KIRIK PARÇALAR YAPIŞTIRILAMAYAN ANILAR

Zamanın unutturmadığı yaralar vardır; onları hatırlamak, yeniden yaşamak demektir.

Hayat, bazen en sessiz anlarında en derin çığlığı attırır kalbine.
Suskunluk öyle ağırdır ki, boğazına düğümlenir, nefesin donar, kalbin hapsolur karanlık bir kuyunun dibine.
Zihninde yankılanan sesler, birbirine çarpan kırık düşünceler, yutkunamadan boğazında biriken acılar...
Hepsi tek tek değil, bir fırtına gibi üzerini sarar, seni yaşarken öldürür, yavaş yavaş tüketir.
O görünmez yaralar vardır ya, ne elinle dokunulur ne zaman iyileştirir.
Kendini tutmaya çalıştıkça, yırtılır ruhun, binlerce parçaya bölünür ama hiçbiri birleşmez.
Her kırık parça, içinden sızan acıyla kanar, seni sessizce paramparça eder.
Ve sen, o derinlerde, sesini duyuracak gücü ararken, boğulursun kendi içine sakladığın bu felaketin içinde.

"Kekeme."

"acınacak haldesin. "

"denk değilsin bu sınıfa ait değilsin. "

"Özel sınıfa gitmeliydin. "

"Böyle konuşmak utanç verici olmalı"

"konu bensem senin lafın olmaz."

"ben olmam gereken yerdeyim. badenin yanından ayrılamam."

" yanına geldim izledim seni. Hala benim renginim gibiydin. Sana yakındım ama kalbine uzaktım. Benden gitmemişsin gibi geldim öptüm saçlarını."

"Gece gökyüzüne aittir. Gökyüzün ben gecem sen..."

"ben yapamam rengin seni bir başkasıyla izleyemem."

"Bu oyun bitmeyecek. Onurdan şikayetçi olmamı istemezsin değil mi?"

Sesler beynimin derinliklerinde uğultuya dönüşüyordu; her biri, içimde saklı kalan farklı bir acının yankısıydı bazen keskin bir çığlık, bazen ise soğuk, donuk bir fısıltı gibi. O sesler, tek tek değil, bir ordu halinde kafamın içinde çarpışıyor, birbirini boğuyor, karışıyordu. İçimdeki yüzlerce ben, birbirine düşman olmuş gibiydi; her biri farklı bir korkuyu, farklı bir pişmanlığı, farklı bir kırgınlığı temsil ediyordu. Her biri susturulmayı reddediyor, kendi acısını haykırıyordu.

Ne bastırabiliyordum ne de susturabiliyordum. Duygular bir girdap gibi içimde yükselip alçalıyor, karmaşık ve vahşi bir fırtınaya dönüşüyordu. Kafamın içinde yankılanan o uğultu, ruhumu sarmalayan karanlık bir deniz gibi dalga dalga çarpıyordu; nefes almak gittikçe zorlaşıyor, her nefeste boğuluyordum. İçimdeki savaş, bedenimi esir almıştı. Kalbim, aklım ve ruhum birbirine karışmış, kaybolmuştu. O an, kendi içimde bir yabancıydım; kendimden kaçıyordum ama nereye gideceğimi bilmiyordum.

O sesler sustuğunda bile yankılanmaya devam ediyordu, izleri ruhuma kazınmıştı. Bir nefes kadar yakın, bir çaresizlik kadar uzak... Boğuluyordum; yalnızlığın ve çaresizliğin derin sularında çırpınıyordum, çaresizce kurtuluşu arıyordum ama bulamıyordum. Ve o uğultu, içimdeki karanlık boşlukta sonsuz bir yankı gibi sürüp gidiyordu.

Adımlarım bana ait değilmiş gibi yürüyordum. Yavaşça, tökezleyerek.

Sonra...

Bir ses yükseldi; ince, neşeli, çocuk kahkahası...
O an, dünya suskunluğa gömüldü.
O tertemiz ses, içimde kopan fırtınaya, ağır bir tokat gibi indi.

Başımı sağa çevirdim.

İki küçük çocuk...
Beş ya da altı yaşlarında.
Biri kız, biri erkek.
Kirli çamurla kaplı elleri, kolları, perişan giysileriyle,
Ama yüzlerinde öyle saf, öyle temiz bir mutluluk vardı ki...
İçimde, yıllardır unutulmuş bir şey aniden düğümlendi.

