GÖZYAŞININ YANKISI

Bölüm şarkısı: Mor ve ötesi: bir derdim var.

Bazı acılar başkasına dokunduğunda yeniden kanar.
Ve bazen, sustuğun için değil...
Konuşamadığın için suçluluk duyarsın.

Hayatın dönüm noktası neydi?
Bazen bir an, bir kelime, bir bakış... bütün hayatın yönünü değiştirir.
Benim için o anın ne zaman başladığını biliyordum aslında.
Ama yine de, o sabah okul koridorunda yürürken bu soru bir kez daha saplandı aklıma.

Koridor kalabalıktı. Herkes kendi dünyasında, kendi kahkahasında yaşıyordu.
Omuzları birbirine çarpan öğrenciler, ellerinde telefonlarıyla bir şeyler anlatan kızlar...
Gülüşüyorlardı.
Sanki hiçbirinin canı hiç yanmamıştı.
Sanki hayat, onlara hep kolay davranmıştı.

Benim için gülmek, çocukken unuttuğum bir dil gibiydi.
Bade'yle tanıştığım günden beri kelimelerim korkuya, sesimse utanca dönüşmüştü.
Konuşmak, utanmakla eş anlamlıydı artık.
Söyleyemediğim her kelime, içimde yankılanan bir eziklikti.

Yine de bazen gülüyordum.
Onur'la, Mete'yle, annemle babamla...
O kısa anlarda yüzümde bir ışık belirirdi, ama hemen ardından gölgeler basardı içimi.
Benim gülüşlerim hep eksikti.
Neşeyle değil, hüzünle karışık olurdu.
Haykırarak ağlamayı bilirdim ama... haykırarak gülmek kalbime hep uzak kalmıştı.

Adımlarım ağırlaştı, nefesim sıklaştı. Kalbimin tam ortasında sızlayan bir yer vardı. Başımı kaldırdığımda, o tanıdık silueti gördüm. Zaman bir anlığına durdu. Bacaklarımın bağı çözüldü.
Ve gözlerim doldu.

Abim.

Karşımda, aynı koridorda, ama sanki bambaşka bir dünyadaydı. Yan yana durduk, ama aramızda yılların sessizliği vardı. Bakışlarında pişmanlık... yüzünde kırık bir ifade belirgindi.
Gözlerini kaçırdı benden, başını öne eğdi. O an anladım. Benim hayatımın dönüm noktası, o an değildi. Benim dönüm noktam, abimin bir gün beni görmeyi bırakmasıydı. Yanımda olmayışıydı. Kız kardeşini Bade'nin gölgesine teslim edişiydi. Yutkundum. Boğazımda bir yumru, kalbimde bir ağırlık vardı.

Bir damla yaş, usulca süzüldü yanağımdan. Şimdi ne diyebilirdi ki? Onca zamanı hangi kelimeyle geri alabilirdi? Alamazdı. Bu, onun kendi kalbine yazılmış cezasıydı. Dönüp gitmeye yeltendiğimde kolumdan tuttu. "Gitme..." dedi, sesi neredeyse fısıltıydı. "Rengin, lütfen..."

Kolumu nazikçe çekip kurtardım. Dudaklarım kıpırdadı ama sesim kalbimden çıktı:
"Giden ben değildim. Sendin, abi."

abi demek o kadar zordu ki sanki yıllardır ona abi dememişim gibi...
Haftalar sonra ağzımdan çıkan o kelime, sanki eski bir yarayı yeniden kanattı.
Ağır adımlarla uzaklaşmaya başladım. Kalbim ağırdı, nefes almak bile yorucuydu.
Artık ağlamak bile fazla geliyordu. İnsan, ağlamaktan da yorulabiliyordu demek. Koridorun sonuna geldiğimde, aşağıdan boğuk bir ses yükseldi. Önce sadece bir ağlama sesi gibi geldi bana. Sonra, içinde bir erkek sesinin titremesi olduğunu fark ettim. Bir anda, nedensiz bir ürpertiyle vücudumda bir sızı hissettim. Ne olduğunu anlayamadan, adımlarımı merdivenlere doğru yönlendirdim. Havanın soğukluğu her adımda biraz daha derinleşiyor, yankılar duvarlara çarpıp geri dönüyordu.

