DERİN ACI

Bölüm sonu şarkısı Cem Adrian: Derinlerde

Derin acı, kelimelerin bile susup gözlerin anlattığı, ruhun en kırılgan yerinden sızan sessiz bir fırtınadır; "Saklamaya çalışsan da ne azalır ne de izi silinir.

Bugün okula gitmek zorunda olarak evden çıkmıştım. Devamsızlık hakkım olduğu için bugüne kadar gelmemem sorun olmamıştı ama yazılılara girmek için okula gitmeye mecburdum.

Evden çıktığım andan beri aklımda sadece dün gece vardı. Her detayı, her bakışı, her kelimeyi defalarca düşündüm. Onur beni hatırlamıyordu, ama yine de... bana öyle bakıyordu ki... sanki hatırlamak istiyordu. Sanki bilmeden de olsa kalbimle bir bağı vardı.

Hırkasını getirmesi, yanağımda süzülen gözyaşımı öpmesi, dans etmemiz... Hepsi hâlâ kalbimin tam ortasında.

Sabah Onur ve Mete'yle birlikte geldik okula. Eylül Ceyhun iyileştikten sonra onunla birlikte okula geleceğini söylemişti. Abimi de evde görememiştim. Annem sabah erkenden evden çıktığını söylemişti.

Okula gelirken Onur'la defalarca göz göze gelmiştik. Her karşılaşmamızda içimizdeki heyecanı ve telaşı gizlemek neredeyse imkânsızdı. Gözlerimizi kaçırmaya çalışsak da, dudaklarımızın kenarında istemsizce beliren hafif bir gülümseme, kelimelerden daha çok hislerimizi anlatıyordu.

Kalbim atıyor, ellerim titriyordu. Ona her baktığımda dünya biraz daha sessizleşiyor, içimdeki fırtına garip bir huzura karışıyordu. Gözlerinde kaybolmak gibiydi bu; korkutucu ama bir o kadar da tanıdık. Onun varlığı, içimde yıllardır yankılanan tüm cümlelerin anlam bulmuş hâliydi sanki. Ne söylemek istesem, kelimeler boğazıma düğümleniyor ama susmak da kalbime ihanet gibi geliyordu. Belki beni hatırlamaz, belki de bu bakış sadece bana bir anmış gibi gelir... ama yine de umut etmekten kendimi alamıyordum. Çünkü bazı insanlar, sadece bir bakışıyla bile senin tüm hikâyeni yeniden yazabilecek güce sahiptir. Ve ben, o an tam da böyle hissediyordum.

Ama bu hislerin arasında başka bir şey daha vardı. Kalbim darmadağın. Parçalanmış gibi atıyor. Bu ağırlığın sebebini biliyordum: Bade ve Batuhan.

Sessizlikleri, tehditleri, bakışları... Hepsi içimde yankılanıyor. Ne yapacağımı bilemiyorum. Onları durdurmak için elimden bir şey gelmiyor. Bu çaresizlik, içimi kemiren bir karanlık gibiydi.

Sınıf kapısı aralandığında içeriye ürkek adımlarla bir kız girdi. Tüm bakışlar ona yöneldiğinde gözleri panikle etrafı tarıyordu. Boş bir sıra arıyordu, tıpkı kendine bir yer arar gibi... İçimde, onu yalnız bırakmamak isteyen bir dürtüyle elim istemsizce havaya kalktı. Yanıma oturması için çağırdım.

Bakışlarımız buluştuğunda yüzünde incecik, utangaç bir gülümseme belirdi. Ben de ona sıcacık bir tebessümle karşılık verdim. Gülüşümün samimiyetine inanmış olacak ki , yavaşça yanıma doğru yürümeye başladı. Oturabilmesi için çantamı biraz kenara itip yer açtım. Pembe detaylarla süslenmiş çantasını sıranın üzerine koydu ve çekingen bir şekilde oturdu. Kumral saçları omuzlarına dökülüyordu, beyaz teni sanki güneşe hiç çıkmamış gibiydi. Ela gözleri mahcup mahcup çevreyi süzüyordu. Başındaki ince, pembe taç ona oyuncak bir masal kahramanı havası katmıştı. Kırılgan ama bir o kadar da tatlı görünüyordu.

Elimi uzatarak yumuşak bir sesle,
"Merhaba... Ben Rengin. Senin adın ne?" diye sordum.

Bir an tereddüt etti. Sonra başını hafifçe eğip işaret parmağıyla kahküllerini düzeltti. Gözleri sınıfta gezindi; sanki bakışlar, kelimelerden daha çok şey anlatıyordu. Sonunda dudaklarını araladı:

"Mm-merr... hha-ba... Adım Dd-du-ruu..." diyip uzattığım elimi hafifçe sıktı.

Kekelemesiyle birlikte başını bir anda yere eğdi. O an utanmıştı. Sesindeki titrekliği, gözlerindeki çekingenliği ve kelimelere duyduğu korkuyu iliklerime kadar hissettim. O an karşımda yalnızca Duru'yu değil... kendimi görmüştüm.

