SIR

"Bazı acılar anlatılmaz, çünkü hangi kelime yeter ki içindekine?"

Bazen, bazı anlara ait değilmişiz gibi gelir ya hani... Herkes konuşur, herkes güler, herkes bir şeyler söyler ama sen sadece orada öylece durursun; sessiz, yabancı, fazlalık gibi... İşte o anda ben tam olarak buydu. Sanki varlığım, bu masaya fazla gelmişti. Hatta bana ait olan her şey bile bana yabancıydı artık.

Yanımda kalbi kalbimde olmayan biri oturuyordu. Bedenime yakın ama kalbime kilometrelerce uzak bir adam... Batuhan. bir 'sevgilim' diyordu bana. Bu anı o kadar çok onurla hayal etmişim ki batuhanla gerçek bir ilişkimiz olmasa da sevgilim demesi bile canımı yakmaya yetiyordu.

Ve karşımda oturan... Abim. Kan bağı dedikleri şeyin ne kadar kırılgan olduğunu onun gözlerine bakınca anlıyordum. Ben onun canı değilmişim gibi davranıyordu. Sanki ben çocukken elinden tutup peşimden koşturduğu o küçük kız değildim artık. Sanki ben, onun için yabancıydım.

"Ee, nasıl tanıştınız?"

Bade'nin sesini duyunca başımı çevirdim. Her kelimesi iğne gibiydi. Zararsız görünür ama ucunu bir kere hissedince için uzun uzun sızlar. Ona odaklanmaya çalıştım ama gözlerim sürekli kayıyordu, sürekli kaçıyordu gerçeklerden.

Batuhan'ın mekanındaydık. Abim karşımda, yanında Bade... Bade'nin yanında ise Eylül oturuyordu. Bade, her zamanki kendinden emin tavırlarıyla , içeceğini içiyordu.

Eylül'ün özellikle onun yanına oturması içimde küçük bir zafer hissi uyandırmıştı. Çünkü ne zaman Eylül'ün gözleri Bade'yle buluştuğunda, o bakışlarda bir korku olurdu. Öyle bir korku ki... Görmeye değerdi. O an, Eylül'ün yanında olduğumu bilmek, beni biraz daha güçlü hissettiriyordu.

"Ben sana bunun cevabını vermiştim, Bade."

Batuhan'ın sesi, ortamın kalabalığına rağmen yankılandı. Sert, net ve kesindi. Ama bu cümle Bade'ye değil, abime söylenmişti. Gözlerinin içi abimin bakışlarına saplanmıştı.

"Senin bunun yanında ne işin var Rengin, aklım almıyor!"

Abimin sesi masayı yarıp geçtiğinde içimdeki her şey bir anlığına durdu. İçimde biriken öfke, kalbime saplanan kırgınlıkla yarışa girdi. Saçmaydı. Çok saçmaydı. O soruyu benim ona sormam gerekiyordu. "Senin Bade'nin yanında ne işin var?" demem gerekirdi. Ama yine sesim çıkmadı. Çıkamadı. Dilim hep en lazım olduğunda tutulurdu. Ve ben bundan nefret ediyordum.

Ama o an Eylül devreye girdi, sesi benim yerime yankılandı.

"Biz de aynı soruyu senin için soruyoruz ama bir cevap bulamıyoruz. Senin Bade'nin yanında ne işin var Tuğra?"

Eylül'ün sesi, ortamın gerginliğine keskin bir bıçak gibi saplandı. Bakışlar gerildi. Saniyeler ağırlaştı. Nefesler boğaza dizildi. Eylül'ün sesiyle birlikte ortamın tansiyonu yükselmişti. Ben ise içimden deli gibi konuşmak istiyordum. Dudaklarımın titrediğini, kalbimin ağzıma dayandığını hissediyordum. Ama korkuyordum. Bade'nin önünde bir kez daha kekelemek istemiyordum. Bir kez daha o ezik, susturulan, görmezden gelinen kız olmak istemiyordum.

Ve sonra...

"Ben Bade'ye aşığım, Eylül. Aynı şey değil."

Abimin o cümleyi söylemesi, sanki birinin kalbimi avucuna alıp sıkması gibiydi. İçimde bir şey kırılmadı, hayır. İçimde zaten kırılmış şeylerin üzerine bir darbe daha geldi. Kırılan parçaların tozu bile kalmamıştı artık.

Eylül alaycı bir kahkaha attı. O kahkahada o kadar çok anlam vardı ki... Hayal kırıklığı, öfke, tiksinti ve kırgınlık... Hepsi tek bir sese sığmıştı. Sonra doğrudan abime döndü ve her kelimeyi özenle seçerek konuştu.

"Bu daha kötü ya. Sırf aşkın için Bade'nin Rengin'e yaptıklarını nasıl affedebildin?"

Eylül'ün sesi titremedi bile. Güçlüydü. Gururluydu. Abim dişlerini sıkarak ona baktı. Ağzını araladı ama bir şey diyemedi. Ne diyecekti ki? Söyleyecek bir bahanesi yoktu.