Bodrumun loş ışığı altında, hiç beklemediğim bir şekilde, Batuhan'ı buldum. O, yerden bakan bir figür gibi, başını dizlerine yaslamıştı. Bir elinde telefonu sıkıca tutuyordu, diğer eliyle ise saçlarını çekiyordu. Sanki bir şeyin içini kavrayabilmek için, elleriyle onu çekiştiriyor gibiydi. Yaklaştıkça yüzünü net bir şekilde seçebildim.
Batuhan günlerdir kayıptı, neredeyse hiç kimse ondan haber alamamıştı.

karşımdaki kişi öylesine kırılmış, öylesine çaresizdi ki, içimde bir şey titredi, sanki yıllarca biriktirdiğim her şey, gözlerimde biriken buğuda yok olup gitti.

Yanına sessizce oturdum. Batuhan, gözlerini kaldırıp bana bakarken, bir anlığına gözleri donakaldı. Birkaç saniye boyunca birbirimize baktık. Gözlerinde kırmızı, birikmiş yaşların izleri vardı. Dudakları titremeye başladı ve sonunda, derin bir nefesle fısıldadı:

"Sen... Renginsin... Gizem değilsin."

Donakaldım. Bir şey söyleyemedim, sadece kalbim hızla çarpmaya başladı. Elindeki telefon o kadar sıkıydı ki, parmaklarının eklemleri bembeyaz olmuştu. Haftalarca "Gizem" olduğumu sanmıştı. Ama şimdi, nasıl fark ettiğini bilmiyordum.

"Gizem..." dedi, sesi boğazından çatlayarak. "Benim Gizem'im..."

İçimde bir şey kırıldı. Boğazımda, bir düğüm sıkıştı. O an, Batuhan'ın bana uzattığı telefonu fark ettim. Titreyen ellerinden düşen telefonu almak, sanki her şeyin altını üst etmek gibiydi. Ekranda açık bir mesaj vardı. Okumak zorundaydım. Okumak, bir şeyleri anlamak zorundaydım.

GİZEM; Ben sevdim. kedimi, ailemi, tuğrayı... benimle konuşmaya utanan seni... ama sevgi zulmü yenemiyormuş ben yenilince anladım.

Her bir harf, kalbimin derinliklerine kazınıyor, birer birer her cümle bedenimi ele geçiriyordu. Gözlerim doldu. Nefesim daraldı. Göğsümde bir soğukluk, içimi sıkan bir buz kütlesi gibi yayıldı.

Batuhan, hıçkırarak, sesini zar zor toparlayarak konuşmaya devam etti:

"Ben o mesajı gördüm, Rengin... Sonra hemen evine koştum... Ama yetişemedim, yetişemedim..."

Gözleri, bir süre önceki kırıklığın derinliğinde, sanki yaşadığı suçluluğun ağırlığını taşıyordu. O kadar içten, o kadar kırılmıştı ki, aniden gözleri yaşlarla doldu.

"Bade yüzünden... Gizem intihar etti," dedi, her kelimesi sanki onu içten içe yiyordu.

O an, dünyam durdu. Bir an için, tüm zaman ve mekân silindi. O ismi duyduğumda, vücudumda bir şok dalgası yayıldı.

Bade.

Sadece bir kelimeyle, yıllarca içimde biriktirdiğim korkular tek tek canlandı. Kanım çekildi, ellerim titredi. O korku, her geçen saniyede daha da büyüyordu.

Batuhan'ın yüzünde, bir suçluluk damlası daha belirdi. Ellerini yavaşça yüzüne kapadı. Gözyaşları, ellerinden süzüldü ve dizlerine düştü. O damlalar, her biri bir hatanın yükünü taşıyor gibiydi.

"Bade ona çok zulmetti, Rengin... Çok... Gizem... dayanamadı. "

Bir süre sadece sessizlik vardı. Benim de gözlerim dolmuştu. Batuhan'a baktım. Hiçbir şey diyemedim. Sadece bir adım daha yaklaşarak, onun yalnızlığını, korkusunu içimde hissettim. O an bana söylediği kelimeler, kalbime saplanmış bir ok gibiydi.

Gözyaşları yüzünden süzüldü, ama o gözleri, yıkılmamıştı. O kadar çaresiz, o kadar yalnızdı ki, hiçbir şeyin anlamı yoktu. Sadece, o kırık sesle, bana bir umutla konuştu:

"Bade sana da zulmediyor. Sen de gitme... Rengin, sen de ölme..."