Küçük kızın gülüşünde bir parça vardı.
Tanıdık...
Hatırlatan...
İçimi saran buzları eriten, sarsıcı bir sıcaklıkla beni yıllar öncesine götüren...

Bir kaldırım kenarı...
Gözyaşlarım...
Saklamaya çalıştığım o kırık yüzüm...
Ve bir çocuk sesi:
"Neden ağlıyorsun?"

10 yıl önce

Gün batımı, kentin gri apartmanlarının arasından sıyrılarak kederli bir huzur bırakıyordu sokağa. Turuncu ışıklar kaldırım taşlarının üzerine dökülmüş, sessizce oynayan çocukların gölgelerine karışmıştı. O sessizlikte, bir köşede küçük bir kız, tek başına oturuyordu.

Kaldırım kenarındaki çatlaklardan çıkan otlar bile ondan daha canlı görünüyordu. Pembe, kabarık elbisesi bir prenses masalına ait gibiydi ama yüzü... yüzü o masaldan çok uzak, gözyaşlarıyla ıslanmış bir gerçeğe aitti. Saçları altın sarısı bukleler halinde omzuna dökülüyordu ama o güzelim saç telleri bile kederin yükünü taşıyormuşçasına hareketsizdi. Omuzları düşmüş, elleri dizlerinin üzerinde kaskatı kesilmişti. İç çekişleri arada bir boğazına düğümleniyor, hıçkırıkları bastırılmış bir ses gibi titreyerek çıkıyordu.

Yeni taşınmışlardı bu sokağa. Annesi, "Gidip oynayabilirsin. " demişti. ama hiç bir çocuk onunla oynamak istememişti. aralarına almamışlardı.

" Önce konuşmayı öğren " diye bağırmıştı içlerinden biri.

O an kelimelerden utandı. O an, kendinden utandı.

Tam o sırada, sokak lambasının solgun ışığı altında, sarışın bir çocuk yavaş adımlarla yaklaştı. Sessizliğin içine karışan ayak sesleri bile Rengin'e ağır gelmişti. Başını kaldırmaya korkuyordu ama çocuk dizlerinin dibine kadar gelmişti bile.

"Neden ağlıyorsun? Düştün mü?" dedi çocuk, başını hafif yana eğerek.

Rengin gözlerini kırpıştırdı, ağlamaktan yanakları kıpkırmızı olmuştu. Başını yavaşça 'hayır' anlamında salladı ama sesi çıkmadı. Yine de, o an ilk kez biri sormuştu: "Neden ağlıyorsun?" Yargılamadan, alay etmeden, sadece merakla.

Az önce onu oyundan dışlayan çocuklardan biri, uzaktan seslendi :

"Konuşamıyor kekeme o ,oyuna almadık diye ağlıyor!"

Sarışın çocuğun gözleri kısıldı. Kaşları çatıldı. içinden bir öfke yükseldi . sinirle konuştu:

"Konuşamıyor diye onunla dalga geçemezsin. karışma ona ."

Sonra yeniden kıza döndü. Yüzünde bu defa sıcak, güven veren bir gülümseme vardı. Bir teklif gibi uzandı o bakış:

"İstersen bizimle oynayabilirsin. Kardeşim de birazdan gelir."

Rengin'in gözleri parladı. Kalbi, göğsünde kuş gibi çırpınıyordu. üzgünlük, mutlulukla yer değiştirmeye başladı. Dudaklarını araladı, kelimeler boğazında titredi.

"Ne... eeee... ooyyy-nayaa-cağız?"

Kelimeleri bozuktu. Harfler birbirine çarpıp kırılmıştı. Ama Onur gülmedi. samimice gülümsedi.

"Çok tatlı konuşuyorsun," dedi hafifçe. "Adın ne?"

Rengin gözlerini ardına kadar açtı. Yüzü şaşkınlıkla aydınlandı. konuşamamıştı yine. karşısındaki çocuk neden diğerleri gibi dalga geçmemişti?

"Re...nnn...gin..." dedi yavaşça.

"Tanıştığıma memnun oldum Rengin. Ben de Onur," diyerek elini uzattı Onur.

Küçük kız bir an duraksadı. Sonra cesaretle elini uzattı, tuttu. El sıkıştılar.

