SUSMAK

yaşadığım acıya dayanamayan kalbim kalbimde yaşayan sen ,benim kadar yanıyor mu canın acaba hissediyor musun gözlerimden kalbime doğru akan yaşları.

Bazen hayat... bir boşluk gibi çöküyor üzerine. Sessiz, kımıldamayan, ağır bir boşluk. Anlamlı sandığın her şey bir bir kayıp gidiyor elinden. Ve sen... elinden hiçbir şey gelmeden sadece izliyorsun. İçinde bir uğultu, hiç susmayan... Kendinle baş başa kalıyorsun. Ama bu yalnızlık değil... bu, içindeki savaşın tam ortası.

Savaşan sensin, yaralanan sensin, kaçmak isteyen yine sen... savaştığın yine sen... .Ama kaçacak bir yer de yok artık içinde. güvendiğin yer bile yıkılmış, içindeki ses bile sana yabancı.

Bir yol arıyorsun... gözlerin karanlığa dalıyor, ama en ufak bir ışık bile yok. Umut desen, çoktan ellerinin arasından süzülmüş. Kabullenmek istemiyorsun, çünkü kabullenmek demek tamamen kaybetmek demek. Ve sen hâlâ içinde bir yerlerde, küçük bir çocuğun varlığını hissediyorsun. Sustuğuna, korktuğuna, saklandığına inanmak istemiyorsun. Onu bulmak, ona tutunmak istiyorsun. Çünkü o çocuk... senin en saf halin. En gerçek ışığın.

Günler geçiyor. Ardından haftalar... aylar... yıllar... Ama sen aynı yerdesin. Zaman ilerliyor, dünya değişiyor, insanlar geliyor geçiyor... ama sen bir anın içine hapsolmuşsun. Sanki biri zamanı orada durdurmuş. İçinden çıkamıyorsun.

Sonra bir gün, aynanın karşısında buluyorsun kendini. Bakıyorsun... ama kendini göremiyorsun. Gözlerinin içine baktığında bir yabancıyla karşılaşıyorsun. O gözlerde ne umut var, ne ışık, ne de tanıdık bir sıcaklık. Sadece bir yorgunluk... bir yarım kalmışlık var. Elin gözlerine gidiyor, saçlarını düzeltiyorsun ama hiçbir şey değişmiyor. O boş bakış yerli yerinde duruyor. Ve usulca soruyorsun kendine: "Kim bu?" Gerçekten... ne oldu bana?

Tam o anda, bir köşede sararmış bir fotoğraf ilişiyor gözüne. Çocukluk halin... eline alıyorsun. Uzun uzun bakıyorsun. Ne kadar içten gülmüşsün. Gözlerinde öyle bir ışık var ki... insan bakmaya kıyamıyor. Bir zamanlar sen de parlıyormuşsun. Umutla, sevgiyle, hayallerle... Gözlerin doluyor. Boğazın düğümleniyor. "Ne oldu bize?" diyorsun içinden. Geri dönmek istiyorsun o yaşa, o ana, o masum bakışlara. Ama dönemezsin. Çünkü şimdi buradasın. Bu anda. Bu zamanda. Her şey darmadağın olsa da yaşamak zorundasın.

Ve bazen... yaşamak sadece nefes almak gibi değil. Bazen gülümseyememek, bazen susmak, bazen yalnız ağlamak demek. Ama yine de o küçücük çocuğun hatrına... o içten gülüşüne, gözlerindeki ışığa duyduğun özlem hatrına... dayanıyorsun. Çünkü bir yerlerde hâlâ onun ellerini tutmak isteyen bir yanın var. Ve belki de o ışık... senin sandığından daha yakında. Belki de o çocuk, her şeye rağmen... hâlâ orada bir yerde seni bekliyordur.

Sadece... biraz daha kal. Biraz daha dayan. Çünkü belki de en karanlık an, ışığın doğmasına en yakın olan andır. Her yer karanlık olsa da yürü. Karanlığa rağmen yürü...

Gözlerim bilgisayar ekranına kilitlenmişti. Yazdıklarımı baştan sona bir kez daha okudum. Onur gideli bir iki saat kadar olmuştu. O çıktıktan sonra biraz daha uyumaya çalıştım, ama başaramadım. Gözlerimi tavana dikip saatlerce düşündükten sonra en sonunda bilgisayarın başına geçip içimi dökmeye başlamıştım. Yazmak, içimde sıkışıp kalanları dışarı çıkaran tek şeydi. Sanki her kelimeyle biraz daha nefes alıyordu kalbim. Her cümlede biraz daha hafifliyordum. Yazımı kaydettim ve derin bir iç çekerek masamdan kalktım.

