HAYKIRIŞ

"Haykırışlarım boğulmuş kelimeler gibi; sessiz ama derin, anlatamadıklarımın yankısı yüreğimde."

Hastanenin soğuk koridorları, adımlarımın ritmiyle sanki daha da soğuyordu. Her nefesimde içimdeki sancı, büyüyen bir yara gibi kanıyordu. Kalbim, göğsümde birdenbire kırılıyordu; her atışı ruhumu biraz daha parçalıyordu. Onur... şu an nezarethanedeydi, kapılar ardında sıkışmıştı. Ona ulaşmak, onu oradan kurtarmak benim elimdeydi yolum Batuhan'dan geçiyordu. Onun şikayetini geri alması gerekiyordu. Biliyorum, bu zordu; ama başka çarem yoktu. İşte bu yüzden, tüm korkularımı, bütün kararsızlıklarımı göğüsleyip oraya, onun yanına gelmiştim.

Kapıdan içeri adımımı attığımda, sanki zaman yavaşladı. Odanın loş ışığı, Batuhan'ın yorgun yüzünü zar zor aydınlatıyordu. Gözleri kapalı, ama yüzündeki çizgiler uykudan değil, yaşanmış acılardan iz taşıyordu. Kalbim, onun yanına her yaklaştığımda daha hızlı atıyor, ellerim terliyordu. Ama asıl korkum, orada beni bekleyen başka biriydi.

Başucunda oturan Bade'nin gözleri üzerime dikildiğinde, bedenim aniden buz kesmişti. O bakışlar... Sanki ruhumu delen zehirli oklar gibiydi; içine dolu acı, öfke ve yılların birikmiş kini vardı. Ayağa kalktı; her adımı yere ağır bir tokmak gibi vuruyor, nefes alışverişi öfkeyle dolup taşıyordu. Sesini çıkardığında, kelimeler bıçak gibi keskindi:

"Sen buraya hangi yüzle geldin?"

Sözleri havada donup kaldı, zaman bir anlığına durdu sanki. Kalbim göğsümde öyle hızlı atıyordu ki, her ritmi ciğerlerime saplanan bin bıçak gibiydi. Nefesim kesildi, düzensiz, boğuk bir hal aldı; kelimeler boğazımda düğümlendi, korkan bir fırtına gibi. O an, içimdeki dayanma gücü paramparça oldu, cesaretim gözlerimin önünde eriyip gitti. Kendi bedenimde hapsolmuş, savunmasız ve derin bir yalnızlık içinde kaldım dünya en soğuk sessizliğiyle üzerime çökmüştü.

"Baa-dee... ben sa-ddee-ce..."

Kelimeler boğazımda sıkıştı kaldı, sesim titreyip kekelemekten vazgeçmedi; içimdeki çocuk ise, her zamanki gibi sessizliğe gömüldü, küçülüp saklandı. Ama Bade durmadı, acımasızca, kalbimi paramparça eden sözlerle devam etti:

"Bir daha seni abimin yanında görmeyeceğim. Kekeme!"

O kelime, kalbime bir hançer gibi saplandı; öyle ağır, öyle yakıcıydı ki, nefesim bir an için tamamen kesildi. İçimde kıvranan utanç ve çaresizlik, bedenimi ele geçirmişti. Kolumu sertçe kavradı; parmaklarının sıkışı acı veriyordu, ama asıl acı, ruhuma işleyen o kin dolu bakışların gölgesindeydi. Sürüklenirken dizlerim titredi, bütün varlığım savruluyordu; ayakta durmak, direnmek neredeyse imkânsızdı. Her adımda biraz daha bitiyordum, kendi korkularımın, kendime duyduğum öfkenin pençesinde...

"Lütfen... ben oo-nn-a zarar vermek is-tte-mee-dim." Kekeleyen sesim, içinde korku, çaresizlik ve özürle doluydu. Yalvarıyordum, ama kelimelerim o anın ağırlığında boğuluyordu.

Tam o anda, Batuhan yataktan doğruldu; sesi odanın ağır havasını bıçak gibi kesti. Yorgunluğun izlerini taşıyan sertliğinde, içinde sönmeyen bir kor parlıyordu:
"Bade."