Ve o an... Gözleri benimle buluştu. Kalbimdeki nehirleri taşıran o bakış... Özür dileyen, pişmanlık dolu, çaresiz bir bakıştı. Ama ben sadece başımı iki yana salladım. İçimdeki gözyaşlarını geriye ittim. O bakışların artık hiçbir anlamı kalmamıştı. Sevmenin yetmediği an vardı işte bu. Beni sevebilirdi, evet... Ama Bade'yi terk etmediği sürece hiçbir anlamı olmayacaktı.

Ve tam o sırada Batuhan konuştu.

"Ben de Rengin'e aşığım."

Tüm masa bir anda dondu. Sessizlik, uğultudan daha çok yankılandı kulaklarımda. Bade, elindeki içeceğini ağzına götürürken öyle şaşırmıştı ki içtiği şeyi olduğu gibi püskürttü.

"Ne aşkı ya?! Sen Gizem'den başkasını sevemezsin!"

Gizem mi? İçimde bir boşluk oluştu. Bu ismi daha önce hiç duymamıştım. Ama Batuhan'ın gözleri değişmişti. Ve en garibi... abimin bakışları da. İkisinin arasında görünmez bir ip vardı sanki. İkisinin de gözleri aynı acıya batmıştı.

'Kaybetme sırası sende.'

Batuhan'ın okul koridorunda söylediği söz beynimde yankılanıyordu. Gizem kimdi? Batuhan neden abimle böyle bir hesaplaşmanın içindeydi? Her şey darmadağın olmuştu. Herkes bir sır taşıyordu sanki, ama ben bilmediğim bir kitabın ortasına düşmüştüm.

"Sana onun adını bir daha ağzına alma dedim."

Batuhan'ın sesi bu kez başka bir tondaydı. Kırılmış, sinirli ve tehdit doluydu. Bade irkildi. O güçlü sandığı kabuğu çatır çatır kırıldı o an. Batuhan ayaklandığında, Tuğra da aynı anda ayağa kalktı. İkisi de birbirine saplanmış kılıçlar gibiydi. Herkes susmuştu. Nefesler sayılıyor gibiydi.

"Batuhan, sakin ol. Sesini alçalt."

Abimin sesi alttan alta titrese de sakin olmaya çalışıyordu. Ama Batuhan'ın gözleri öfkenin en koyu tonuyla parlıyordu.

"Ben sana mı soracağım kardeşimle nasıl konuşacağımı?! Sen kimsin lan?!"

Bir sessizlik. Ardından...

"Tuğra... Ben onu sizin yüzünüden kaybettim. Özellikle sen Tuğra kaybetmenin ne kadar acı olduğunu göreceksin. O zaman yanında hiç kimse olmayacak."

Birden elimi tuttu Batuhan. Parmağıyla değil, ruhuyla yakalamış gibiydi sanki beni. O an birden bire göz göze geldik. İçimde başka bir korku belirdi. Batuhan'ın içindeki yangın, masaya sığmıyordu artık.

"Gi—"

Abim daha cümlesine başlayamadan... Batuhan elimi bıraktı ve bir anda abime kafa attı. Bade çığlık attı. Eylül, bir an bile tereddüt etmeden Batuhan'a kafa attı.

Batuhan sendeledi. böyle bir hamle beklemediği belliydi. Tam toparlanmak üzereydi ki... abim, bir anda yumruğunu Batuhan'ın yüzüne indirdi.

Ortalık... Tam anlamıyla karışmıştı.

Gözlerim doldu, ama bu kez onları geri göndermedim.

Ben... Sadece izliyordum.

Hayatımın dağıldığı sahnede, sadece sessiz bir izleyici olmayı seçmiştim.

Ve o an biliyordum.

Bazen bazı anlara ait olmazsın. Ama bazı anlar da sana ait değildir zaten,.
**************

Bağrışmalar, itiş kakışlar, kırılan sandalyeler... İçimde ne varsa bir anda dışarı fırlamış gibiydi. Kırılan sadece masa değil, yıllardır içimde biriken her şeydi. Bade'nin bana attığı bakışlarla, yıllar önce okulda söylediği o kelimelerle, gülüşleriyle kırılmıştım. Ama şimdi?

Şimdi ben ona ilk defa vurmuştum.

tokat atmıştım.

Bunu nasıl bir cesaretle yaptım hala bilmiyordum. Ama pişman değildim.

Elim hala sızlıyordu. Bade'nin yanağında bıraktığım o kırmızılık... Görmeye değerdi. Ama onun bana saldırışıyla işler iyice çığırından çıkmıştı. Bade Eylül'ün saçına yapışmıştı, Batuhan abime, abim Batuhan'a, ben Bade'ye, Bade bana... Herkes birbirine girmişti.

Olay yerine gelen polis arabasının sesi her şeyi bir film gibi ağır çekime aldı.

Sonrası?