Çünkü ben de öyleydim. O ürkek bakışlar, o kaçamak göz temasları, her kelimeden sonra boğaza düğümlenen utanç... Tanıdıktı. Acı verecek kadar tanıdık.

Gözlerim dolmuştu. İçimde, çok iyi bildiğim bir yaraya dokunulmuştu sanki. Ne zaman yanağıma süzüldüğünü fark etmediğim bir damla yaş, usulca aşağıya indi. O an gözlerimin dolmasının tek sebebi onun kekelemesi değildi... O cümlelerin ardında gizlenen korkuyu, utancı, incinmişliği hissetmiştim. Çünkü bir zamanlar ben de o cümlelerin içinde yaşamıştım. Her hecesi, bana kendimi hatırlatmıştı.

Durunun ağladığımı görmesini istemedim. Bu yüzden çaktırmadan sildim gözyaşımı. Gülümsememi bozmadım. Çünkü o an onun en son ihtiyacı olan şey acımayla bakan bir çiftti göz, ya da ona eksikmiş gibi hissettirecek bir yüz ifadesiydi. O an onun en çok ihtiyaç duyduğu şey; bir yargı değil, bir dostluktu.

Ve ben bunu ona verebilirdim.

Yüzüne yeniden baktım. Ama bu kez yalnızca gözlerimle değil, kalbimin derinliklerinden gelen tanıdık bir sesle baktım. O titreyen sesin ardında nasıl bir mücadele olduğunu biliyordum. Bir kelimeyi söyleyebilmek için harflerin arasında nasıl debelendiğini, dudaklarının değil bazen yüreğinin takıldığını...

İçimde onun için yükselen bir şefkat vardı. Yıllardır kendime bile göstermediğim kadar yumuşak bir duyguyla baktım ona. Belki de bu, "Seni anlıyorum" demenin kelimesiz hâliydi.

"Memnun oldum, Duru," dedim, içtenlikle.
Sadece bir tanışma cümlesi değildi bu. Kalbimle söylediğim bir cümleydi. Onun kırık, korkak ama hâlâ inatla dimdik duran bakışlarının tam karşısında duruyordum. O an anladım... Ben, gerçekten de memnundum onunla tanıştığıma.

Anlık olarak eğdiği başını kaldırdı, gözleri gözlerime takıldı. Şaşkın bir anlam vardı bakışlarında; sanki alışık olmadığı bir şeyi görüyordu bende.

"Gülmedin... Dalga geçmedin."
Bu cümlede bir minnettarlık gizliydi. Belki de yıllardır beklediği bir 'normallik'in şaşkınlığı.

Bir an durdum. O kadar tanıdıktı ki bu hâl... İçimde, içini anlayan bir yanım vardı.

"Duru, gülünecek bir şey yok ki... Neden güleyim?"
Sesim yumuşaktı. Yaraya dokunan bir fısıltı gibiydi. Hafifçe gülümsedim...

"Gülünecek bir şey yoksa... ne-dden herkes gülüp alay ediyor?"

Sesi o kadar kırıktı ki...
Sanki o soruyu bana değil, kendine soruyordu. Ya da yıllardır bu soruyu herkese sormuştu da hiç kimse cevap vermemişti.

Bir damla yaş süzüldü yanaklarına. Silmedi. belki de en çok bu dokundu bana. Çünkü insanlar genelde ağladığında hemen gözyaşlarını siler, güçlü görünmeye çalışır. Ama o silmedi. Alışmıştı. Kabullenmişti.

Gözlerindeki o bakışı tanıyordu kalbim.
Titrek bir aydınlıktı o. Her an biri bir şey söyleyecekmiş gibi... her an biri yeniden kıracakmış gibi...
Ve onun gözlerine baktıkça, kendi geçmişimde susturulmuş her kelime, her bakış, her kırılma zihnimde yankılanıyordu.

Bir süre konuşamadım. Sözlerim boğazıma düğümlendi.

"Sana gülmelerine, alay etmelerine izin verme Duru. Ben çok izin verdim... Sen benim yaptığım hatayı yapma."

Sesim titremedi ama içim titredi.
Çünkü o an sadece ona değil, geçmişteki kendime de söylüyordum bu sözleri sanki.
Biri bana böyle dememişti hiç. O yüzden geç kalmış bir cesaretle, geç kalmasını istemediğim bir kıza seslendim.

Sustu ama bu seferki suskunluğu farklıydı. Bakışlarındaki ürkeklik azalmıştı. Gözlerini kaçırmıyordu artık. Sanki ilk kez gerçekten dinlenmişti. İlk kez biri, onunla aynı dili konuşmuştu. O dil: suskun ama anlayan bir dildi.

İşte o an...
İki anlaşılmak için atan kalp, aynı sığınakta nefes almayı başardı.

" Seninle neden alay ediyorlardı ki ?" Cevap vermek için dudaklarımı araladığımda o sesi duydum.

