YENİDEN BİZ

Sevmek, birini ruhunun derinliklerinde bulmaktır."

Gözlerimi aralamaya çalıştığım an, vücudumun her bir noktasında, her kasımda hissedilen acı, sanki bedenim ve ruhum arasında bir savaş veriyordu. Kollarım, bacaklarım ağrıyordu; her şey bir anda bulanıklaşmıştı. Uykunun etkisinden kurtulmaya çalıştım ama başımın içi, tıpkı bir sisin içinde kaybolmuş gibiydi. Hafifçe gözlerimi araladım. Karşımda, demir parmaklıkların ardında yalnızca bir varlık vardı: Onur. Beni izleyen o tanıdık, derin bakışlarla...

"İyi uyuyabildin mi gecenin en güzeli?" dedi, sesi her zamankinden daha yumuşak, daha sıcak, içime dokunurcasına.

Kocaman bir gülümsemeyle cevap verdim. Onun bu tatlılığını, varlığını hissetmek, bana her zaman huzur verirdi. Demir parmaklıkların kenarına doğru ilerledim, onun gibi çöktüm. Yaslandım. Vücudum bir hüzünle ağırlaşmıştı, ama onun varlığı, bir nebze olsun hafifletiyordu o ağırlığı.

"Çok iyi uyudum. Yerim fazla rahattı," dedim, bir yandan kalbim, nehrin kenarındaki bir yaprak gibi savruluyordu.

Onur kendine özgü o sırıtışıyla bakarken, ben de saçlarımı ellerimle hafifçe düzelttim.

"Rengin..." dedi, sesi bu kez bir melodi gibi, yavaşça ve derin bir tınıyla kulaklarımda yankılandı. O ince fısıltı, içimdeki her bir duyguyu uyandırıyor, adeta bir rüzgar gibi ruhumun her köşesine dokunuyordu. Gözlerine daldım; o derin, yeşil gözlerde kayboluyordum sanki. Gözlerinin içinde, bir deniz gibi dalgalanan huzursuzluk, karanlıkla aydınlık arasında sıkışmış bir his vardı. Bir anda içimde bir boğulma hissi yükseldi, nefes almakta zorlanıyordum. Onun bakışlarına her ne kadar ulaşmak istesem de, o gözler bana çok uzak, bir o kadar da derin bir uçurum gibi göründü. O an, sanki zamanı durduracak kadar uzun bir sessizlik içinde, sadece onun varlığını hissediyordum.

Ve o gözler... Bir yanda sevda, diğer yanda ayrılıkla yüklüydü. Her bakışında kalbimde bir yara açıyordu.

Fısıldayarak konuştum: "Onur..."

Bir an, bakışlarını kaçırdı. Ama o kadar kısa bir an ki... Gözlerimden kaçamıyordu. Onun yüreğini okuyordum, her bir çizgisinde bir hüzün, her bir bakışında bir sızı vardı. Ardından, bakışlarını yeniden bana çevirdi ve o derin, şeffaf gözlerinde bir şeyler anlatmaya çalıştı.

"Gerçekten kalp sancımmışsın," dedi. Sesi, adeta içimde yankı yaparken, her kelimeye yüklenen hüzün, ruhuma batıyordu. "Seni Batuhan'la gördüğümde, kalbimde derin bir sancı hissettim. Rengin, ben bunu yapamam... Seni bir başkasıyla izleyemem."

Sözlerinin her bir harfi, sanki bir kılıç gibi, kalbime saplandı. Gözlerim, istemsizce dolmaya başladı. Bir anda, gözlerim bulanıklaştı, ama her şeyin keskinliği hâlâ içimdeydi. Onun sesindeki o kırıklık, beni daha da sarsıyordu. O an, bütün dünya sadece o kelimelerin etrafında dönüyormuş gibi hissettim. Sanki zaman durdu, her şey bir anda sessizleşti, yalnızca o an vardı. Onun acısını hissetmek, kendimin acısını hissetmek gibiydi. O gözlerin içindeki sevda ve hüzün, beni bir uçuruma çekiyordu; her şeyin ucunda sadece onun kaybolmuş bakışları vardı.

Ne söyleyeceğimi bilemedim. İçimdeki bu boşluk, kelimeleri boğuyor, her şey susuyordu. Onunla birlikte yaşadığım her an, içimdeki her yara, bu anla birleşiyordu.

Onur, bir anlık sessizlikten sonra beni yeniden seslendi: "Rengin... Konuşmayacak mısın?" O kelimeler, çok derinlere işledi. Yüreğimde her biri bir yara açıyordu.