Soğuk bir nezarethane.
Elimde de soğumuş bir kahve.

işte burada, demir parmaklıkların ardında oturuyorduk. Saçım karmakarışık, tırnağım kırılmıştı, dizimde de bir sızı vardı. O kargaşa da yere düşmüştüm Batuhan beni ayağa kaldırmıştı. O an beni düşünmesi beni çok şaşırmıştı. Bade bana tekrar vurmaya çalıştığında önüme geçmesine hala inanamıyordum.

Eylül ' ün yüzünde hâlâ zafer dolu bir sırıtış vardı. Bade köşede burnunu tutuyor, üstü başı dağılmış. Abim ise karşımda... Dudak kenarı patlamış, gözünde morarma belirtileri. Batuhan ise bir köşeye çömelmiş, sessizce nefes alıp veriyordu.

Kelimelerim boğazımda düğümlü.

Sonra demirlerin arkasında bir silüet belirdi.

Mete.

O rahat, o umursamaz tavırlarıyla, elinde kahve bardağı... Eğildi, bize yukarıdan baktı.

"Vay be..." dedi. "Bak sen şu tabloya... Haftasonu planımda kahvaltı, film izlemek vardı .sizin nezarette olmanız yoktu. Ama kabul ediyorum, bu versiyon daha eğlenceli."

Ben gözlerimi devirdim. Dudaklarım titredi. Sinirimden mi, utancımdan mı belli değil.

Mete bir adım daha yaklaştı, parmaklıkların demirlerine vurdu.

"Biliyor musun Rengin?" dedi, sesi alaycı ama içinde belli belirsiz bir ciddiyet vardı. "Eğer benim yerime Batuhan'ı seçersen işte böyle... demirliklerin arkasında anca kahve içersin. Sevgili seçerken kriter: Mahkeme sicili temiz olacak."

Bade ona pis pis baktı. Mete umursamadı.

"İyi haber şu," dedi sonra gülümseyerek. "Hâlâ bir şansımız var. Hapse girmezsen sana güzel bir kahvaltı ısmarlayabilirim. Ne dersin? Çıkınca karakol kafede iki çay, bir simit?"

Bir an Eylül kahkaha patlattı.

"Ya Mete, cidden tam zamanında geldin. Ne zaman çıkıyoruz?"

Mete parmağıyla Batuhan'ı işaret etti, hâlâ gözlerini benden ayırmıyordu.

"Önce şu Batuhan denilen şahıstan kurtulalım."
Mete'ye Batuhan sert bakışlarını yolluyordu. Sinirli bir nefes alıp konuştu:
"Bende buradayım seni duyuyorum."
Batuhan'ın tepkisine Mete inanmıyor gibi güldü. Bakışlarını ona çevirdi.
"ciddi olamazsın bende diyordum kim bu? " Bakışlarını Batuhandan alarak bana bakıp konuştu:

"Rengincim bu arkadaş sadece sıkıntılı değil; aynı zamanda da kapı zili gibi... Gereksiz anlarda çalıyor, açınca da pişman oluyorsun. Her neyse polise haber vereyim de çıkarsın sizi daha fazla bununla aynı ortamda kalmayın."

O anda hem gülmek, hem ağlamak istedim. Şuan gerçekten burada ne işim vardı benim?
Ben Onur'u çok özledim.

Onur neden gelmedi?
Her şeye rağmen gelmesi gerekmez miydi?

Kalp sancım gecenin güzelinden bu kadar çabuk mu vazgeçtin?

Yazarın anlatımından
Onur, denizin kıyısında ayakta duruyordu. Rüzgâr, saçlarını dağıtıyor; ayakkabılarının ucuna kadar gelen soğuk su her seferinde geri çekiliyordu. Tıpkı hayatındaki herkes gibi. Gelip dokunup, sonra yine uzaklaşan insanlar gibi.

Ve o an... mırıldanmaya başladı.

Kimseye değil, kendine. Yalnızca kalbine. Sesi titriyordu, ama sustuğu her yerden kelimeler sızıyordu.

"Kendime bile anlatamam artık seni.
Ne zaman sussam, adın düşüyor dilime
Kime anlatsam seni bilmiyorum
Özlemek yetmiyor, yetmiyor benim halime..."

Bir nefes aldı, sesi çatladı, ama devam etti. Gözleri denizdeydi, elleri yumruk olmuştu. Sanki biri orada, karşısında duruyormuş gibi.

"Gelsen desem, 'özledim' diyemem
Sen bilmezsin, ben susarak sevdim hep
Adını anmadan ağladım bazen
Kendi kendime..."

Şarkı bittiğinde gece daha sessizdi. Dalga sesleri bile çekilmişti geri. Onur'un sesi, gecenin içinde kaybolmuştu ama kalbinin içinde birikmişti o cümleler.

Sonra usulca fısıldadı, kimse duymadı:

"Ben seni... en çok gelmediğin gecelerde sevdim."

Ve o an, Onur sustu.

Gözlerinden sessizce bir damla süzüldü.

O gece deniz bile kıyıya daha sert çarptı.

Onur simsiyah gökyüzünün altında son kez mırıldandı.

"Gecenin güzeli yoksun yanımda."