"Kekeme okula gelmen gerektiğini hatırladın demek..."

Kekeme...

Bazı şeyler değişmezdi. Ben badeye göre her zaman kekemeydim. Rengin değil kekeme.

Sıramın önüne geldi. Gözleri, alayla parlıyordu. O bakışları, bana acı verecek her kelimeyi, her hareketi planlamış gibi bakıyordu. Beni dumura uğratacağına, sonunda kıracağına, harap edeceğine emindi. O bakışı her zamanki gibiydi.

Ayağa kalktım. Adımlarım kesildiği yerde, bedenim tam anlamıyla yerle göğün arasında sıkışmış gibi hissediyordum. Bir şey değişmişti. Bu sefer, korktuğum kişi artık beni ezebilecek kadar güçlü değildi. Karşısında dimdik durdum.

En son attığı mesajı hatırladım: "Rengin, sen bittin. Artık olacaklardan ben sorumlu değilim. Sana öyle bir acı yaşatacağım ki, 6 yıl hiçmiş diyeceksin."

O anlarda hissettiğim korku, günlerce süren bir kabus gibi hafızama kazınmıştı. Bade, korkutucu biriydi. Onun ne yapacağı, ne kadar ileri gideceği asla kestirilemezdi. Bu yüzden, yıllarca içimde bir korku vardı. Onu düşündükçe bir ürperti hissederdim. Yapacaklarından korkuyor olsam da bunu ona hissettirmeye niyetim yoktu. Bugün, Bade ondan korkmadığımı anlayacaktı.

Bir daha asla beni mahvetmesine izin vermeyecektim. Zihnimde yankılanan hakaretleri, şiddetleri, zorbalamaları... Her şey yerli yerindeydi ama bu defa ben farklıydım. Gözlerim, Bade'ye odaklanırken bir şeyler değişmişti. Artık sadece geçmişte yaşadığım acılar ve korku yoktu. Bugün, o korkuyu geride bırakacaktım.

Badenin yüzündeki gülümseme, içindeki hırsı ve nefreti daha da belirgin hale getiriyordu. Her geçen saniyede, bana yapacaklarını düşünüyor gibiydi. Ama o an, bir fark vardı. Bu kez, benim yapacağım şeyler vardı.

İçimde, daha önce hiç hissetmediğim bir gücün doğduğunu fark ettim. Beni susturamayacaktı. Acıyı, korkuyu ve geçmişi, bu sefer onun üstünde hissettirecektim. O bakışları daha önce bana acı vermek için kullanıyordu, ama bu defa benim için değil, onun için bir yıkım olacaktı.

Sırtım dik, adımlarım sağlam, gözlerim kararlı bir şekilde ona kilitlenmişti. İçimde bir şey kırılmıştı. Bir daha, asla aynı Rengin olmayacaktım.

Duru, sessizce ama dikkatlice Badenin yüzüne bakıyordu. Kaşları hafifçe çatılmıştı. O an, Bade'nin ne yaptığını, benimle neden alay ettiğini anlamış gibi görünüyordu. Sınıfın bakışlarını da üzerimizde hissedebiliyordum.

"Bade, ne istiyorsun yine? Derdin ne?" dedim, sesim titreyerek değil güçlü çıkmıştı.

Bade, küçük bir kahkaha attı. Kollarını birbirine bağlayarak, o alaycı bakışları bana çevirdi. Onun bakışları sınıfın her köşesine yansıyor, beni çürütüyor gibiydi.

"Bu cesaretinin sebebi abin mi? Unuttun mu sana neler yaptığımı? Kekeleyerek söylediğin şarkının okulun dört bir yanına nasıl yayıldığını? Gördüğün şiddeti, duyduğun hakaretleri..." Bade, bakışlarını sınıfta gezdirdi, her bir kişiyle göz teması kuruyordu. Sonra işaret parmağını alaycı bir şekilde çevreye doğru salladı. "Bu sınıftaki herkes o gün oradaydı. Biri bile sana yardım etmedi. Hepsi beni dinledi" dedi.

Sınıfı bir an için taradım. Gözlerimi tek tek üzerlerinde gezdirdim. Hiçbiri, gözlerime bakmaktan utanmadı Bade elini sertçe göğsüne vurarak devam etti. Sesi, her kelimesiyle daha da yükseldi, nefretiyle sınıfın duvarlarını çınlattı.

"Ben istedim diye onlar da sana şiddet uyguladı. Acı çekmeni istedim diye... Abin... o bile beni seçti. Kamera kayıtlarını izledi, okulda yankılanan çığlıklarını duydu, ama buna rağmen beni seçti. Abin bile seni değil, beni seçmişken, burada tek bir kişinin bile sana yardım etmemesine şaşırmamalısın."