Bana sarılmayı istemişti. O kadar saf, o kadar içtendi ki, ben de gözyaşlarımı tutamadım. İçimde bir şey daha koptu. Sessizce, titreyen bir sesle, ona cevap verdim:

"Ben... ölmeyeceğim, Batuhan. Dayanacağım."

O an Batuhan, hafifçe başını salladı ve gözlerindeki kırılganlıkla, dudaklarından şu cümle döküldü:

"Söz mü, Rengin?"

Ben, zorla da olsa başımı salladım. İçimdeki korkular, acılar, hepsi bir anda daha az anlamlı hale geldi. Batuhan'a, sadece bir kez daha söz verebilirdim: "Söz."

Bir anda kolları boynuma dolandı. O kadar sıkı, o kadar koruyucu bir şekilde sarıldı ki, sanki her şey, tüm kırılganlıklar yerle bir olmuş da toparlayabilecek gibi...o an, Batuhan'ın sesindeki titremeyle birlikte, bana fısıldadığı sözler kalbimin derinliklerine saplandı.

"Ben yanında olacağım, Rengin... Seni koruyacağım. Gizem'i koruyamadım... ama seni koruyacağım."

O an, onun suçluluğunu ve pişmanlığını içimde derinden hissettim. O kadar kırılmıştı ki, sanki geçmişin tüm yükü bu sarılmada birleşmişti. Ve ben, ona sarılmış, gözlerimi kapatmıştım. Kalbimdeki acı, Gizem'in kaybı, ve Bade'nin zulmü, her ikisi de beni yakıp kavuruyordu

Kalbimde artık acıya yer yok derken bir acı daha eklenmişti. Gizem intihar etmişti bunun sebebi badeydi bu gerçek kalbimde derin bir yara açmıştı. Ben bu gerçekle nasıl yaşayacaktım?

************

Koridorun sonundan sınıfın kapısına yaklaşırken sesler giderek belirginleşiyordu.
Kahkahalar...
Alaycı, keskin, insanın içine işleyen türden kahkahalar.

"Ya gerçekten mi yine mi kekeme biri geldi sınıfa?"
Bir ses, diğerini bastırarak güldü.
"Kekeme sınıfı falan mı burası?"
Ardından bir diğeri, sesinde sahte bir merakla:
"Benim anlamadığım bunların özel sınıfta olması gerekmiyor mu, hasta değil mi bunlar?"

O an, kelimeler boğazımda bir düğüm gibi asılı kaldı.
Kalbim...
Sanki biri içinden tutup büküyordu; her nefesim yanıyordu.
Zihnimde yankılandı o kelimeler: Özel sınıf.

O sesi tanımamam mümkün değildi.
O keskin, küçümseyici tonu, o kelimeleri söylerkenki sahte şaşkınlığı...
Bade.

Ama... bir saniye.
Yanında bir ses daha vardı, daha ince, daha titrek... Duru...

Hayır.
Hayır, bu olamazdı.

Kapıya doğru birkaç adım attım.
İçimde bir şey, adını koyamadığım bir öfke, bir kıvılcım gibi büyüyordu.
Avuçlarım terliyordu, kalbim kaburgalarımı delip çıkacak gibiydi.

Kapıyı ittim.
Bir anda sınıf sessizleşti.
Kahkahalar yerini ağır bir sessizliğe bıraktı.

Ve o an...
Gözlerim gördüğü şeye inanmak istemedi.

Sınıfın en arkasında, duvarın dibinde bir beden titriyordu.
Duru. Kulaklarını sıkıca kapatmış, dizlerine kapanmış ağlıyordu. Omuzları sarsılıyordu, nefesi düzensizdi, gözyaşları yanaklarına karışmıştı. Etrafında ise Bade ve onun etrafında toplanmış üç kız...
Yüzlerinde aynı ifade: zevk alıyorlardı.

O an beynime bir anda sıcak bir şey sıçradı: öfke, acı, utanç, hepsi birden.
Ayaklarım beni düşünmeden ileri itti.
Kalabalığı yararak geçtim, önümden çekilenlerin şaşkın bakışlarını bile fark etmedim.