Ne yapacağımı hâlâ bilmiyordum. O kararsızlık, o çaresizlik içimde büyüyordu. Bugün okul kurulu toplanacaktı. Bade'nin dediğini yapıp sessiz kalabilir, her şeyi sineye çekebilirdim... ya da hakkımı savunup onun karşısına çıkabilirdim. Ama... ikinci ihtimal öyle zordu ki. Kendimi savunamazdım ben. Bade'nin karşısında güçlü duramazdım. Belki de dediğini yaparsam bir daha bana kötü davranmazdı, değil mi?

Tam bu düşüncelerle boğuşurken, zihnime bir anı düşüverdi. Dudaklarımı birbirine bastırdım, dişlerimi sıktım. Bu, Bade'yle ilk tanıştığımız güne ait bir anıydı. Her şeyin başlangıcıydı belki de. İçimde kırılmış bir çocuk gibi susarak o güne döndüm...

6 yıl önce
Bade yaklaşık olarak yarım saattir karşısındaki kızı izliyordu. Kız sınıfa yeni gelmişti. Hiç kimse ile konuşmadan boş bulduğu sıraya oturmuştu. Kızın bu davranışı badeye tuhaf gelmişti. Kızla tanışmak istiyordu ama nasıl yapacağı hakkında bir fikri yoktu. Kızı incelemeye başladı. Uzun sarı saçları kahverengi gözleri bembeyaz teni vardı. Sarı saçları dalga şeklindeydi. Okul üniformasının üstünde pembe kapüşonlu vardı. Hoş göründüğünü düşünüyordu. Kız kalemini düşürdüğünde badenin beklediği an gelmişti. Tanışmak için güzel bir bahaneydi. Kız kaleme uzanmadan hızlıca sırasından kalkıp kızın sırasının yanına gitti. Düşmüş olan kalemi alarak kıza uzattı.

Karşısındaki kız gülümseyerek ona bakmıştı. Teşekkür etmesi gerektiğini biliyordu. Kekelemekten küçük düşmekten çekiniyordu. Söyleyeceği kelimeyi bir kaç kere içinde tekrar ederse kekelemeyeceğini düşündü.dudaklarını hafifçe araladı.
Tteş-ee-kkür eed-der-im dedi hiç de umduğu gibi olmamıştı kekelemişti.
Bade kızın kekelemesine şaşırmıştı. bu kadar basit bir kelimeyi söylerken neden kekelemişti anlam verememişti.
Kızın kendini kötü hissetmesini istemeyerek gülümsedi. "Adın ne?" diyerek bir soru yöneltti. Kız şaşkındı kekelemesi ile ilgili yorum yapmamıştı. O da bade gibi gülümseyerek cevap verdi.
Rengin senin adın ne? dediğinde bu sefer kekelememişti. Az önceki kızın gülümsemesi ona cesaret vermişti. Tekrar kekelesem bile gülmez diye düşünerek konuşmuştu.
"Bade" diyerek renginin sorusunu yanıtladı. Bade yeni bir soru soracakken bir anda sınıf arkadaşları renginin etrafını sarınca soramadı. Bir iki adım geriye giderek onları izlemeye başladı
-Sen yeni gelen kızsın değil mi?
-Ne kadar güzelsin.
-Saçların doğal mı rengi çok güzel.
-Arkadaş olmak ister misin?
-Yanına ben oturabilir miyim?
-Hayır ben oturacağım
Bade konuşmaları şaşkınlıkla dinliyordu. rengin nasıl oldu da bir anda bütün dikkatleri üzerine çekebildi? önce Bade konuştuğu için mi arkadaşları cesaret bulmuştu?
Renginin odak noktası olması badenin hiç de hoşuna gitmemişti. Popüler olan badeydi. En çok ilgiyi alakayı o görmeliydi. bade ellerini at kuyruğu yaptığı siyah saçlarına attı onun saçları daha güzel degil miydi ? Renginin sarı saçları neden bu kadar dikkat çekmişti anlamamıştı.

"Ben bu ders renginle oturacağım " diyen sese yöneldi Bade. Konuşan sıra arkadaşı cemreydi.
"Neden?" dedi bade kaşlarını hafifçe çatarak, cemre badenin yanındaki sıraya yarım bir şekilde oturarak konuşmaya devam etti.

