ÖZLEDİM

Sen yanımda yokken ben kendimle bile kalamadım.

Beklemek bu kadar zor muydu?

Kaç saat geçti bilmiyorum. Zamanın akışı durmuş gibiydi. Saniyeler birbirine dolanıyor, anlamını kaybediyordu. Sadece bekliyordum. demir sandalyede, gözlerimi kapıya dikmiş halde duruyordum.
Sanki o kapıdan çıkıp bana koşacakmış gibi.
Sanki hiçbir şey olmamış gibi gülümseyecekmiş gibi.
Sanki... hâlâ bizim için bir "biz" varmış gibi.

Ve ben, bütün varlığımı o ihtimale asmıştım.
Yokluğu bile elimde tutuyordum, sırf varlıkmış gibi hissedebilmek için.

Keşke gelse. Keşke tüm bu yaşananlar koca bir kabus olsa. Ama değildi. Uyandığımda bitecek türden bir şey değil bu. Ben, gözümü kapattığımda bile kaçamadığım bir kabusun içindeydim. Her nefes alışım biraz daha batıyordu içime.

Yalnızdım.
Yanımda hiç kimse yoktu.

Ceyhun'un durumu ciddiydi, Eylül bana dün gece yaşadıkları her şeyi anlatmıştı. o yüzden ceyhunun yanında kalmıştı. Ben de... buraya tek başıma gelmiştim.

Mete'yi aramak geçti aklımdan. Ama nasıl? Ne diyecektim?
"Abin kasten yaralama suçundan yargılanacak"
Bu cümle bir insanın ağzından nasıl çıkar ki? Hangi kelimenin ucuna iliştiririm de canı daha az yanar?
Hiçbiri.
Hangi kelimeyle başlasam yara olacak.

Telefonu elime aldım. O cevapsız çağrılarla dolmasını beklediğim numaraya baktım.
Hiç aramamıştı.
Hiç yazmamıştı.
yokmuşum gibi davranmıştı. Oysa konuşmaması gereken bendim. Badenin bana yaptıklarına rağmen onunla barışmıştı. Kırılan bendim. Biten bendim. Sanki onu mahveden üzen benmişim gibi konuşmuyordu.

Ve yine de... yine de aradım.

"Abi..."

Fısıltıydı. Belki ben bile duyamadım ama onun duyduğunu biliyordum. İçimde bir yer, o nefes alışından anlamıştı. Derin, yorgun bir nefes.

"Rengin? Bir şey mi oldu?"

Nereden başlamam gerektiğini bilmiyordum. Hangi kelimenin hangi harfine sığınacağımı... Cümleler bile benden kaçıyordu artık. İçimde ne varsa, hepsi birbirine karışmış, bulanık bir denize dönmüştü. Ne tutacak bir kıyı kalmıştı bana, ne de çıkışını bildiğim bir yol.

Ama yine de... her şeye rağmen abimin omzuna başımı yaslayıp hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyordum. Kalbim gerektiğinden fazla yorgundu. Geçmeyeceğini bile bile, sırf abimin "geçecek" kelimesine muhtaçtım. O yalana bile sarılmak istiyordum. Çünkü bazen insan, en çok inanmadığı şeylere sığınır. Yalan olduğunu bilsen de, o yalanın kolları gerçeğin soğukluğundan daha sıcak gelir insana.

Sadece sarılsın istiyordum. Beni sarsın, sarmalasın, bu kırıklardan, bu acıdan korusun istiyordum. Belki o zaman içimdeki boşluk biraz daha katlanılabilir olurdu. Belki o zaman kendimi bu kadar paramparça hissetmezdim. Bu kadar eksik, bu kadar çaresiz, bu kadar yalnız kalmazdım.

Ben sadece... abimin omzuna yaslanıp, dünyanın ağırlığını bir anlığına unutmak istiyordum.

Bir hıçkırık yakaladı boğazımı. Elimle ağzımı kapattım. Susmaya çalıştım. Hep yaptığım gibi. Ben yine acılarımı sessiz çığlıklarıma yansıttım. İçin için sessiz sessiz ağladım. İçimde bir fırtına koptu gözümden sadece sessiz gözyaşları aktı.

"O... Onur nezarethanede, abi. Gelir misin?"

Lütfen gel. Abi sana çok ihtiyacım var. Gel sarıl. Hiç bir şey olmamış gibi sarılırım ben sana. Çocukluğumu mahveden o kızla olmana rağmen ben yine sığınırım sana.

"Biliyorum."
Durdu. O sessizlikte içimde bir şeyler daha yıkıldı.

