YARA

Bazı acılar leke tutar, Kalpte izi kalır.

Her yara geçmezdi

Bazı yaralar zamanla iyileşir, izi bile kalmaz. Ama bazıları... Onlar içimize kök salar, her nefeste biraz daha can yakardı.

Ben, insanların tamamen kötü olamayacağına inanırdım. Her karanlığın içinde az da olsa bir ışık saklıdır derdim kendime. Ama Bade... O benim tüm inançlarımı yerle bir etti. İçinde bir nebze bile ışık yok gibiydi. Ne zaman ona dair bir anı gözümde canlansa, kalbimin üzerine ağır bir taş oturuyordu. O kadar kötülüğün içinden hâlâ sağ çıkabilmiş olmam bile mucizeydi.

O beni sadece mahvetmekle kalmadı. Bir de yaptıklarını anlatmamam için tehdit etti. Ve ben... hep sustum. Onun dediğini yaptım. Şikayet etmedim. Çünkü... çünkü ondan korkuyordum.

Kendime bu soruyu sormaktan yorulmuştum: "Gerçekten badeden bu kadar çok mu korkuyordum?"

Başımı yavaşça yatağın başlığına yasladım. Gözlerimi kapattım. Anılar zihnime hücum etti, hepsi birden, sanki beni boğmak ister gibi...

---

4 yıl önce

Sınıf sessizdi, öğrencilerin adım sesleri koridora karışıyordu. Rengin, sırasına gömülmüş şekilde oturuyordu. Gözleri panik doluydu. Son ders bitmişti. Gitmesi gerekiyordu, ama Bade'nin sözü çınlıyordu kulaklarında: "Ders bitince sınıfta kal."

Son birkaç öğrenci sınıfı terk ederken, içlerinden biri Rengin'e döndü.

- Rengin, ders bitti. Sen çıkmıyor musun?

Rengin dudaklarını titrek bir gülümsemeyle araladı. Sanki hiçbir şey yokmuş gibi yapmaya çalıştı.

- H-h-hayır... bb-birazdan çı-kka-cağım.

Kız hafifçe başını sallayıp çıktı. Ardında sessizlik ve Rengin'in artan korkusu kaldı.

Kapı yeniden açıldığında, Rengin olduğu yerde irkildi. Bade sınıfa girmişti. Gözlerini hiç kaçırmadan yürüyüp tam karşısında durdu. Gözleriyle Rengin'i baştan aşağı süzdü. O bakışlar... tıpkı bir avcı gibiydi. Rengin'in korkusu, Bade'ye keyif veriyordu.

- Gerçekten merak ediyorum. Beni şikayet ettiğinde ne olacağını sandın?

Cevap veremedi Rengin. Sanki dili boğazına düğümlenmişti. Gözleri sınıfın köşelerine kaçtı, elleri nemlenmişti. Eteğinin kenarına terli avuçlarını sildi.

- bb-bade...

- Kekeme?

Bu kelime... Ruhunun orta yerine saplanan paslı bir bıçak gibiydi. Rengin gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. Ağlamak istemiyordu. Ama gözleri çoktan dolmuştu bile. Bade her zaman ona "kekeme" derdi. Bu kelime onun için bir hakaret değil, bir damgaydı. Ve o bunu hak etmediğini düşünüyordu.

- ö-öd-d...evimi yırr-t-tı-n... öğ-ret-men... ek süre verr-eme-yeceğini söy-le-di... doğ-ru-yu söy-le-mek zorunda kal-dımm... ss-seni şikayet etmek... istemedim...

Bade, Rengin'in zorla kurduğu cümleleri duyduğunda küçümser bir gülümseme takındı.

- Sana acıyorum. Gerçekten. Bu hâlinle yaşamak ne kadar utanç verici olmalı. Öğretmene de böyle mi konuştun? Kekeleyerek mi?

Rengin'in gözyaşları artık kendini tutamıyordu. Bu sefer elinin tersiyle bile silmedi. Ağlamaktan yorulmuştu. Sürekli bu kızın karşısında gözyaşı dökmekten tükenmişti.

- Böy-le ol-ma-yı... ben is-stee-medim...

Bade'nin cevabı, daha da sertti:

- Ama böylesin işte.

Bade omuz silkip aynı soğuklukla konuşmasına devam etti.

- Neyse, hocanın ek süre verip vermemesi umurumda bile değil. Hocaya gidip bir yanlış anlaşılma olduğunu söyleyeceksin. Eğer hoca annemi ararsa... işte o zaman gerçekten kork benden kekeme!

Rengin'in kalbi hızla atmaya başladı. Gözyaşları yanaklarında süzülüyordu artık.

- Tabi, bunun bir bedeli olacak. Beni şikayet etmemeliydin kekeme.

Rengin ellerini birbirine kenetledi. Parmaklarını ovmaya başladı. Titriyordu. Gerçekten korkuyordu.