"Renginle tanışmak istiyorum çok tatlı değil mi ya biliyor musun ç j harflerini söyleyemiyormuş çok tatlı konuşuyor belki o da bizimle arkadaş olmak ister." diyerek badenin yanından kalkıp renginin yanına oturdu. Cemrenin davranışı badenin hiç hoşuna gitmemişti. onlara doğru baktığında gülüşerek konuştuğunu gördü. Kıskançlığı giderek artıyordu. Bu böyle devam edemezdi. Teneffüs zili çaldığında sınıf neredeyse boşalmıştı bade cemre ve Rengin kalmıştı.
Cemre rengine bakarak "kantine gidiyorum gelmek ister misin?" dedi Rengin "hayır teşekkür ederim" deyip gülümsedi. cemrede sınıftan çıktı bade tam sırasından kalkacakken sınıfa 3 tane erkek girdi. Bade sırasından kalkmayarak gelenleri incelemeye başladı. İki erkek sarışın ve yeşil gözlüydü birbirlerine çok benziyorlardı. İkizler miydi acaba diye düşünmüştü. Diğer erkek siyah saçlı, kahverengi gözlü , esmerdi .Diğer iki çocuğu göre birazcık daha uzundu.
"Güzelim ne yapıyorsun?" diye konuşan esmer çocuğu Rengin duyunca ayağa kalkarak "abiii" diyerek sarıldı. Diğer iki çocukta kendi arasında kavga ediyordu.
-Mete önce ben hediyemi vereceğim
-Hayır onur önce ben hediyemi vereceğim
-Ben senden büyüğüm abi sözü dinle Mete
-Benden 2 dakika önce doğdun diye abi olmuyorsun onur
-Önce ben sarılıp hediyemi vereceğim Mete
-Hayır ben onur
-Hayır ben
İkizler birbirini sıranın önünde konuşarak ittiriyorlardı. Esmer olan çocuk ikizlerin kafasına vurarak konuşmaya başladı.
-tartışmayı kesin , sarılmakta yok hediyenizi rengine çok yaklaşmadan verin gideceğiz hadi .dedi.
"Ya tuğra abi ne olur yani sarılıp hediyeyi öyle versek"diyen onura tuğra sinirli bir şekilde bakmıştı. Onur tuğra dan çekindiği için daha fazla uzatmadan başıyla onaylayıp elindeki mavi kelebekli tokayı rengine uzattı.
Rengin tokayı gördüğü an gülümseyerek onura bakmıştı onur da aynı şekilde gülümsedi tuğra abisinin dediği gibi rengine çok yaklaşmadan elindeki mavi kelebekli tokayı Renginin sarı saçlarına taktı . tam bir şey diyecekken Mete onuru itip o da elindeki pembe çiçekli tokayı renginin saçına taktı.
-Ya Mete hep kopyasın yeter ya biraz özgün ol be kardeşim
"Bana kopya diyene bak! sen bir aynaya baksana kardeşim." dedi Mete ,onur gibi tersleyerek.
"Hediyenizi verdiniz gidiyoruz hadi." diyerek tuğra ikizleri çekiştirerek sınıftan çıkardı. Mete sınıftan çıkarken rengine öpücük atmıştı. Tuğra ile onur görmemişti. Rengin bu hallerine küçük bir kahkaha attı. Rengin sıranın üstündeki eşyalarını toplarken sınıfa tekrar onur gelmişti.
Rengin ne olduğunu anlamadan onur bir anda renginin yanağını öptü
"şey hani hediye verince öpüyoruz ya ben ondan şey etmiştim bu arada tokan çok yakışmış tabi ki kelebekli olan" dedi onur. renginin bir şey demesine izin vermeden hızlıca sınıftan çıktı. Rengin şaşırarak onurun arkasından bakakalmıştı.
onur onu daha önce de bahanelerle öpmüştü ama sınıfta ilk defa öpmüştü. rengin biri gördü mü diye tedirgin olarak etrafına baktı sınıfta sadece bade vardı o da Rengin in baktığını fark ettiğini an kitabı ile ilgileniyor gibi yapmıştı.
Bade rengini çok kıskanmıştı. Badenin de abisi vardı ama renginin abisi gibi kıskanmıyordu bir sürü arkadaşı da vardı fakat renginin arkadaşları gibi samimi değillerdi.

Bade tekrar kızla konuşmak için yerinden kalktı. renginin sırasının önünde durarak konuşmaya başladı.

-bence bu sınıftan gitmelisin.

rengin başını kaldırarak gözlerini badeyle buluşturdu. söylediği cümleye anlam verememişti.