Gözlerinde sadece nefret yoktu. Bir tür saplantılı, hınç dolu bir şey vardı. Bir an, gözlerim doldu, içimde bir şey kırıldı. Ama ağlamayacaktım. Bir daha asla Badenin karşısında ağlamayacaktım. Dudaklarımı birbirine bastırıp, gözlerimi ondan ayırmadan derin bir nefes aldım.

"Sen iğrenç bir insansın, Bade."
Sesim, sanki boğazımdan zorla çıkıyormuş gibi, titrek ama kararlı bir şekilde yankılandı. İçimde yıllarca biriken öfke, korku ve acı bir anda patlamıştı. Bu kelimeler, uzun zamandır söylemek istediğim, ama bir türlü cesaret edemediğim kelimelerdi.

"O gün neden bana şiddet uyguladın, Bade? Söylemek ister misin?"

Bade'nin gözlerinde bir anlık şaşkınlık belirdi. O gözlerde, bana acı veren o alaycı bakışları daha önce görmüştüm ama şimdi farklıydı. Korku vardı, tedirginlik vardı. Artık onu ezmemin, susturmamın zamanıydı.

"Abime senin Cenk'le aldattığını söyledim diye şiddet uyguladın bana!"

Sözlerim, sanki her biri bir ok gibi kalbine saplanmıştı. Gözleri, sanki yerinden çıkacakmış gibi büyüdü. Yüzündeki her kas, her mimik, korkunun ve öfkenin karmasına dönüşüyordu. Ama ben hala soğukkanlıydım. Çantamdan telefonumu çıkardım, Ardan'nın gönderdiği videoyu açtım ve doğrudan ona uzattım.

"Söylesene, Bade. Ben sana iftira mı attım? O günkü gibi bağır, 'Bana iftira attın!' diye bağır!"
Sesim öyle bir hızla yükseldi ki, sanki içimde yıllardır biriken tüm korku ve hüsranı dışarı fırlatıyordum. Her bir kelime, içimdeki her duyguyu sınıfın dört bir yanına yaydı. Sınıftan bir kaç kişi, telaşla telefonumun ekranına bakmaya başladılar. Gözlerinde, korku ve merak karışımı bir ifadeyle, Bade'nin gerçek yüzünü keşfetmeye başlamışlardı.

"Gerçekten aldatmış mı?"
"Bade, Tuğraya aşığım diyordun?"
"Kıza iftira attı diye şiddet uygulattın."
"İğrenç biri!"

Sınıfın içindeki her bir ses, Bade'nin kulaklarında yankı yapıyordu. Bade'nin ne kadar yalnız olduğunu hissettim. Gerçekler, onu ne kadar da yalnız bırakmıştı.

"Duyuyor musun Bade? Senin için ne diyorlar?"
Sesim, gittikçe yükseliyordu fazlasıyla netti. "Sen iğrenç bir insansın. Abimle ilişkini sürdürürken, Cenk'le anlaşacak kadar iğrençsin."

İçimdeki acı, bir anlığına yerini bir tür boşluğa bıraktı ama bu boşluk, daha önce hissetmediğim bir tür güçle doluyordu.

"Ne demiştin Cenke? 'Tuğradan ayrılmam için zaman ver.' Peki sonra ne yaptın? Abimden ayrılmadın, Cenk'le ilişkine devam ettin!"

Bade'nin gözleri, ağlamaktan korkarak açıldı. Dudakları, söylenmesi gereken sözleri arıyordu, ama hiçbirini bulamıyordu. Korku, sinir, pişmanlık... Gözlerinde hepsi vardı. Ben, bir adım daha atarak, gözlerimdeki zaferle yüzünü inceledim.

"Abim gerçek yüzünü gördü senden ayrıldı ama merak etme, Cenk seni teselli eder."

Bade'nin yüzü bembeyaz oldu. Anlık bir boşluk ve şaşkınlık içinde, kelimelerinin peşinden sürüklendiğini fark etti. Her zamanki kibirle bakan gözleri, bir anda yerini derin bir korkuya bırakmıştı. Ama ben ona acımadım. Çünkü yıllarca acı çeken bendim. Beni bu hale getiren oydu.

Ben, tam da o an, ona kulağının dibine eğildim ve son vuruşu yaptım.

"Acıyorum sana."

*********************************

"Ne olduğuna inanamazsınız."

Mete'nin neşeli sesi, kantinin gürültüsüne karıştı ve kulağımda yankı yapmaya başladı. Hep birlikte öğle yemeğimizi yiyorduk. Badeyle hesaplaştıktan sonra nefes almaya ihtiyaç duymuş kendimi dışarı atmıştım bu da bir ders yok yazılmama sebep olmuştu. Öğlen yemeğinden önceki 3 derste de 3 adet yazılıya girmiştim. yaz tatilinde derslere hazırlık yaptığımdan dolayı yazılılarda zorlanmamıştım. üst üste üç yazılıya girmek yormuştu sadece.

Mete, anlatırken Onur'a ve bana bakıp , elleriyle dramatize ettiği her hareketle, bizi gülmekten kırıyordu.