Bade, gözlerini kısarak üzerimde ağır, tarif edilemez bir yük gibi duran o bakışlarını Batuhan'a çevirdi. O bakışlar; yılların, suskunlukların, biriktirilmiş öfke ve hayal kırıklıklarının soğuk bir aynasıydı. Batuhan ise, bedenindeki yorgunluğa rağmen o anın ağırlığını omuzlamış, içinde bir kor parçası gibi yanan kararlılıkla bana bakıyordu. Her haliyle yorgun, ama vazgeçmeyen bir savaşçı gibiydi; beni badeden korumaya çalışıyordu.

"Rengini rahat bırak."

Söyleyişindeki sertlik ve içindeki bitmeyen yorgunluk arasında bir denge vardı. O kelimeler, ne bir tehdit ne de sadece bir ricaydı. İçinde hem koruma vardı hem de karşı duruş; beni kavrayıp sıkıca saracak bir güç gibi. O an odada bir sessizlik çöktü; nefesler tutuldu, zaman yavaşladı. O sözler bir zırh, bir kalkan oldu üzerime, aynı anda umut ve korkuyla yoğrulmuş bir fırtınanın içinde bana tutunmam için uzanan bir el gibiydi.

Bade'nin o keskin bakışlarıyla Batuhan'ın yorgun, ama kararlı duruşu arasında sıkışıp kalmıştım. İçimde bir yerlerde kırılmak üzere olan bir duvar vardı; o sözler o duvarı bir nebze olsun onarıyor, bana direnme gücü veriyordu. Ama aynı zamanda hatırlatıyordu, bu savaş daha yeni başlamıştı. O andaki sessizlik, öncesinde yaşanan bütün fırtınaların ağır bir nefesi gibiydi. Kalbim hızlı atıyor, ruhum hem umutla hem korkuyla doluyordu.

Bade'nin yüzünde öfke bir anda kabardı; gözleri keskin bir ateşle parladı, dudakları titreyerek sıkıca bastırıldı. Nefesi hızlandı, göğsü yükselip alçalarak içindeki fırtınayı dışarı vuruyordu. Ellerini yumruk yapmıştı, parmakları tenine gömülmüş, tırnakları derin çizgiler bırakıyordu. Vücudu gerilmiş, her bir kası öfkenin ateşiyle dolup taşmış gibiydi. O an etrafında zaman yavaşladı, sadece onun patlamaya hazır duyguları vardı. Gözlerindeki karanlık, meydan okurcasına, tek bir kelimeyle her şeyi yıkmaya hazır gibiydi.

"Abi, onun yüzünden bu haldesin! Gerçekten mi? Kekemeyi mi koruyorsun?"

Sözleri havada asılı kalmıştı; odadaki hava, nefesin bile zor alındığı bir ağırlığa bürünmüştü. Sessizlik, kavgaya davet eden, keskin bir bıçak gibi keskinleşmişti.

Batuhan'ın sesi, buz gibi soğuk ve keskin çıktı:
"Bir daha ona kekeme demeyeceksin, demiştim. şimdi çık dışarı!"

Bade'nin yüzündeki son çırpınış, bir göz kırpması kadar kısaydı; ardından kapı ağır ve keskin bir sesle kapandı. O an odanın havası aniden soğudu, sanki zaman durdu. Hava, söylenmemiş sözlerin ağırlığıyla dolup taştı; sessizlik, en keskin kelimeden bile daha derindi ve boğucu bir ağırlık gibi üzerimize çöktü. Her nefes, kırık bir umut gibi boğulmuş, odada kalan yalnızlık çığlıkları içinde yankılanıyordu. Gözler birbirine kilitlenmiş, kalplerse sessiz bir savaşın içinde eziliyordu. Bu an, kelimelerin yetersiz kaldığı, duyguların sınırlarını zorladığı o ağır, tarifsiz boşluktu.

Yanına gidip, titreyen ellerini tuttum.
"İyi misin?" diye sordum, sesim kırılgandı.

Başını hafifçe salladı; o an göz göze geldiğimizde, içinde kopan fırtınaların kıyısında bir deniz gibi derindi bakışları. O derinlikte saklı acılar, kayıplar ve kırılmalar vardı daha önce bana göstermediği.