"Badenin yanındayım. Hastanede."

Birkaç saniye anlam veremedim. Söylediği cümleyi algılamaya çalıştım ama kafamın içinde cümle yamuldu. Onur sadece benim değil, onun da çocukluk arkadaşıydı. Beraber büyüdükleri insan orada, karanlıkta, tek başına nefes alıyordu. Ve o... o Badenin yanındaydı.
Soğukkanlıydı.
Sakindi.
Sanki olması gereken buydu.

"Rengin..."
Sesi kararlıydı.

"Ben olmam gereken yerdeyim. Sen de olman gereken yerde. Badenin yanından ayrılamam."

Ben olmam gereken yerdeyim sen değilsin abi.

Telefon elimden kaydı. Beton zemine çarptığında çıkan ses bir tokat gibi patladı kulaklarımda. Birkaç kişi bana döndü. Yüzlerine bile bakmadım.
Abim... sadece beni değil, Onur'u da yok saymıştı.

O an, tam orada, tam kalbimin orta yerinde kocaman bir boşluk açıldı.

Ayağa kalktım. Ellerim titriyordu. Bedenim beni taşıyamayacak kadar güçsüzdü. Az önceki kalan son gücümü abimin sözleri almıştı sanki. Yine beni paramparça etmişti. İçimde kopan fırtınalar artık dudaklarıma kadar yükselmişti. Ben artık susamazdım. Tüm gücümle bağırmaya başladım.

"Daha ne kadar bekleyeceğim artık biri bir şey desin. Ben Onur'u göreceğim!"

Nezarethaneye doğru adımlarımı hızlandırdım. İçimde kopan fırtına dışarı taşıyordu artık. Göğsümün tam ortasında bir şey, dikenli bir çalı gibi büyüyor, her nefesimde etrafımı sarıyordu. Kaçamıyordum. Kurtulamıyordum.

Tam o sırada biri kolumdan tuttu. Önüme geçip engel olmaya çalıştı.

"Hanımefendi, lütfen sakin olun."

Sakin mi?

Gözlerimi ona çevirdim. Söylediği kelime, boğazıma takılan hıçkırık kadar ağırdı. Sakin. O kelime o kadar anlamsız, o kadar yabancı geldi ki bana... Boğazıma saplanan hıçkırığın ağırlığında, ciğerlerimde biriken o zehri içime çekmek zorunda kalmış gibi hissettim.
Sakin... nasıl olurdum?

Ben artık dayanamıyorum.

"Bırakın lütfen izin verin göreyim."
Dudaklarımdan dökülen kelimeler cılızdı ama içimde yankısı büyüktü.

"Hanımefendi, sorguda. Sorgusu bitse mümkün değil göremezsiniz."

Dayanmak için, ayakta kalabilmek için elimde kalan tek şey öfkemdi. Parmak uçlarımdan kalbimin derinliklerine kadar yayılan, her nefes alışımda göğsüme oturan, boğazımı sıkan, beni hâlâ burada tutan tek şey...

Öfkem.

Ve o öfkenin içinde yankılanıp duran tek cümle:

"Badenin yanından ayrılamam. Ben olmam gereken yerdeyim."

O cümle, içimde yankılanırken her defasında biraz daha paramparça oluyordum. İçimde küçücük bir kız çocuğu, dizleri kanamış, elleri boş kalmış, "Abi gel." diye ağlıyordu.

Beni susturmaya çalışan polise sert bir adımla yaklaştım.

"Ne demek göremem? Ne demek mümkün değil? Onur'u göreceğim! O benim... benim!.."

Kalp sancımdı.

"Hanımefendi... sessiz olun. Yoksa sizi de nezarethaneye atarım!"

İçimde bir kahkaha yükseldi. Acıyla karışık, kırık bir kahkaha.
Nezarethaneye atacakmış. İyi.

"At o zaman! Beni de oraya at! Zaten dışarısı içeriden daha karanlık!"

*********************************

Nezarethaneye atıldığımda, içimde tuhaf bir huzur vardı. En azından... burada Onur'a daha yakın olabilirdim. Belki bir ihtimal, belki de tamamen aptalca bir umut... ama insan bazen en çok kendisini kandırarak ayakta kalıyordu. Belki de bunun adı delilikti, belki de sevmek dediğin şey en çok insanın kendine acımasız olmasıydı.

Demir parmaklıklara yaslandım. Soğuktu. Her nefes alışımda ciğerlerim o demirin metal tadını çekiyordu içime. Ellerim titriyordu ama bırakmıyordum, bırakmak istemiyordum. Sanki o demire tutundukça hayatta kalıyordum. Sonra...