"Felsefe hocası takmış bana ," dedi, kaşlarını kaldırıp yüzünü ciddileştirmeye çalışarak. "Derse girmesiyle beni dersten atması 5 dakika. Neymiş, dersi 'sabote' ediyormuşum, saçma sapan sorular soruyormuşum."

Mete, anlatırken o kadar eğlenceliydi ki, Onur'la göz göze geldiğimiz anda kahkahalarımızı tutamıyorduk.

"Felsefe dersinde, hocaya sordum," diye devam etti Mete, "Eğer 'ne olursa olsun mutlu olacağım' felsefesi gerçekten işe yarıyorsa, o zaman neden hiçbirimiz felsefe dersinden sonra mutlu olmuyoruz? Bence gayet mantıklı bir soru!"

Mete bizden onay beklercesine baktığında Onur'la aynı anda başımızı sallayarak onayladık, gülmeye de devam ettik. Mete'nin gözlerindeki o kıvılcım, bize her defasında yeni bir komik hikaye vaat ediyordu.

"Hoca tabii ki cevap veremedi," dedi Mete, gülerek. "Bende dedim ki: 'Eğer "Düşünüyorum, o halde varım" doğruysa, uyandığımızda gerçekten var mıyız, yoksa sadece uyandıran alarmın bir yanılsaması mı?' Hoca yine cevap veremedi ve beni dersten attı. 5 dakika sınıfta kalabiliyorum inanılır gibi değil, neyse ki girmediğim felsefenin ders ücretlerini alabiliyorum."

Mete, biz ona anlamayarak baktığımızda etrafına hızlıca göz gezdirdi. Sonra, gülümseyerek, Onur'la bana eliyle yaklaşmamızı işaret etti.

Biz de şaşkın bir şekilde bakakaldık. Ne oluyor diye düşünürken, o sessizce, ama çok ciddi bir şekilde şöyle dedi:

"Ben girmediğim felsefe derslerinin ücretini canım felsefeci Gamze hocama kestim," dedi. ikimiz Şaşkınlıkla bakarken Mete konuşmaya devam etti: "Gamze hoca bana her gün kendi için tost ve meyve suyu aldırıp hesabına yazdırmam gerektiğini söylüyordu. Ben de her beni dersten attığında, kendime tost ve meyve suyu alıp hesabına yazdırıyorum."

Mete geriye yaslanarak kahkahalar içinde güldü. Bize göz kırptı ve "Ne sandınız?" der gibi bakarak, gülmeye devam etti.

O sırada, Gamze hoca kantine girdi ve kantinciyle konuşmaya başladı. Gözlerimiz hemen Gamze hocaya kaydı. "Mete, Gamze hoca!" diye fısıldadım. Mete, anlık bir korkuyla bana baktı.

"Kantinciyle konuşuyor şu an!" diye ekledim. Mete'nin yüzü aniden soldu, panik başladı. Hızla kafasını çevirip, tostunun son lokmasını atıp meyve suyunu içti.

"1 Ayda bu kadar tost ve meyve suyu almış olamam bir yanlışlık var Esma hanım."

Gamze hocanın sesini duyduğumuzda Mete ayaklandı. masada tek lokmalık kalan tostunu yiyip kalan meyve suyunu içti.

"Gamze hocam para ödeyecek, yani ziyan edemem," dedi Kantinciyle tartışan Gamze hocaya sırıtarak bakıp bize el salladı. "Ben kaçıyorum gençler, Gamze hocam uyanmadan tüyeyim!"

Mete yanımızdan hızla uzaklaştığında Onur'la birbirimize bakıp, gülmeye başladık...

************************************

"Mete, merdiveni düzgün tutsana!" diye fısıltıyla bağırdım.

Ama o, her zamanki gibi ciddiyetsiz bir ifadeyle metal merdiveni hafifçe sallamaya devam ediyordu. Dengemi kaybetmemek için çırpınırken, içimdeki panik çığlık atmak üzereydi. Hava çoktan kararmış, sokak lambalarının soluk ışığı gölgelerimizi uzatmıştı. Kendi odamın penceresinin altından aldığım merdiveni, Onur'un penceresinin altına dikkatlice yerleştirmiştim.

Mete ise bir elini cebine sokmuş, sanki pencereden tırmanan kişi ben değilmişim gibi sıradan bir ses tonuyla konuştu:

"Rengin, kapı dururken neden pencereyi seçiyorsun ki? Benim anahtarım var, biliyorsun, değil mi?"

Ters ters ona baktım. "Mete, sessiz ol! Herkesi başımıza toplayacaksın," dedim dişlerimin arasından.

Tam tırmanmaya başlamıştım ki, Mete yine kendince bir çıkarıma varmaya başladı:

"Yani şimdi... Onur'a hafızasını getirmekle pencereye tırmanmanın ne alakası...tabi ya! Onur daha önce senin camına tırmandı değil mi? Vay be... Tümevarımı anlamışım işte! Gamze Hoca hala beni dersten atsın..."