- Ne... ne y-yap-acak-sın?

Bade bir süre düşünür gibi yaptı. Parmaklarını çenesine koyup başını sağa sola eğdi.

- Ne yapsam acaba... Ah, buldum!

Gözleri parladı. Rengin bir adım geri çekilmek istedi ama olduğu yere çakılmış gibiydi.

- İlkokulda bir hata yaptığımızda, "bir daha yapmayacağım" diye deftere yüz kere yazdırırlardı ya... sen de 100 kere yazacaksın.

Rengin gözlerini kaldırdı, korku ve anlamamazlık iç içeydi.

- Ne yy-aa-zzacağı-mm?

Bade acımasızca gülümsedi.

- Ben ezik, kekeme, çirkin bir kızım. Bunu yazacaksın. Yüz kere.

O an dünya Rengin'in üzerine yıkılmış gibiydi. Nefesi boğazına takıldı. Gözleri Bade'ye kilitlendi. "Neden bu kadar kötüsün?" demek istedi. Ama söyleyemedi. Tıpkı her zaman olduğu gibi, içinde biriken onca şeyi yutkundu.

Başını yavaşça salladı.

- T-tam-am...

Bade, memnuniyetle gülümsedi. Rengin'in gözlerindeki yaşlara son bir kez baktı. Sonra arkasını dönüp sınıftan çıktı.

Sınıfta yalnız kalan Rengin, fısıltıyla tekrar etti:

- B-ben e-ezik... keke-me... çirk-in bir kız-ım...

Ama bu sözlerin en çok canını acıttığı yer, dudakları değil, kalbiydi.

Hatırladığım o acı anıyla açtım gözlerimi. Kalbim hâlâ o anın yankısıyla çarpıyordu. Yıllarca Bade'nin karşısında sustum. Ne dediyse yapmıştım. acıdan yutkundum, ağladım ama hiçbir zaman "yeter" demedim. Ama bugün... İlk kez kendimi savundum. Sesim titrese de kelimelerim duraklasa da gözlerim kararlıydı. Kelimeler ağzımdan dökülürken kalbimin nefes aldığını hissetmiştim. Bade bu tavrım için belki de hâlâ içten içe "yine susar" diyordu. Belki de ilk kez beni dinlemişti.

Ama şimdi önümde bambaşka sorular vardı. Arda'nın gönderdiği videoyu abime ne zaman göstermeliydim? Aileme, arkadaşlarıma, ne diyecektim? Hangi kelimeyle başlayıp hangisiyle susacaktım bilmiyordum.

Kapımın kolu döndü. Kaşlarımı çattım, bu saatte kim?

- Oo-nnur...?

Sesim zar zor çıkabilmişti. Şaşkınlıkla kalktım yerimden. Evde benden başka kimse yoktu, annem hâlâ gelmemişti. Onur nasıl gelmişti?

- N-na-sıl geldin?

Cebinden anahtarı çıkardığında yedek anahtarı ona verdiğimi hatırladım. Kalbimde bir sızı hissettim dolan gözlerimi sildim.

" İyi misin? " diye sordu yumuşak bir sesle. Gözleri üzerimdeydi, içinde kaybolacağım kadar derin. Onun beni ne kadar önemsediğini biliyordum. Ama bazen bu kadar sevilmek daha çok acıtıyordu insanı. Çünkü kalbimde taşıdığım ağırlığı o da hissediyordu. Ruhum kanarken bir de onu da yaralı görmek... Çok fazlaydı.

Ben bu kez yaramı saklamadım. İlk kez saklamadım.

- İ-iyi de-ğil-im...

Sözlerim dudaklarımdan dökülürken zar zor ayakta durdum. Onur yanıma yaklaştığında adımlarımı sürüyerek ona doğru gittim.

- Be-n ço-kk yo-ru-ldum...

O, kollarını yavaşça açtı. Şefkatle sarıldı. Yüreğim onun kalbine yaslandığında bir an için dünya durdu.

- Yoruldun, biliyorum. Bana yaslan. Bende dinlen güzelim...

Sözleri içime işledi. Usulca ayrıldım ondan, ama gözlerimi ondan alamadım. Kahverengi gözlerimi onun yeşiline sabitledim.

Seni seviyorum. Hep sende dinleneceğim.
Diyemedim. Ama bedenimle söyledim. Tekrar sarıldım.

- Ah benim sevgili kalp sancım
Sen su, sen nefessin, muhtacım
Ah benim sevgili baş tacım
Bir gün bir ömür muhtacım...

