark etmiyordu. Dudaklarından güçlükle, parçalanmış bir ses döküldü:

"C... Ceyhun... bıçaklandı."

Bir anda dünyanın bütün sesleri sustu.

Bir anda bütün vücudum uyuştu.

O cümle kalbimin orta yerine saplandı. Direnmeye çalıştıkça daha çok parçalanıyorduk. Bu kadar acı nereye sığardı?

Eylül bana sarıldı. Öyle bir sarıldı ki, sanki o an ikimiz de birbirimize tutunmazsak düşüp kaybolacaktık. Omzuma kapanıp hıçkıra hıçkıra ağladı. Göğsüme yumruk gibi çarpıyordu her soluğu. Ağlıyordu. Kendinden geçercesine, boğulurcasına.

Ve ben...

Benim de gözlerimden yaşlar süzülüyordu. Ama o yaşlar yüzüme değil... kalbime akıyordu.

Sessiz, usul usul, içten içe.

Bir insanın en sessiz kırılışıydı bu. Gürültüsüz. Sessiz. Sadece içimde yankılanıyordu.

****************************

Merhabalar sevgili değerli okuyucular. Satırlarım kimlerin kalbine dokundu bilmek isterim. Tanışalım diyorum ne derseniz?