İçimdeki sabır telini çatlatarak, sinirle derin bir soluk aldım. Bu esnada pencerenin önüne varmış, cama parmaklarımla hafifçe tıklatmak üzereydim ki...

Evin kapısı bir anda gürültüyle açıldı.

"Rengin?!"

"Oğlum?!"

Donakaldım.

Yüzümde utangaç bir gülümsemeyle başımı çevirdiğimde, Onur'la Mete'nin annesi ve babası merakla bize bakıyordu. Merdivenin hemen altındaki Mete, önce bana, sonra ailesine bakarken hafifçe başını eğdi ve ağzından dökülen kelimeler neredeyse dramatikti:

"Ee, Onurum ben. Oğlunuz... yani Onur olan oğlunuz."

Gözlerimi kısıp Mete'ye baktım. Sokak lambasının aydınlattığı ortamda yüz ifadeleri daha net görünüyordu. Onur'un annesiyle babası, şaşkınlıkla bir bana bir Mete'ye bakıyordu. Ne olduğunu anlamaya çalışıyorlardı.

"Oğlum, kızım," dedi babaları, uykulu ama sert bir ses tonuyla, "saat gecenin üçü. Ne yapıyorsunuz siz burada?"

Mete hemen topu bana attı. "Rengin, sana soruyorlar. Gecenin saat üçünde ne yapıyoruz biz ?"

Donup kaldım. Ağzımı açtım ama kelimeler çıkmakta zorlanıyordu.

"Şey... Biz... şeyden geldik..." dedim, kelimeleri havada ararken.

Gözüm hâlâ pencereyi kontrol ediyordu, ama artık kaçacak yer kalmamıştı. Ne yaparsam yapayım bu gecenin adı 'rezillik' olacaktı.

Tam o sırada anneleri, ellerini beline koyup Mete'ye döndü:

"Oğlum, merdiveni sıkı tut da, kız insin."

Mete başını sallayıp ki bu sırada ne zaman bıraktığını ben de anlamamıştım merdiveni yeniden sıkıca kavradı. Yavaşça inmeye başladım. Her adımda utancım biraz daha derinleşti.

Son basamağa bastığımda, iki çift sorgulayıcı gözün hedefindeydim. Üzerime yapışan mahcup ifadeyle durup başımı eğdim. Sessizlik birkaç saniye boyunca büyüdü.

"Renginin planıydı. Ben sadece yardım ettim. Suçlu olduğumu düşünmüyorum."

Mete beni sattığında inanamayarak ona baktım. Ben karışmam dercesine ellerini kaldırıp annesi ve babasının yanına geçti.

"Saat gecenin 3 ünde " sesini yükselterek dramatik mimik ve hareketleriyle devam etti. "Onurun penceresinde ne arıyorsun Rengin?"

Anne ve babası meteye inanamayarak baktığında Mete konuşmasına devam etti.

" Mantıklı bir açıklama bekliyoruz Rengin."

Ne söyleyeceğimi bilemeyerek etrafıma baktığımda konuşan babalarıydı.

"Hani sen Onurdun Oğlum?"

Mete tatlı olduğunu düşündüğü bir gülümseme ile babasına bakıp omzuna hafifçe vurdu.

" Şimdi konumuz bu mu baba? " beni işaret ederek " daha büyük bir sorunumuz var bence."

Meteye alacağın olsun dercesine bakıp aklıma gelen fikirle bu sefer ben meteye eğlenerek baktım.

" Mete sen bugün neden Gamze hocanın dersine girmemiştin?"

Sorum karşısında dumura uğrayan Mete "ee bence çok da büyütülecek bir şey yok alt üstü gecenin 3 ünde Onurla benim kaldığım odaya Rengin merdiven dayamış ne olacak ki sanki. Anneciğim babacığım benim yarın okulum var ben artık kaçayım yani gidip uyuyayım."

Mete depar atarcasına eve firladığında babası da " eşek sıpası yine dersten atıldın değil mi ? Ben sorarım şimdi sana" diyerek peşinden koştu. Anneleri "İyi geceler, kızım," dedi yumuşak bir sesle ve sonra o da içeri yöneldi.

Hepsi evlerine dönerken ben, sanki az önce hiç rezil olmamışım gibi, gülümseyerek yavaş adımlarla kendi evime doğru yürümeye başladım.

***********

Eve geldiğimde, yavaş adımlarla odamın kapısını kapattım. Üstümü değiştirip, kendimi yorgun bir nefesle yatağın üzerine bıraktım. Saat neredeyse dördü gösteriyordu. Göz kapaklarım ağırdı ama zihnim uyanıktı. Elim telefona gitti, ekranı açtım. Onur'a bir mesaj atsam mı, diye düşünürken, ana ekrana aniden bir bildirim düştü.

Batuhan:
"attığım konuma gel. Acil."