"nn-ee-denn?" dedi kekeleyerek. kekelediği için utanmıştı. başını hafif öne eğerek badeyi dinlemeye başladı.

"baksana kekeliyorsun. senin özel sınıfta olman gerekiyor. "dedi bade acımasızca

renginin gözleri dolmuştu. hafifçe başını kaldırarak konuşmaya başladı.

" ben di-ll terapp-istii-ne gidiyorum. geçecek. "dedi konuşurken çok zorlanmıştı.

"İşe yaramamış kekelediğine göre bence boşuna zaman kaybetme gitmene gerek yok. eminim özel sınıftaki hocalar sana yardım edecektir. orda konuşman düzelir belki "dedi bade. gözlerinde en ufak duygu kırıntısı yoktu. bakışları soğuktu. rengin daha fazla dayanamayarak usulca ağlamaya başladı. az önce ona gülümseyen iyi davranan kız gitmişti. yerine acımasız bir kız gelmişti.

bade elini kızın başına uzattı. çiçekli ve kelebekli tokayı alıp yere attı. renginin tepki vermesine izin bile vermeden onları ayağı ile ezdi. "bb-aa-dd-e dur "dediğinde rengin ,tokalar çoktan kırılmıştı bile .rengin usulca ağlamaya devam ederken yerde kırılan tokalara bakıyordu. bade renginin kulağına doğru hafifçe yaklaşıp konuştu.

"gideceksin kekeme "deyip kızdan uzaklaştı. rengin yere çömelip kırılan tokaları eline aldı.bade kıza kısa bir bakış atıp sınıftan çıktı. en çok sevilen o olmalıydı. en çok ilgi alakayı o görmeliydi. bu sınıfta renginin yeri yoktu. popüler olan oydu. öyle kalmalıydı.

O günden sonra bir daha dil terapistine gitmemiştim. Özellikle abim ve ikizler ve Eylül devam etmem için çok ısrar etmişti, ama ben hep aynı cümleyle geçiştirmiştim onları: "Kendim yenmek istiyorum."
Ama aslında neyi yenmek istediğimi bile bilmiyordum... Korkuyu mu? Utancı mı? Yoksa kendimi mi?

Düşüncelerimden sıyrılıp şimdiye döndüm. Okula gitmem gerekiyordu. Üzerime siyah bir pantolon ve gri triko kazak geçirdim. Saçlarımı tek örgü yapıp siyah kabanımı aldım. Çantamı omzuma takıp aşağı indim. Ev sessizdi. Kimse görünmüyordu.

"Anne?" diye seslendim, sesim evin duvarlarında yankılandı.

"Mutfaktayım, canım," dedi tanıdık, yumuşacık bir ses. O yöne ilerledim. Annem kahvaltıyı hazırlıyordu, her zamanki gibi.

"Babamla abim nerede?" diye sordum. Elindeki tabağı usulca masaya bıraktı, sonra yüzünü bana çevirdi.

"Abinle baban birlikte çıktı, işleri varmış canım," dedi.

Başımı usulca sallayarak onayladım.

"Hazırlanmışsın... Nereye gidiyorsun, bir tanem?" diye sordu, gözleri merakla üzerimdeydi.

Yutkundum. Cevap vermek kolay değildi. Anneme yalan söylemek istemiyordum. Gerçeği söylemeye karar verdim.

"Okul kurulu toplanacakmış anne... Beni çağırıyorlar."

O an annem ellerimi avuçlarının içine aldı. Ellerinin sıcaklığı, içimde üşüyen her yanımı sarıp sarmaladı. O an, sadece o an, kalbimde minik bir huzur yankılandı. Gözlerime baktı... öyle derinden, öyle içten ki... Gözlerinin içinde beni sarıp sarmalayan bir sıcaklık vardı.
"Canım kızım..." dedi, sesi titrek ama kararlıydı. "Kendini savun. Ne olduysa, o kız sana ne yaptıysa, anlat. O kızın okuldan atılması için gerekirse, ben de velilerden imza toplarım. Yalnız değilsin, güzel kızım. Ben varım. Baban var, abin var, arkadaşların var... Ve en önemlisi, sen varsın."

Bir an nefesim boğazımda düğümlendi.

"Sen güçlüsün, Rengin. Kırılmış olabilirsin ama hala güçlüsün. susma .Konuşmaktan utanma."