Duru'nun yanına diz çöktüm.
"Duru, güzelim bak, ben geldim, buradayım. Canım, beni duyuyor musun?"

Ellerim titriyordu. Omuzlarına dokundum, saçlarını okşadım. Ama o beni duymuyordu. Kendi kabuğuna çekilmişti, kulaklarını kapatıyor, titreyen bedeniyle ağlıyordu.
Sanki bütün dünya üzerine çökmüştü.

Gözlerimden yaşlar boşalmamak için direniyordu. içimdeki öfke büyüdükçe büyüyordu. Ayağa kalktım.Bade tam karşımdaydı.

Saçları kusursuz, yüzü her zamanki gibi kibirle donatılmıştı.
Gözleri ise soğuk... buz gibi.

"Sen... Sen..."
Kelimeler boğazıma takıldı.
Sanki dilim, öfkenin ağırlığını taşıyamıyordu.

Bade dudaklarını kıvırdı, alaycı bir gülümseme belirdi yüzünde.
"Bugün cümle kuracak mısın yoksa sen sen demeye devam mı edeceksin?"

Gülüşü, sinirimin damarlarımı yakmasına neden oldu. Saçlarımı geriye savurdum, derin bir nefes aldım.

"Söylesene, neden bu kadar kötüsün?"

Bir anlık sessizlik...
Bade'nin gözlerinde küçümseme belirirken, arkamdan bir ses duyuldu.

"Çünkü o istenmeyen çocuktu."

O sesi tanımamak mümkün değildi.
Sert, kararlı, öfkeli ama aynı zamanda koruyan bir tondaydı.
Abim.

Bir adım öne çıktı. Gözleri Bade'ye kilitlenmişti.
Sınıfın içindeki herkes donup kalmıştı.

"Annesi babası bile sevmedi onu."
Abim'in sesi yankılandı sınıfta, sessizliğin içinde çınladı.
"Annen baban sevmedi seni, o yüzden bu kadar kin dolusun değil mi? Neden sevsinler ki Bade seni? Kim neden sevsin seni ?bu kadar korkunç, bu kadar aşağılık birini kim neden sevsin?"

Sınıf nefesini tutmuştu.
Bade'nin yüzü bir anda kızardı; çenesi titredi. Elleri yumruk olmuştu, tırnakları avuçlarına gömülüyordu.
Ama hiçbir şey diyemedi.

Abim'in sesi bir kez daha yankılandı:
"Etrafındaki kalabalığa iyi bak. Yakında onlar da yanında olmayacak. Yalnız kalacaksın. Yapayalnız...."

Bade'nin dudakları aralandı, ama kelime çıkmadı.
Sadece gözlerinde bir anlık boşluk belirdi - incinmiş, ama hâlâ gururlu bir boşluk.

Abim yere eğildi, hâlâ titreyen Duru'yu kollarına aldı.
O an kalbim bir anlığına durdu sanki.
Duru'nun başı abimin göğsüne yaslanmıştı, küçük elleri hâlâ kulaklarını kapatıyordu.

Onun ardından ben de yürüdüm.
Sınıfın ortasından geçerken, herkes susmuştu.
Hiç kimse nefes bile almıyordu.
Yalnızca Duru'nun hıçkırıkları yankılanıyordu.

Kapıdan çıkmadan önce Bade'nin sesi geldi arkadan.
Sesi titrek ama zehir doluydu.

"Siz bittiniz..."

Durup arkamı dönmedim.
Ama içimde bir ürperti hissettim.
O üç kelime, bir lanet gibi sırtıma saplandı.

Koridorda yürürken Duru'nun ağlaması hâlâ yankılanıyordu kulaklarımda.Ve Bade'nin o son sözleri...Bir tehdit gibi, bir fırtına öncesi sessizliği gibi havada asılı kaldı.

Siz bittiniz.
Belki de o an, gerçekten her şeyin değişmeye başladığı andı.

********

ARKADAŞLAR MERHABALARRR

görüşmeyeli nasılsınız?

Yorumlarda konuşalım.
Umarım bölümü seversiniz bu bölümü en çok yorum atanlardan arkadaşa armağan edeceğim. Bölümü tekrar düzenleyip o profili etiketleyeceğim. Bol bol yorum yapmayı unutmayın...

Umarım daha sık görüşürüz..🤍