Mesajı okuduğum anda kalbim sıkıştı. Nefesim, boğazımda takılıp kaldı. Günlerdir süren sessizliğinin bu şekilde bozulmasının... iyi bir sebebi olmadığını içten içe biliyordum. Zihnimin içinde yankılanan kötü ihtimallerle boğuşarak, istemeye istemeye yerimden doğruldum. Dolabın önüne geçip rastgele bir eşofman takımı giydim, evin anahtarını aldım ve sessizce evden çıktım.

Attığı konum çok uzak değildi; yürüyerek yirmi dakikalık bir mesafedeydi. Bu saatte sokaklarda taksi bulmak ise neredeyse imkânsızdı. Hızlı adımlarla, içimi kemiren endişeyle karanlık sokaklara daldım.

Batuhan'ın konumunu bulduğumda durup etrafa baktım. Sessizlik çökeli çok olmuş, ıssız ve karanlık bir yerdi; ormanı andıran bir alanın tam ortası. Etrafa yabancı gözlerle bakarken, Batuhan'ın silueti göründü. Gözleri yaşlıydı ve o an bana baktığında... içinde bir çocuğun kaybolmuşluğu vardı. Neden ağladığını anlayamamıştım ama içimde kötü bir his kıpır kıpırdı.

"Gizem geldin... Geleceğini biliyordum."

Bana Gizem demesiyle gözlerimi sıkıca kapattım. Bu ismi duymak içimde tarifsiz bir ağırlık bıraktı. Gizem'in öldüğünü biliyordum. Batuhan'ın terapiste gittiğini de... Ama bu hâliyle karşı karşıya gelmek, beni ürkütüyordu. Aklıma türlü senaryolar doluşmuştu. Korkuyordum. Çünkü... Batuhan başta bana iyi biri gibi görünse de, yanılmıştım. Onur'la tehdit ettiği an, içindeki karanlığı görmüştüm. Ve o karanlık, şimdi gözlerinin altına çökmüş, yüzüne dağılmıştı.

"Ben Gizem değilim. Anla artık..."

Gözlerim dolmuştu. Sesi titreyerek çıkan cümlemin ardından bir adım attım ona doğru.

"Benim adım Rengin... Gizem değil..."

Batuhan da bir adım attı. Artık tam karşımdaydı. Sokak lambasının solgun ışığı yüzünü aydınlattığında, ne kadar yorgun, ne kadar paramparça olduğunu gördüm. Gözleri kıpkırmızıydı. Yüzü solgundu. Başını yavaşça iki yana salladı.

"Gizemsin sen... Benim Gizemim."

Ağlamaya başladım. Boğazıma oturan hıçkırıkla birlikte içimdeki korku da dışarı taşmıştı. Batuhan yaklaştıkça, refleksle birkaç adım geri çekildim.

"Neden korkuyorsun benden, Gizem? Ben sana hiç zarar vermedim. Hiç üzmedim ki seni..."

Başını onaylarcasına hızlıca sallıyordu, sanki kendine bir gerçeği hatırlatmak ister gibi...
Ama bir anda durdu.
Gözleri yeniden benimkilerle buluştu bu sefer bambaşka bir ifadeyle.
Sanki o an, başka bir şeyin daha farkına varmıştı.
Unutmaya çalıştığı bir anı mıydı , yoksa farkına varılmış bir gerçek miydi anlayamamıştım.

"Bade... Bade üzmüştü seni... Benim suçum yok ki. Ben sonradan öğrendim. Evet, Bade üzdü seni..."

Gözlerinden süzülen yaşlar, ağzından çıkan kelimeler kadar yaralıydı.
Mimikleri, duygularını taşıyamayacak kadar dağınık, karmaşıktı.
Sanki her biri başka bir çığlığın yankısıydı yüzünde. Bu, kırılmış birinin sessiz çöküşüydü. ben, o sessizlikte paramparça bir hayatın izlerini görüyordum.

"Ben bilmiyordum... Sonra öğrendim ben. Sen Bade'den kaçtın. Okul değiştirdin... Bade bırakmadı seni... Neden bırakmadı?"

Söyledikleri birer bıçak gibi kalbime saplanıyordu. Kelimeleri birer birer içime düşüyor, içimi yakıyordu. Dizlerimin bağı çözüldü. Ayakta kalamadım. Olduğum yere yığıldım.

"Defalarca okul değiştirdin. Bade her defasında sana zarar vermenin bir yolunu buldu. Ben durduramadım ki onu... O yüzden benden de korkuyorsun, değil mi? Ben sana zarar vermem ki..."

Sesi hıçkırıklara karışmıştı. Artık konuşmakta zorlanıyordu. Tüm bedeninin titrediğini görebiliyordum. Bu haline üzülmeden edemedim. Batuhan kötü biri değildi. Ama yaşadıkları... onu bu hâle getirmişti.

"Ben kıyamam ki sana... Seni üzmem ki..."

Dizlerinin üstüne çöktü, benim gibi. Bacaklarını kendine çekti, başını dizlerinin üstüne koydu. Sonra... haykırarak ağlamaya başladı.