Gözlerim doldu. O kelimeleri duyduğum anda içimde bir yerden bir şey koptu. Boğazıma koca bir düğüm oturdu. Yutkunamadım. Kalbimde bir fırtına koptu, kelimeler içimde dönüp dolaşıyor ama dışarı çıkamıyordu. Yalnızdım. Çok yalnızdım o gün, anne. Sesimi duyuramadım. Herkes sustu, o konuştu. Herkes izledi, ben ezildim. Beni gören kimse olmadı. O gün, ilk gün değildi ki... Bade beni ilk o gün değil, her gün yaraladı. O günden bu yana hep devam etti. Sessizliğimi suistimal etti. Ben konuşamadıkça o daha da güçlendi. O susmadı, ben durduramadım.

Tüm bu cümleler dilimin ucuna kadar geldi ama hiçbirini diyemedim. Yapamadım... Sadece, "Anne..." diyebildim. Tek bir kelime... O kelimenin ardına sakladım ne varsa. İçimde yıllardır taşıdığım suskunluğu, kırık oyuncaklar gibi bir kenarda bırakılmış çocukluğumu, bastıra bastıra susmayı öğrenmiş Rengin'i...

Annemin elleri saçlarıma uzandı. Özenle ördüğüm saçımı düzeltti. Başımı okşarken gözlerimde biriken yaşlar yavaşça yanaklarıma süzüldü. Sarıldım. O an, sadece sarılmak istedim. Hiçbir şey söylemeden... Kalbim çatlayacak gibiydi ama dilim suskundu yine.

İçimden sadece şu geçiyordu:
"Üzgünüm anne... Dediğin kadar güçlü değilim. Keşke olsaydım."

*************
Okul koridorunda yürürken bir yankı gibi süzüldü annemin sesi zihnimde: "susma konuşmaktan utanma"

Bedenim titriyordu. Yalnızca korkudan değil. Bu, yıllardır içimde biriktirdiğim o ağır yükün, kalbimin en derin yerine çöreklenmiş kırıkların artık dışarı taşmasındandı. Ellerimi sıkıca birleştirdim. Parmaklarımın ucundaki soğukluk, içimde kopan fırtınaları bastırmaya yetmiyordu.

Okulun rehberlik odasının önünde durmuş, içeridekilerin sesini dinliyordum. Bade'nin sesi net bir şekilde geliyordu. O tanıdık, küçümseyici ton. Hiç değişmemişti. Onun için hâlâ zavallı, kekeme Rengin'dim ben. Gözlerinin önünde yıllarca eğip bükmeye çalıştığı, her alayında biraz daha kırdığı o çocuktum. Ama artık o çocuk burada yoktu.

Kapının kulpunu tutan parmaklarım terlemişti. Kapıyı açmadan önce gözlerimi kapattım. Derin bir nefes aldım.

Kapıyı yavaşça açtım. İçeride müdür, rehber öğretmeni ve Bade vardı. Bade ilk anda beni görünce gözlerini devirdi. Bu bakışı çok iyi tanıyordum. "Yine mi bu?" bakışıydı bu. Bir zamanlar o bakışla susardım. Şimdi sadece başımı dik tutarak karşılık verdim.

"Rengin, hoş geldin," dedi rehber öğretmeni. Sesi yumuşaktı ama gözlerindeki tedirginlik fark ediliyordu. Beni korumak istiyordu, ama Bade'nin varlığı hepimizi diken üstünde tutuyordu.

Boş sandalyeye oturdum. Bade'yle göz göze gelmemeye çalışarak.

"Bade, az önce olayları senin ağzından dinledik," dedi müdür. "Şimdi Rengin'i dinleyeceğiz."

Bade araya girdi hemen. "Ama ben zaten söyledim. Sadece basit bir şakaydı."

Bu kelime, o kadar tanıdıktı ki... "basit."

Gözlerimi Bade'ye çevirdim. İçimde yıllarca bastırdığım ne varsa, hepsi birer birer yükseldi boğazıma. Konuşmak istiyordum ama kelimeler düğüm olmuştu. Bu, onun en sevdiği savaştı. Sessizliğimi silah gibi kullanırdı bana karşı. Ama bu kez susmayacaktım.

"S-sen... h-hiç s-ssusmak zorunda k-kaldın mı?" diye sordum. Sesim çatallı, kelimelerim kesikti ama her biri zehir gibiydi. "Bir ş-şey anlatmak is-isterken... herkesin g-gülmesiyle ss-uus-mak zorunda kaldın mı hiç?"

Bade bir an durdu. Beklemediği bir soruydu bu. Gözleri kısa bir süreliğine yere kaydı ama sonra yine o tanıdık savunmaya geçti.