Onur'un sesi kulaklarımda yankılandı. Yanağını yanağıma sürterek söyledi bu sözleri. Kalbim delicesine çarpmaya başladı. Şarkının her kelimesi yüreğime kazındı. O an, sarılı kaldık. Zaman bizim için durdu. O tekrar mırıldandığında, "Kalp sancım..." demesiyle içim titredi. Ne tepki vereceğimi bilemedim. O hâlâ belimdeki ellerini çekmemişti. Gözleri gözlerimdeydi. Derinliğinde boğuluyordum. O an, her şey anlamını yitirdi. Sadece o vardı.

- Rengin, ben hep yanındayım. Bunu hiç unutma, olur mu?

Gülümsedim. Sanki kalbime bir sargı sarılmış gibiydi.

- Bade konusunu da merak etme. Bir daha seni rahatsız edemez...

Kaşlarımı çattım. Ne demekti bu?

- Nn-nasıll?

Kekelememin önüne geçememiştim. O ise bunu hiç önemsemedi. Sesi yumuşaktı.

- Orasını boşver. Senden tek bir şey istiyorum: artık üzülme, ağlama. Dayanamıyorum. Sen ağladığında gözyaşların benim kalbime akıyor. Bitiyorum Rengin... Seninle birlikte çöküyorum. Dünyanın en güçsüz adamı oluyorum sanki...

Başını başıma yasladı. Sesi titriyordu. İçim yandı.

- Be-n özz-ür dil-er-iim... se-ni üz-mm-ekk iste-mm-edim...

Zorla konuştuğumda kelimelere yine takıldım. Onurdan çekinmedim utanmadım. Gözlerine bakmaya devam ettim.

- Biliyorum... sevgili kalp sancım, biliyorum...

Kekelememi önemsememesi... İçimdeki en büyük kırılganlığı bile böyle kabullenmesi... Bu başka bir sevgi türüydü.

Sevgili kalp sancım... diye fısıldadım. O duydu mu bilmiyorum. Ama içimden geleni söyledim.

- Uyuyalım mı? Birlikte dinlenelim...

Arama biraz mesafe koydum. Annem her an gelebilirdi. Kapıyı kitlersem sıkıntı olmazdı. Ama Onur bu sefer camdan değil, kapıdan gelmişti. Ayakkabıları hâlâ kapının önündeydi.

- Ayakkabılarını al, annem görürse yakalanırız.

Onur yüzünü kocaman bir gülümsemeyle kapladı.

- Tabi... o zaman birazcık sorun olabilir.

- Birazcık?

Kıkırdadık. Kahkahalarımız arasında Onur ayakkabılarını almak için aşağıya indi. Ben de yatağımı düzelttim, battaniyenin içine girdim. Dışarısı soğuktu. Aralık ayı iliklere işliyordu.

Ama kalbimse yanıyordu.

Onur geldiğinde yer açtım ona. Montunu çıkarıp sandalyeye attı. Ben de kalkıp kapımı kilitledim. "Önlem," dedim kendi kendime. Onur güldü. Ben de ona eşlik ettim. Gülüşüyle kalbimi yeniden ısıttı.

Yanıma uzandı. Üzerimizi örttü. Kollarını bedenime doladı.

Battaniyeyi güzelce örtüp beni göğsüne çekti. Saçımı öptü. Kalbinin ritmini duyarak uykuya daldım. Uyumadan önce fısıltısı geldi kulağıma:

- Bir gün, bir ömür muhtacım...

***********************************

İnsan bazen içine içine ağlardı. Gözyaşları gözlerden değil, kalpten akardı. Sessiz, yakıcı... Haykırmak isterdi insan. Bağırarak, avazı çıktığı kadar. Ama susturulurdu. Kendi iç sesiyle bile.

Susarak ağlamayı öğrendim.
İki kelime. Altı hece. Ama bana yıllar... belki de bir ömür demekti.
Kaç gece sustum?
Kaç gözyaşım yere düşmeden kalbime aktı?
Kaç haykırış boğazımda düğümlendi?

Kaç gün, kaç gece bağıra bağıra ağlasam susarak ağladığım geceleri karşılar? Kaç damla gözyaşı siler o yılları?

Annem geldiğinde Onur fark ettirmeden gitti. Ben ise uyuyor gibi yaptım. Kimseyle konuşmak istemiyordum. Odamın kapısı sessizce açıldı. Yanı başıma bir ağırlık çöktü. Derin bir nefes... Abimdi.

Ellerini saçlarıma değdirip hemen çekti.

- Özür dilerim...

Ne için olduğunu bilmiyordum. Ama içimde bir sızı oluştu.

- Beni asla affetmeyeceksin. Sen beni affetsen bile ben kendimi affedemem.
Ben ne yapacağım Rengin, bilmiyorum.
Ama bir şeyi bil...
Ben seni çok seviyorum. Kardeşim...

Yüzüme eğildi. Saçlarıma minik bir öpücük bıraktı ve odadan çıktı. Gözlerimi açtığımda yaşlar usulca akıyordu.

Abi... sen ne yaptın?