"Tanış...tığğğ...ımaa.. meynuun... olllduum..." dedi çabalayarak.

Sonra bir şey oldu. İçindeki sıkışmış düğüm çözüldü sanki. Gözlerini Onur'a dikti.

"Onur..." dedi. Bu kez tertemizdi sesi. kelime pürüzsüz aktı dudaklarından. Kendi kulaklarına bile yabancıydı bu akıcılık.

"Konuşabildim!" dedi. Gözleri parladı. "duyy-dun mu?"

Onur hafifçe güldü, alkışladı.

" Çok güzel konuştun!"

Rengin, dayanamadı. Kocaman sarıldı. O an kelimelerden daha güçlü bir şey vardı: Dokunuş. Onur utandı ama sarılmayı bozmadı. küçük kıza sıkıcı sarıldı.

"Çamuyyy vayy," dedi sonra Rengin. "Hadi oynaya-lım!"

Onur çamurla oynamayı hiç sevmezdi. Ama rengin mutlu olsun diye oynayabilirdi değil mi? Biraz kirlense ne olurdu ki annesi kızardı belki. kızsındı. Rengin ağlamayacaksa oynardı. Rengin büyük bir mutlulukla çamura koştu. Yere çömelip oynamaya başladı. eli üstü başı çamur olmuştu bile. Onur geldiğinde Rengin çamurlu ellerini Onura sürdü. Onur hiç kızmadı oysaki mete onu çamura buladığında kızıp annesine şikayet etmişti. büyük bir kahkaha atarak elini çamura daldırdı. küçük kızla oynamaya başladı o sırada onurun kardeşi mete de gelip oyuna katıldı. üçü birden üstü başı tamamen çamur olana kadar doyasıya oynadı. Onur o gün ilk kez çamurla oynamayı çok sevdi.

Hatırladığım anıyla diz çöküp hıçkırarak ağlamaya başladım. Ağlamak değildi bu...Bu, içimde bir yerin yırtılmasıydı. gözyaşlarım akmıyordu sadece, sanki bütün hatıralarım yanaklarımdan süzülüyordu her biri geçerken içimi çiziyordu. Boğazıma koca bir yumru oturmuştu. Ne yutabiliyordum, ne de haykırabiliyordum. Sanki ses tellerim paslanmıştı yılların yükünden. Omuzlarım kendi ağırlığıyla düşmüştü, vücudum artık bana ait değildi, acının ritmine teslim olmuş gibiydim. Ağladıkça içimde bir çocuk daha küçüldü. Dizlerimin üstüne çöktüm, kendime sarıldım. Ama yetmedi. Çünkü bazı ağlamalar vardır, sarılınca geçmez...Konuşunca hafiflemez...Çünkü o ağlama, kelimelerin yetmediği yerden başlar. ağlamak bazen...Söylenemeyenlerin sessiz haykırışıdır.

Ağlamak bazen boğazda düğümlenen kelimelerin, yüreği çatlatarak dışarı çıkma yoludur. Bazen bir damla, bir acının içinde bastırılmış bir çığlığın gizlice dışarı sızmasıdır. Ve bazen...bir bakışta kalmış "kalamam" diyemeyişin, "sen kal" diyemedikçe yavaş yavaş yok oluşun yankısıdır. Gözyaşı aktıkça hafiflersin sanırlar, oysa bazı gözyaşları aktıkça daha da ağırlaştırır insanı. Çünkü her damla, sustuklarınla birlikte düşer yere. O an ağlamıyordum sadece. İçimde bir şey ölüyordu. Ve ben, o cenazeyi sessizce izliyordum.