"Sadece... kekelemen komikti. Yani dün yaşanılanlar da sadece bir şaka eğlenmek istedim ve eğlendim."
Bana mesajda ne demişti bade ?
Yarın okul kurulu toplanacak. Benden şikayetçi olmadığını ve aramızda şaka olduğunu söyleyeceksin.

"Komik," dedim alçak sesle. Ve devam ettim. "Sadece bir şaka... O d-ünn uyguladığın şiddet de mi şakaydı ya yıllardır benimle dalga geçmen her defasında konuştuğumda susturman bunların hepsi bir şaka öyle mi?"

Sözlerim odayı doldurdu. Sessizlik çöktü. Rehber öğretmenin gözleri nemlenmişti. Müdür ise ellerini masaya kenetlemiş, sabırla dinliyordu. Badenin dünkü zulmü abime aldattığını söylediğim içindi. peki ya diğerlerinin sebebi neydi?

Bade kıpırdandı. Yüzünde bir huzursuzluk belirgindi ama hâlâ özür dilemedi. Hâlâ bir pişmanlık emaresi yoktu. Sadece kendini temize çıkarma arzusuydu.

"Ben... ben sadece gülüyorum. İnsanları güldürmeyi seviyorum. Bazen... dozunu kaçırmış olabilirim. Ama sen de her şeyi kişisel alıyorsun."

O an içimde bir öfke kabardı. Parmaklarım titredi. Gözlerimden yaşlar süzüldü ama bu ağlamaklı bir acizlik değildi. Bu, içsel bir yangının dışa vurumuydu.

"Sen be-nn-im sesimi a-lldın çocukluğumu aldın. Ben senin yü-zünden konu-şş-ma-ya utanır oldum B-bir ara hiç konuşmadım. S-sen konuşabildiğin için değil... b-benim sesimi çaldığın için g-ggüçlü hissettin kendini."

Müdür araya girdi. "Rengin... yaşadıkların gerçekten çok ağır. Bunu yeni duyuyoruz. Neden şimdi konuşmak istedin?"

Konuşmalıydım çünkü susmak zorunda olmaktan yorulmuştum.
Konuşmalıydım çünkü kelimelerim eksik olsa da hissettiklerim çoktu.

"Ç-çünkü ben artık s-ssusmak istemiyorum."

Odadaki hava ağırlaştı. Bade ilk kez savunmasız görünüyordu. Gözleri bana değil, boşluğa bakıyordu. Dudaklarını ısırdı. Ama hâlâ bir özür çıkmadı ağzından. Çünkü o özür, onun egosunu yerle bir edecekti ve Bade'nin en büyük zaafı buydu: güçsüz görünmemek.

Rehber öğretmen not alıyordu. Müdür düşünceli görünüyordu. "Bade, bu konu ciddi. Rengin'in ifadeleri, senin sistematik bir zorbalık uyguladığını gösteriyor. Bu, okul politikalarımıza da aykırı."

Bade ayağa kalktı bir anda. "Ben mi suçluyum şimdi? O kendi eksikliğiyle baş edemedi diye mi ben suçlu oldum?"

"Hayır," dedim. "B-ben eksik değildim. S-sen beni eksilttin."

Bu cümle odaya yayıldığında bir sessizlik oldu. Bade'nin yüzü kızardı. Gözleri doldu ama bu pişmanlıktan mı, yoksa suçlanmaktan mıydı, bilmiyordum.

Müdür hafifçe başını salladı. "Bade, odadan çıkabilirsin. Rengin'le biraz daha konuşacağız."

Bade çıkarken bana baktı. İlk kez gözlerinde korkuya benzer bir şey vardı. Gözlerim gözlerine kilitlendi. Ve içimden sadece şunu düşündüm: "Bu senin cezan değil. Bu benim özgürlüğüm."

Kapı kapandığında omuzlarım çöktü. Ağlamaya başladım. Bu kez sessiz değildi. İçimdeki bütün kırıklar gözyaşlarımla dışarı aktı. Rehber öğretmeni yanıma oturdu. Elimi tuttu. "Sen artık susturulamazsın Rengin. Çok cesursun."

Yıllar sonra ilk kez adımı duyduğumda utanmadım.

Ben Rengin. Kırıldım. Susturuldum. Ama şimdi konuşuyorum.

Ve bu ses, artık bana ait.

çocukluğum... onu kurtarmalıydım...ben eski rengin olmalıydım.

artık ağlamamalıydım.

Müdür, gözlüklerini çıkardı, ceketini düzeltti ve boğazını temizledi.