Elim, gözyaşımı silerken, dudaklarımdan bir hıçkırık kaçtı. Ellerimle ağzımı kapattım, çünkü konuşsam, her şey daha da karmaşıklaşacak, daha da ağrılı olacaktı.

birdenbire, içimde başka bir sızı daha belirdi. O kadar keskin, o kadar derin bir acıydı ki, sanki kalbimde bir başka yara açılıyordu. Onur'un gözlerindeki o hüzün, içimde yankılandı; her bakışı, her kelimesi, beni daha da sarmalıyor, bana bu acıyı daha fazla hissettiriyordu. Ama en acısı... Onun bu kadar acı çekmesine katlanamamak, o ruhunun her parçasındaki kırıklığı izlerken ben sadece sessiz kalıyordum. Her şeyin içinde kaybolmuşken, gözlerimdeki bu çaresizlik, ona daha fazla acı vermekten başka hiçbir şey değildi.

Ve ben... hiçbir şey söylemeden, yalnızca susarak, her bir acıyı daha da içime çekmek zorunda kalıyordum. Onun acısı, adeta bana da ağır bir yük gibi biniyor, fakat ben bir kelime bile edemiyordum.

sadece susuyordum. Susmak, belki de bu anın içindeki tek savunmam, tek korunmam gibiydi.

Abim, burada değil, Badenin yanında olmayı seçmişti. Bade... O hala Eylül'e dair elinde bir koz taşıyordu, her an, her fırsatta kullanabileceği bir tehdit gibi. Gizem konusu, hâlâ bir sis gibi aramızda süzülen, hiçbirimizin tam olarak aydınlatamadığı bir gölgeydi.

Batuhan'ın Onur'dan şikayetçi olma ihtimali, bir kılıç gibi başımızın üzerinde sallanıyordu. Ceyhun'u bıçaklatan Bade miydi? Kafamda dönüp duran bu sorular, bir fırtınanın uğultusu gibi zihnimi sarıyordu. Her şeyin köşe bucak saklandığı, karanlıkla örülmüş bu düğümde, tek bildiğim şey vardı: Her şey birbirine karışmış, bir çıkış yolu bulmak imkansızlaşmıştı. Bu kadar bilinmeyenle dolu bir labirentin içinde kaybolmuş bir haldeydim. Her adımda biraz daha derinleşiyor, her düşünceyle biraz daha sıkışıyordum.. Her şey birbirine girmiş, yolumda hiçbir ışık kalmamıştı. Onur'a her şeyi, içimde biriktirdiğim ne varsa anlatmak istedim.

Söylemek istediklerim vardı; o kadar çok şey vardı ki dilimde, o kadar çok kelime birikti ki... Ama her birini söylemek, her birini dile getirebilmek imkânsız gibi geliyordu. Duygularım, içimde bir çığ gibi büyürken, kelimelerim bir avuç kum gibi kayıp gidiyordu. Onur'a ve bu karmaşık duygulara dair tek bir şey söylemek, ona içimi açmak istedim ama... o an, kelimelerim boğazımda düğümlendi. Birer zincir gibi boğazımda sıkışan o kelimeler, ruhumu çürütüyordu, ama söylemek, onları dile getirmek her şeyin daha da karışmasına yol açacaktı.

Gözlerimdeki buğuyu fark ettim, ama susmak... susmak, belki de tek doğru şeydi. Söylesem her şeyin daha fazla dağılacağından korkuyordum. O yüzden, sadece susarak, bu acıyı içimde daha da derinleştirerek, kalbimi o sessizliğe gömdüm.

"O gece yanına geldim," dedi, bir anlığına gözlerini kısıp, derin bir nefes alarak. "Seni Batuhanla gördüğüm günün gecesi."

gözlerimi yumdum. çaresizce çıkan sesi kalbimi yakıp kavuruyordu.

"Seni bir başkasıyla görmek... O gece benim için en zor geceydi," dedi. Sesi, kelimelerin ağırlığıyla boğulmuş, sanki her sözcük, bir yara daha ekliyordu kalbine. "O gece bitmek bilmedi, Rengin." Sustuktan sonra derin bir nefes aldı, içindeki acıyı biraz olsun dindirmeye çalışırcasına. "Yanına geldim, izledim seni... Hâlâ benim renginim gibiydin. Sana yakındım ama kalbine uzaktım. Benden gitmemişsin gibi geldim... Öptüm saçlarını."

Onun kelimeleri, kulağımda yankı yaparken, her bir harf, içimi daha da derinden sarstı. Gözlerim, bir anda dolmuştu, ama bu sefer gözyaşlarımı saklamadım. Her şey bir anda çok derinleşti, çok acı verici bir hâle geldi. Sanki dünyadaki her şey, bir anda kaybolmuştu ve sadece onun sesindeki o kırılganlık, içimdeki boşluğu dolduruyordu.

O sessizlik... İçimdeki her parçayı parçalayan bir çığlık gibi yankı buluyordu. Bütün duygularım, bir hüsrana dönüşmüş, savrulmuştu. Ne söyleyebilirdim ki? Söylesem, belki daha da derinleşecekti acımız, belki her şey daha karmaşık hale gelecekti.