"Batuhan... ben bu oyunu bitirmek istiyorum," dedim, sesim kırılmaya yüz tutmuş ama kararlılıkla doluydu. "Abimle Bade daha fazla yakınlaştı. Başka bir yol bulmalıyız."

Bir an durdu, zaman sanki çekilmişti içimizden. Sonra, içtenliğin ve acının ağır izlerini taşıyan kelimeler döküldü dudaklarından:

"Çok benziyorsun ona... çekingenliğin, saflığın, masum hallerin..."

Kalbim bir yumruk gibi sıkıştı; göğsümün içinde adeta yangınlar yükseliyordu. Sözcüklerin ardında Gizem'in hikayesi, kaybın derinliği, sarsılmaz acılar vardı. O an, ben hiç bilmediğim, asla tam anlamıyla kavrayamayacağım bir yükle yüzleştim.

"Gizeme benziyorsun," dedi yeniden; sesi kırık, yaralı bir itiraf gibiydi.

O kelimeler yılan misali dolandı kalbimin en hassas köşesine; boğazımı düğümledi, nefesimi kesti. İçimde kaybolmuş, çaresiz bir çığlık yankılandı; sözler değil, acı vardı sadece.

"Bu oyun bitmeyecek," dedi sonunda, gözlerimden kaçamayan kararlılıkla.
"Benim kurallarımla oynayacağız. Onur'dan şikayetçi olmamı istemezsin, değil mi?"

Kalbim deli gibi atıyordu; gözlerinde dans eden korku ve meydan okuma, beni çelikten bir zincir gibi sardı.

İçimde yükselen fırtınayı bastırmaya çalıştım ama biliyordum; bu oyun daha yeni başlamıştı. Kaçamazdım. Kaçamayacaktım.

************************************************************

Dışarı adım attığımda, üzerime çöken o ağırlık öyle yoğundu ki, neredeyse yere yığılacaktım. Zihnimde, Batuhan'ın o kırık sesi yankılanıyordu: "Gizeme benziyorsun." Sonra Onur'un fısıltısı, içime saplanan bir hançer gibi çınladı: "Seni bir başkasıyla izleyemem." O sözler beynimde uğultu halinde dönüp duruyor, her nefes alışımda kalbime daha da ağır bir yük bindiriyordu.

Tam dizlerimin üstüne çökecekken, bir el sıkıca kolumu tuttu. Abimdi... Ama beni bırakıp giden de o olmuştu. Kardeşini değil, sevdiği kızı seçmişti. Ve o kız... O acımasız kız... Bana tam altı yıl boyunca zulmetmişti.

Abimi itip arkamda bıraktım, kalbimde bir bıçak gibi saplanan acıyla. O an sesi yükseldi, kırgın ve öfkeyle dolu:

"Rengin, neden bana yalan söyledin? Neden Bade'nin beni Cenk'le aldattığını söyledin?"

Yüzümde acı dolu kırık bir gülümseme belirdi. Yalan söylememiştim. Elimde aldattığına dair kanıt vardı ama Bade, Eylül'le beni tehdit etmişti. O kanıtı göstermek, sadece bizi daha da derin bir karanlığa çekmekti.

bir hışımla arkamı döndüm bağırmaya başladım:

"Sen bana Bade'in ne yaptığını biliyor musun?"

abim, suçlulukla başını eğdi, "Biliyorum... izledim," dedi.

O anda , tüm içimdeki acıyı, öfkeyi haykırarak:

"Sen izledin, ben yaşadım!"

Gözlerim dolmuştu, yaşlar usulca yanağımdan süzülüyordu. Her damlası, yüreğimde biriken susturulmamış isyanın sessiz ama güçlü yankısıydı. O yaşlar, kelimelere dökemediğim tüm kırgınlıkların, haksızlıkların sessiz çığlığıydı. İçimde patlamaya hazır bir fırtınanın habercisiydi adeta.