"Rengin... Kızım, açıkça söylemek gerekirse, eğer şikayetçiysen-"

başımı kaldırdım . İlk defa konuşurken sesim titremedi.

"Değilim," dedim. Sessiz ama kararlı. "Şikayetçi değilim."
Badeye karşı ilk kez konuşmuşken konuşarak susmuştum. Şikayetçi olmamıştım.

***********
Eve hemen dönmek istemiyordum. Ruhumun ağırlığı, evin duvarlarının içine sığmazdı sanki. Ayaklarım beni farkında olmadan sahile getirmişti. Telefonum defalarca çaldı. Ekranda titreyip duran isimler, birer hayalet gibi üstüme çökerken, hiçbirine cevap vermedim. Konuşmak istemiyordum. Konuşsam ne diyecektim ki? Yine sustum. Yine... Bade'nin dediğini yaptım mı ?

Bundan sonra bana yine kötü davranacak mıydı bilmiyordum. Ama bir şeyden emindim. Bu kez susmayacaktım. Bu kez kendimi koruyacaktım. En azından deneyecektim...

Sahildeki boş bir banka yöneldim. Hava serindi ama içimdeki boşluktan daha soğuk değildi. Çantamdan kulaklığımı çıkarıp bir şarkı açtım. Tanıdık sözler yankılandı kulaklarımda:

Söyle, kaç yaşındasın?
Dertlerin başındasın
İstisnasız her an
Geçmişi özlüyorsan

Gözlerimi kapattım. İçime dolan sözler ruhumu tırmaladı. Evet, özlüyordum. Bade hayatıma girmeden önce güzeldi her şey. Bade okulda kurduğu üstünlük sayesinde bir çok kişinin de bana kötü davranmasını sağlamıştı. Devlet okulunda arkadaşlarım vardı. Gerçek arkadaşlar... Belki sade bir hayatım vardı ama mutluydum. Şimdi o hayatı rüyamda bile göremiyorum.

Bilmem kaç yaşındasın
Gözleri yaşlardasın
İstisnasız her an
Yarını düşlüyorsan

Yarını düşlüyor muydum gerçekten? Hayallerim vardı elbette. Ama onlara ulaşmak için artık hiç gücüm yoktu.

Yolculuk nereye?
Neler uğruna ölmeye
Dört yalnızlıkla bir doğruyu, götürmeye

Hadi durma ağla, ağla
Yaşlar kurur zamanla, ağla
Böyle kahpedir dünya
Son bulur kollarında

Ağlasam... gerçekten geçer miydi acı? Zamanla kurur muydu gözyaşlarım? Dünya kahpeydi evet. Kötüler kazanıp iyi olanlar kaybediyordu. Masallarda sadece iyiler kazanırdı. Masallar çocuklar içindi. Ben büyümüştüm Masal bitmişti.

"Gripin mi dinliyorsun? Ben de çok severim," dedi biri, sesini tanımaya çalıştım. Müzik çok yüksek değildi, bu yüzden duymuştum. Kulaklığımı çıkarıp başımı çevirdiğimde... gözlerim büyüdü. Nefesim durdu sanki.

Arda...

İnanamıyordum. O gün, bana yapılanların tam ortasında olan Arda. Pis suyu üzerime döken ellerin sahibiydi o. Şimdi burada ne işi vardı?

"S-s-en nasıl?" diye kekeledim istemsizce.

"Okuldan çıktığını gördüm. Takip ettim," dedi, utangaç ve zoraki bir gülümsemeyle. Konuşmak istemiyordum. Tam ayağa kalktığımda kolumu tuttu.

"Rengin, lütfen... Sadece beni dinle. Sonra istersen söz, bir daha asla karşına çıkmam."

Bakışlarında bir şey vardı. Üzgündü. Gerçekten üzgün. Gözlerinden belliydi. Bir süre tereddüt ettim ama sonra başımı sallayarak tekrar oturdum.

"Konuş," dedim, duygusuz çıkması için çabaladığım sesim hafif titredi.

Derin bir nefes aldı. Siyah saçlarını sinirle karıştırdı.

"O gün için çok özür dilerim. Bana çok sinirli olduğunu biliyorum ama... ben o gün bile isteye sana kötü davranmadım. Zorunda kaldım."

Gülümsemeye çalıştım. Alaycıydı. Acıydı.

"Zorunda kaldın, öyle mi?" dedim, sesimdeki inançsızlık saklanacak gibi değildi.