*****************************************************

Eve dönmüştüm. Ayaklarımın altı yorgun, kalbim binlerce parçaya bölünmüş gibiydi.
Her şey sustuğunda, odanın tam ortasında duran o kutuyla baş başa kaldım. Mavi bir kutuydu. Masum bir renk gibi görünse de, içi...İçindekiler beni paramparça eden zamana açılan bir pencereydi. korkuyordum. Çünkü o kutunun kapağı, sadece bir kapağın değil, bastırılmış bir acının açılışıydı. Elimi titreyerek uzattım. Parmaklarım kapağa değdiğinde gözümden bir damla yaş daha süzüldü. Yüzümde kurumuş yaşların yerini tazeleri alıyordu. Göz kapaklarım yanıyordu; bunun yeni bir ağlamanın habercisi olduğunu biliyordum. Kutunun içinden bir fotoğraf aldım. Parmak uçlarımda geçmişin dokusu vardı.9 yaşıma ait bir doğum günü fotoğrafıydı. Onur yanağımdan öperken, abim onun kafasını pastayı bastırıyordu .Arka planda gülmekten yere eğilmiş bir Mete...Fotoğrafa bakarken hem güldüm, hem ağladım. Kalbim, o ana geri dönmek ister gibi çırpındı. Sonra bir başka kare...Abimle bir piknikteyiz. Gözlerimiz ışıl ışıl, daha hiçbir şey için endişelenmeyen çocuklarız. Bir diğeri...Salıncaktayım. Onur beni sallıyor. Fotoğrafı çeken muhtemelen Mete...Gülüyorum. Ama şimdi o gülüşü seyrederken içimde bir sızı var. Sanki o kız, artık ben değilim. Bisikletli bir fotoğraf çıktı karşıma. Sürmeyi öğrenemediğim için bisikletin arka tarafında oturmuşum, abimin beline sarıldığım bir fotoğraf. O dokunuş... o güven... o masumluk...gözyaşlarımın tuzuyla karıştı. Sonra bir fotoğraf daha...Mete'yle yüzümüz çikolatayla kaplı. Kahkahalarla çekilmiş bir an. fotoğrafın arkasında Onur'un eliyle yazdığı bir tarih vardı. Kutunun dibine geldiğimde, kalbim duracak sandım. İki toka...Biri kelebekli, biri çiçekli. İkisi de kırık .Onur ve Mete sınıfıma geldiğinde, birlikte takmışlardı bu tokaları. O anı hatırladım.....Ve sonra Badenin o tokaları nasıl kırdığını...Elime aldım, avuçlarımın içine koydum. Sanki kalbimi tutuyordum. Titreyen ellerle gözyaşımı sildim.

"Atamam," dedim fısıltıyla.

Ayağa kalktım. Ellerim hâlâ titriyordu. Çekmeceyi yavaşça açtım ve orada, küçücük bir yapıştırıcı duruyordu; bana umutla baktığını sandım. Tokalar elimdeydi, kırılmış, savrulmuş parçalar gibi... Ama ben onları birleştirecektim. Belki de kendimi. Her çatlağı, her kırığı, titreyen ellerimle özenle yapıştırdım. Sanki sadece tokaları değil, kırılmış zamanlarımı, kayıp anılarımı, parçalanmış umutlarımı da yapıştırıyordum. Sonra aynanın karşısına geçtim. Gözlerim nemliydi, ama içimde ağır bir sessizlik vardı. Derin bir nefes aldım. İlk önce kelebekli tokayı taktım. Sonra çiçekli olanı. Saçlarımda asılı duran bu iki küçük parça, içimdeki kırık çocukluğun sessiz sesi gibiydi. Kendime baktım. Yüzümde sessiz, ama sarsılmaz bir kararlılık vardı. o tokalarla birlikte parçalanan ben, dağılmış çocukluğum ve kırılan yüreğim de birleşiyordu.

***************************************************

Beklemek zordu. Ama o gün, bu bekleyiş tarifsiz bir azaptı. Nezarethane kapısının önünde, soğuk bir bankta oturuyordum. Ellerimi dizlerimin üzerinde kenetlemiş, titremelerini bastırmaya çalışıyordum ama başaramıyordum. Zaman sanki durmuş gibiydi; her saniye içime işliyor, ciğerlerime saplanan bir bıçak gibi derinleşiyordu. O kapı her an açılabilirdi. Onur çıkacaktı. Bekliyordum. Ama bu, bir kavuşma değildi . İçimde, bunun aynı zamanda bir veda olduğunu biliyordum. İşte bu yüzden daha da ağırdı.

İçimde iki farklı ses savaşıyordu. Biri, onu görmek için çıldırıyordu. Yüzünü tekrar görmek, sesini duymak, yanımda hissetmek... diğer ses ise bunun bir veda olduğunun farkında ağlıyordu.