Bir süre her şey sessizdi. O sessizlik, her ikimizin içinde bir çığlık gibi büyüyordu. O an, o boşlukta, gözlerimiz birbirini buldu. Bakışlarımız konuşuyordu. Hiçbir kelime söylemeden, her şey söylenmiş gibiydi. O gözlerdeki sevda, acı, biriktirdiğimiz onca hüsran, her bir bakışta birbirine karışıyordu. Gözlerimdeki her bir parça, ona olan sevgimi ve acımı anlatıyordu. Ne kadar sussam da, ne kadar konuşmasam da, her şey gözlerimdeydi.

Ve sonra... polis memuru geldi.

O an, zamanı bir an için durduran gözlerimiz birbirine kenetlendi. Onur'un içindeki hüzün, bende bir yıkım yaratıyordu. Bir tek kelime bile edemedim.

"İki dakika izin verir misiniz?" dedim, bir avuç toprak gibi kurumuş bir sesle. Gözlerimdeki her şey, beni terk etmek istiyordu, ama ben orada olmak istiyordum. Onunla, bu karanlıkta, bu zorlu sınavda bir arada kalmak...

Polis memuru, başını hafifçe sallayarak nezarethaneyi açtı. Boğuluyormuşcasına bir nefes aldım ve bir an bile düşünmeden ona doğru koştum. Kollarımı etrafına sardım. Onun kokusu, boynuma doğru yapışırken, her şey bir an için durdu.

"Seni çok seviyorum," dedi, burnunu boynuma gömerek.

Ve ben... "Özür dilerim," dedim. "Her şey için özür dilerim."

Birlikte ağladık, gözlerimizdeki her damla, birbirimize olan o derin sevdanın ve kaybın acısını taşıyordu. Ayrılacakken, Onur beni bir an daha kendine çekip, kollarını daha sıkı sardı. O sarılma, sanki ruhumuzu birleştiren son bir bağ gibi, her parçamda onu hissedebileceğim kadar sıkıydı. O an, zaman durdu, dünya kayboldu, sadece o an vardı; sadece o sarılmanın içindeki o derin, yankılayan sevda vardı.

biz yeniden biz olmuştuk.

**************************************************

Yazarın anlatımından
Gece, şehrin gürültüsünü çoktan unutturmuştu. Mezarlıkta yalnızca rüzgarın hafif uğultusu ve arada bir duyulan uzaktaki köpek havlamaları vardı.

Gencin elleri titriyordu. Parmak uçlarıyla annesinin ismini yazdığı taşın harflerini okşuyordu, sanki harflerin arasından annesinin sesine ulaşmaya çalışır gibi...

"Bugün," dedi dudaklarının arasından usulca, "Bugün ölüm yıl dönümün. Ben yine yalnız geldim. Babam gelmedi anne. Yine."
Her zamanki gibi annesinin ölüm yıl dönümünün yaklaştığı zamanlarda babasını buraya gelmesi için Arda ikna etmeye çalışmıştı. Haykırmıştı babasına "Baba yıllar geçti ben hala her geldiğimde aynı acıyı yaşıyorum. Bu sefer sende gel. Annem seni de özlemiştir. " demişti. büyümüştü ama cümleleri kalbinden geçenler hala 12 yaşında annesini kaybeden o çocuğun masumluğunu taşıyordu.

Kucağında eski bir fotoğraf vardı. Fotoğrafın kenarları sararmış, köşeleri kıvrılmıştı. Annesi gülüyordu o fotoğrafta. Tıpkı onu son görüşündeki gibi. Ama şimdi sadece bir taşın üstünde ismi, bir de altında doğum ve ölüm tarihleri kalmıştı. İkisi arasında ise küçücük bir tire... Bir ömür dediğin işte o küçücük çizgide saklıydı.

Genç, başını mezar taşının soğuk yüzeyine yasladı. Gömleğinin omzu çiçeklerin üzerinde, bir yanıyla taşın köşesine sürtünmüş. Üşüyordu. Ama kalkmadı.

"Anne," dedi, sesi çatallandı. ". Ben her gün seni biraz daha özlemeyi öğrendim... ama alışamadım.

O an dayanamadı, soluğu kırıldı. Gözlerinden yaşlar sessizce akarken, dudakları titredi. Sessizce ağladı annesi duyarsa üzülebilirdi. Sonra kollarını kavuşturup mezarın kenarına kıvrıldı. Küçük bir çocuk gibi... Anneler çocuklarının üstünü örterdi ya hani, şimdi toprağın serinliği örtüyordu üstünü.

"Anne, seni özlemek... nefes almak kadar mecbur oldu bana .İçimde bir boşluk var, adı senin yokluğun. " Sesi fısıltıdan farksız çıkmıştı.

Uyudu mu, bayıldı mı bilinmez... Ama orada, yıldızların altında, bir çocuğun annesiz büyüyen kalbiyle uyuyordu.

****************************************************************************