"Bade'de sadece senin değil, birçok kişinin ses kaydı ve görüntüsü var, Rengin," dediğinde, gözlerim şokla büyüdü. Kalbim hızlı atmaya başladı. Nefesim düzensizleşti.

"Ne? N-nasıl?"

Başını çevirip denize baktı. Sonra tekrar bana döndü.

"Bade okulun popüler kızı biliyorsun. Ne derse insanlar onu yapıyor. Onunla ters düşen herkesin bir şekilde zayıf noktasını buluyor. Ses kayıtları, ifşa videoları... herkesi susturacak kadar tehlikeli biri."

Sözleri içime işliyordu. Mantıklıydı. Bade'nin sadece bana değil, başkalarına da zorbalık yaptığını biliyordum ama... bu kadar sistematik olduğunu bilmiyordum.

"Senin de mi?" diye sordum yutkunarak.

Başını hafifçe salladı.

"Geçen hafta yazılıdan yüksek not almıştım hatırlıyor musun bilmiyorum... Bade'nin eline yazılı kağıtlarının olduğu sınıfın anahtarı geçmişti. Anahtarı bana verdi, ben de gidip yazılı sorularının cevaplarını çektim. Ben orada yazılı kağıtlarının fotoğrafını çekerken o da beni videoya çektirmiş."

Bir anda her şey anlam kazandı. O gün neden o kadar korkmuş gibi davrandığı, neden sessizce Bade'nin yanında durduğu...

"Sırf bu yüzden mi... bana yapılanları izleyip ortak oldun?"

Bakışlarındaki o anlık dalgalanmayı görmemek imkansızdı. İçinde sakladığı daha büyük bir acı vardı sanki.

"Sadece o yüzden değil," dedi kısık sesle. "Onu sonra anlatırım. Şimdi değil."

"Neden şimdi bunları anlatıyorsun, Arda?"

"Çünkü artık Bade beni tehdit edemez. O görüntüyü ondan aldım. sana yardım etmek istiyorum. Onun karşısında olmak istiyorum, senin yanında."

Şaşırmıştım. Arda'dan böyle bir şey duymayı beklemiyordum. Arkadaş değildik. Ama o gün dışında bana kötü davrandığını hatırlamıyordum. O gün... belki de kendini kurtarmaya çalışmıştı.

"Peki, ben sana nasıl güveneceğim?"

Cebinden telefonunu çıkarıp bana bir video gösterdi. Gözlerim yuvalarından çıkacak gibiydi. Bade... Cenk'i öpüyordu. Ben badeyle cenki parkta öpüştüklerini gördüğümde abime aldattığını söylemiştim. Ama elimde herhangi bir kanıt yoktu. Ve şimdi o kanıt tam karşımda duruyordu.

"Bu video bugün elime geçti. Nereden bulduğumu sorarsan... Cenk'ten."

Beynimin içinde uğultular vardı. Görüntüler netti. Cenk ve Bade arasında yaşanan her şey kameradaydı.

Cevap bile veremedim. Şoktaydım. Yeniden bunu görmek midemi bulandırmıştı.

"Cenk, Bade'yi öpüp tehdit ederek Tuğra'dan ayrılmasını sağlayacakmış. Ama Bade öptüğü için bu planına gerek kalmamış. Sonra da Bade'yi bu görüntüyle tehdit etmiş. Bade de tuğradan ayrılmam için zaman ver demiş. ama tuğraya hiç bir şey demeyip cenkle ilişkisine öyle devam etmiş. "

Ağzım açık kaldı. Bade'nin içinde bulunduğu bu kadar iğrenç bir düzen... Abim hâlâ onun için üzülüyordu. Nasıl söylerdim ona bunu?

"Sen... bu kadar şeyi nasıl öğrendin?"

"Kolay olmadı. Sürekli izini sürdüm. Açığını aradım."

Bakışlarını gözlerime dikti. Yalan söylemiyordu. Her kelimesi doğruydu. Her hareketi, samimiydi.

Ve sonra o cümleyi söyledi.

"Benimle Bade'yi mahvetmeye var mısın?"

Bir an durdum. Gözlerimi denize çevirdim. Hayatım boyunca sustum. Her şeye katlandım. Ama artık yeterdi. Artık ben savaşmak istiyordum.

Başımı yavaşça salladım.

"Varım, Arda... Varım."

Arda güvenimi kazanmıştı. Onu affedebilir miydim bilmiyordum. Ama Bade'ye karşı birlikte olmamız gerekiyordu. Başka türlü bu savaşı kazanamazdım.

Artık zulüm görme sırası Bade'deydi.