Kapı açıldığında içim dondu. Kalbim boğazıma kadar yükseldi. Ve sonra... Onur. Gözümün önünde belirince bir anlığına her şey durdu. Yüzünde yorgun ama sıcacık bir ifade vardı. Gözleri beni bulduğunda hafifçe parladı. Birkaç adımda yanıma geldi. Bir şey demeden sarıldı. Başını saçlarıma gömdü, derin bir nefes aldı. Saçlarıma minik bir öpücük bıraktı.

Ama ben... kollarımı kaldıramadım. Sarılamadım. O an içimde bir şey kırıldı. Sarılmak istiyordum. Omzuna başımı koyup öyle kalmak istiyordum. Ama yapamazdım. Çünkü bunu yaparsam, birazdan söyleyeceklerimi söyleyemezdim.

Onur yavaşça geri çekildi. Gözlerimin içine baktı. Sessizce. Ama o sessizlikte beni okudu. İçimde bir şeylerin yolunda olmadığını anlamıştı.

"Rengin?" dedi fısıltı gibi bir sesle. "İyi misin?"

Başımı eğdim. Gözlerim doldu. Ama kendime hâkim olmaya çalıştım. Sesim titreyerek, zar zor çıktı: "İyiyim."

Yalandı. Ama Onur inandı. Ya da inanmak istedi. Birkaç saniye göz göze geldik. Gözlerinin içindeki güven... bana inanan o saf bakış... içimi delip geçti. Bunu yapmak istemiyorum. yapmak zorundayım. Onur için diye hatırlattım kendime. onun için. Yutkundum. "Sana bir şey söylemem gerekiyor," dedim sonunda.

Bir an sessizlik oldu. Başını hafifçe salladı, dinlemeye hazırdı. Ama ben... hazır değildim. Çünkü birazdan onu parçalayacaktım. Ve kendi kalbimle birlikte onunkinin de kırıldığını izlemek zorunda kalacaktım.

"Hatırlıyor musun..." dedim zorlanarak. "Bana, sana aşkımı itiraf ettiğim gün Batuhan hayatında mıydı? diye sormuştun..."

Gözleri bir anda karardı. Bakışlarındaki parıltı sönmeye başladı. Dudakları aralandı ama konuşmadı. Sadece baktı. İçinde bir şeylerin çözülmeye başladığını gördüm.

"Ben o zaman da Batuhan'la sevgiliydim," dedim.

Omuzları düştü. Yüz ifadesi bozuldu. Gözleri kocaman açıldı ama kelimeler çıkmadı. Boğazında düğümlendiler. "Hayır..." dedi zorla. "Hayır, ben onu sinirle söyledim. Sen Batuhanla yani başka bir şey..."

Başını iki yana sallıyordu. Bir çocuğun gerçeği reddetmesi gibi. Ama ben... onu daha da yakacak kelimeleri söylemek zorundaydım.

"Onur..." dedim. Gözümden bir damla yaş akmak için benimle savaş veriyordu. "Batuhan'la hâlâ sevgiliyiz. Ve ben... ben onu seviyorum."

Bir sessizlik oldu. Uzun, boğucu, kelimelerin hükmünü yitirdiği bir sessizlik. Onur'un gözleri boşluğa kaydı. Sanki biri ruhunu söküp almış gibiydi. Dondu. Ne yapacağını bilemedi. Gözleri cam gibiydi artık.

Bir adım geri attı. Sonra bir tane daha. Gözümde büyüdü o geri çekilişler. Durdurmak istedim. Elimi uzatmak istedim. Ama yapamadım. Çünkü dokunsaydım... ayrılamazdım. bizi bitirmek zorundaydım. bizi... yeniden biz olan bizi...

O sırada saçlarımda tokaların hafif ağırlığını hissettim. İçimdeki o küçük çocuk haykırıyordu.

Onur'un son bakışı içime kazındı. Öyle derin, öyle kırgın... Söylemediği her cümle, içimde yankılandı. Sonra arkasını döndü. Yavaşça yürümeye başladı. Ve ben, o lanet olası bankta, nezarethane önünde, tek başıma kaldım. Yalnızdım. Ama hiç bu kadar kalabalık bir acının içinde yalnız kalmamıştım. Onur gidiyordu. ben arkasında sessiz akan gözyaşlarımla haykırıyordum.

gel benim , bize ihtiyacım var.

gecenin rengi değil... acının rengiydim artık...
**************