Bir adım daha yaklaştım, kalbim göğsümde kırılmak üzereydi. Sesim titriyordu; ama bu titreme korkudan değil, içinde birikmiş tüm acının, isyanın, çaresizliğin patlama anıydı. Kelimeler boğazımdan bir volkan gibi çıkıyor, dizlerim titrerken sesimi duyurmaya çalışıyordum. İçimde, yılların biriktirdiği yaralar, kırılamayan zincirler, kırık düşmüş umutlar vardı; hepsi aynı anda yükseldi, dizlerimi adeta boşluktaymışım gibi titretirken, boğazımı düğümlüyordu. Gözlerim dolu dolu, nefesim kesik kesikti. O an, yüreğimdeki o tarifsiz boşlukta, artık acıya yer yoktu; sadece patlamaya hazır bir volkan, kopmaya hazır bir fırtına vardı. Her kelimem, haykırışım, ruhumun en derinlerinden gelen çaresiz bir çığlıktı.

"Söylesene... Ben sana yalan söylemiş olsam, Bade'nin bana yaptıklarını hafifletir mi?"

Bir an duraksadım, sesim boğuk bir fısıltıya dönüştü, sanki kelimelerim içime kaçmıştı.

"Affettirir mi?"

İçimde o kelime vardı: "Abi." Ama nasıl söylerdim ki? Boğazımda düğümlenmişti, hapsolmuştu. Sanki binlerce ağırlık, bir anda göğsüme çökmüş, nefes almamı engelliyordu. Dilim, o basit iki heceyi bile söylemeye direndi; kelimeler boğazımda düğümlendi, kalbimde bir düğüm daha sıkılaştı. O kelime, yılların sessiz birikimi, söylenemeyen sözlerin küskünlüğü, kırgınlığın ta kendisiydi.

"Abi" demek... Ne zamandır içimde bir yangın gibiydi. gözlerimin içine baktığında saklamaya çalıştığım acı, bana yaşattığı yalnızlık ve terk edişin kırgınlığı vardı.

Abi desem kırgınlığımın, hayal kırıklığımın ağırlığı altında kalacaktı. Ben ona eskisi gibi içtenlikle abi diyemezdim. Kalbim paramparça olmuştu; sessizce çığlık atan, ancak bir türlü dışarı çıkamayan o küçük çocuk gibiydim. Ve "abi"... O üç harf, artık sadece acı verirdi; içinde tüm kayıplarım, kırgınlığım, yalnızlığım ve umudum vardı. Ama ben bunu söylemedim. Sadece içimde kırılan bir sessizlikle durdum, kırgınlığın soğuk sularında boğulurken.

İçimde biriken onca şey, artık taşıyamayacağım kadar ağırdı. Her nefesim sanki ciğerlerimi yakıyor, kalbim her atışında paramparça oluyordu. Gözlerimden yaşlar dur durak bilmeden akıyordu. Ayakta durmak için son gücümle direnirken, dudaklarım titreyerek konuşmaya devam ettim.

"Ben seni aradım... Onur nezarethanedeyken... "Gel" dedim. Gelmedin. Yine beni yalnız bıraktın. "Olmam gereken yerdeyim" dedin..."

Sözlerim boğazımda düğümlenmişti, her kelime yüreğimin en derin yarasını deşiyordu. İçimdeki acı, susturamayan bir fırtına gibi kabarıyor, dilimden dökülen her hece kanatıyordu.

Gözlerimin önünde, soğuk ve keskin bir siluet belirdi: Bade. Soğuk bakışları, kalbimi bıçak gibi kesiyordu.

"Sen olman gereken yerdesin. Ben de olmam gereken yere gidiyorum. Onur'un yanına," dedim, sesim buz gibi keskin, karanlık bir kılıç misaliydi.

Abim kolumu tuttu, sesi kırık, gözleri doluydu:

"Kardeşim..."

Başımı iki yana salladım, gözyaşlarım yanaklarımı yakarken, nefesim daralırken fısıldadım:

"Sen benim abim değilsin."

O an, abimin dolu dolu gözlerinden süzülen tek bir damla yaş düştü, içinde sakladığım, yılların içinde bastırdığım o eski, derin acıyı alevlendirdi. Yüreğimde küllerden yeniden doğan bir yangın gibi.

Kolumu çekip, son kez Bade'ye baktım. onları ardımda bırakıp yürümeye başladım, tıpkı abimin beni hastane odasında bırakıp gitmesi gibi...