"Ben... Bade'yi durduramıyorum Gizem. Kızma bana, olur mu?"

Onun bu hâliyle ilk kez karşılaştığımdan içimde bir şeyler koptu. Ben de onun gibi hıçkırarak ağlamaya başladım. Gözyaşlarımın sıcaklığı yanaklarımı ıslatırken, Batuhan başını kaldırdı.

"Sen ağlama... Bade seni çok ağlattı... Artık ağlama..."

Başımı usulca sallayıp gözyaşlarımı sildim.

"Ta-mmam, ağla-mmıyorum. Sen de ağla-ma ama..."

Batuhan, çocuk masumiyetinde gözyaşlarını sildi.

"Sana sarılsam... kızar mısın Gizem?"

Sesindeki kırılganlık içimi ezdi. Hayır deseydim, yıkılacaktı. Belki o anda doğru olanı yapmadım ama başımı hafifçe salladım. Onayladım.

Batuhan, bana sımsıkı sarıldı.

---

Yazarın anlatımından:

Bade, Onur'un yanında ayakta duruyordu. Gözleri, birkaç metre ötede birbirine sarılmış Rengin ve Batuhan'a takılmıştı. Abisinin gizlice evden çıktığını fark ettiğinde, sessizce peşine düşmüştü. Onun Rengin'le buluştuğunu gördüğünde ise, hiç vakit kaybetmeden Onur'u aramıştı. Ona sadece tek cümle söylemişti:
"Gelmen lazım. Rengin'le ilgili."

Onur, Rengin'in ismini duyar duymaz kalbinde tanımlayamadığı bir ağırlık hissetmişti. Bade'nin konum attığı yere hızla gelmişti. Onur, Bade'yi hatırlamıyordu. Zihni, onu tanımakla tanımamak arasında gidip geliyordu. Yüzü tanıdık geliyordu belki ama o tanışıklık bir yabancılıkla sarılmış gibiydi. Ne zaman hafızasını zorlamaya kalksa, Bade'nin silik görüntüsü hep Rengin'in yanında beliriyordu. Çünkü tüm anıları, sadece Rengin'le örülüydü. Bade'ye dair ne varsa, Rengin'in yanındayken geçiyordu. Ve şimdi... Rengin'le birlikte Bade de hafızasından silinmişti.

Bade , Onur elini yumruk yapıp sıktığında içten içe keyiflenmişti.

"Abim Rengin'in sevgilisi, bilmiyor muydun Onur?"

Bade, Onur'un geçirdiği kazayı ve hafıza kaybını çok iyi biliyordu. onu buraya getirirken vereceği zararın da, kalbini ne kadar parçalayacağının da farkındaydı. Bade abisine acımamıştı. Onur'a mı acıyacaktı?

Rengin bugün onu herkesin önünde küçük düşürmüştü. Bade bunun hesabını Onura kesmişti.

"Rengin'in beni sevdiğini sanıyordum..."

Onur'un sesi fısıltı gibiydi. Dudaklarından dökülen her kelime Bade'nin içini daha da tatlı bir hazla dolduruyordu.

"Rengin hiçbir zaman seni sevmedi ki, Onur."

Oysa Bade, bunun yalan olduğunu biliyordu. Rengin'in Onur'a nasıl baktığını, nasıl sevdiğini... hepsini biliyordu.

Onur, bir anda zihninin derinliklerinde yankılanan sesleri duymaya başladı. Kulaklarını elleriyle kapattı. Anılar, karışık görüntüler... bulanık sesler...

Batuhan o zaman da benim hayatımdaydı, Onur...

Ben onu seviyorum.

Ben yapamam, Rengin. Seni bir başkasıyla izleyemem.

Geldim, öptüm saçlarını. Hâlâ benim Rengin'im gibiydin...

Zihninde birbirine karışan sahneler... neye ait, hangi zamana ait, bilmiyordu. Başının döndüğünü hissetti.

Ellerini kulaklarından çektiğinde, Batuhan ve Rengin'in birbirinden ayrılmış olduğunu gördü. Konuşuyorlardı. Ama Onur... ne dediklerini duymuyordu. Sadece kalbinde sert bir sancı vardı. Sebebini bilmeden... canı yanıyordu.

Bade'nin sorgulayıcı gözlerine takıldı. Başını hafifçe iki yana salladı. Hayır. Bu olanlar... gerçek olmamalıydı.

Başını gökyüzüne çevirdi. Gözleri doluydu. Yıldızsız, karanlık bir gecede boğuluyor gibiydi. Geceyi severdi oysa. Ama bu geceyi sevmemişti.

Son kez Rengin'e baktı. Dudaklarında acı bir gülümseme belirdi.

Kalbinde mi yankılandı, hafızasında mı? Bilinmez.
Gözündeki yaşla birlikte dudaklarından fısıltıyla şu cümle döküldü:

"Gökyüzünün gecesi... benim gecem..."

************

yine bennn yine ben....