"Onur..."

Adını fısıldadım önce. Ama o sessizlikte yankılandı. Kelimeler bile acıyordu burada. Boğazımdan çıkan ses bile yalnızlığa çarpıyordu.

Ve sonra... gördüm onu. Oradaydı.

Onur...

Göz göze geldiğimiz o an... dünya sustu. Bütün sesler kesildi. Dünya durdu sanki. Bir tek biz vardık orada. Sadece ben ve o. Sanki yıllardır birbirimizi görmemiş gibi şaşkınlıkla açılmış dudakları, çatılmış kaşlarıyla bana baktı. Gözleri kocaman, bakışı ne olduğunu anlamaya çalışan bir çocuk gibi ürkekti. Ve o an... dünyadaki bütün ışıklar sönmüş gibi hissettim. Yalnızca onun gözleri yanıyordu karanlıkta.

Yanındaki polis memurlarından biri, kelepçeyi çözerek onu karşımdaki nezarethaneye itti. Nefesimi tuttum, demir kapının o sert kapanış sesi, içimde bir şeyleri kırdı.

Polislerden biri alaycı bir tebessümle başını bana doğru çevirdi.

" Halinden memnun musun? " dedi, sonra Onur'a dönerek "Sevgilin seni çok seviyor olmalı kendini zorla attırdı."

Az önceki konuşan polis memuru kahkaha attı. kafasını olumsuz anlamda sallayarak arkadaşıyla birlikte gitti.

Sevgilin sana çok aşık.

Söz hâlâ kulaklarımda çınlıyordu. O an Onur'un yüzüne bakamadım. Ne düşündüğünü göremedim. Ama içimde bir kıpırtı vardı. O cümlenin, o iğneleyici lafın içimde bir yerleri acıtması gerekirken... tuhaf bir şekilde gülümsemiştim. Aptalca bir gülümseme. Kırık, yaralı... ama gerçek.

"Rengin... senin burada ne işin var? Sevgilim?"

Ses tonu öfke ile alay arasındaydı. Bakışları öfkenin, kaybolmuşluğun ve özlemin bir araya gelip birbirine karıştığı bir bakıştı o. İçimdeki kırık bir parçam daha yere düştü o bakışı görünce.

Gülümsedim. Hem de gözlerimin dolmasına rağmen gülümsedim.

" Seni özledim, sevgilim."

Sustu. İkimiz de sustuk. Yalnızca birbirimizin nefesinde asılı kaldık. Dünyanın bütün gürültüsü sustu ama içimizdeki fırtınalar konuşuyordu.

Demirliklere yaslandı o da. İkimizin arasında sadece o demir vardı ama ben hiç bu kadar uzak hissetmemiştim onu. Yakındı ama ulaşılmazdı.

"Demek kendini zorla attırdın? Bu kadar mı özledin?"

Gülümsemem dudaklarıma değil, kalbimin kırık yerlerine yayıldı. Ağlamakla gülmek arasında ince bir ipte yürüyordum sanki. Ne diyebilirdim ki? Hangi cümle anlatabilirdi içimde kopanları? Sensizlik... boşluk gibiydi. Koca bir hiçlik. Ben de o boşluğun tam ortasında, savrulan bir hiçtim. Bütün benliğimle eksik, bütün ruhumla yarım. Çünkü her şeyim sendin. Her şeyim sensin.

Tam konuşacakken... ağır, alaycı bir alkış sesi duyuldu kapıdan. Başımı çevirdim.
"Rengin canım... "dedi Mete o kendine has alaycılığıyla. " Nezarethaneyi bayağı sevdin galiba? Biraz ara verseydin özleseydiniz birbirinizi. Abi, sana da aşk olsun! Batuhan'ı döverken bana haber vermiyorsun. Neyse ki yine hayırlı bir ikiz olduğumdan sana bol bol iç çamaşırı ve yiyecek getirdim."

Elindeki siyah çantayı gösterdiğinde Onur'la göz göze geldik. İkimiz de... kelimenin tam anlamıyla neye uğradığımızı şaşırmıştık. Şu hayatın ciddiyetiyle, Mete'nin absürtlüğü arasında kalakalmıştık. Bu çelişkiye bile gülecek hâlimiz yoktu artık.

Onur kafasını hafifçe yana eğip Mete'ye baktı.

" Mete kardeşim... sana da merhaba."

Sesi yorgundu. Sanki onca kavganın, onca yalnızlığın, onca gecenin ağırlığı vardı içinde. O ses... benim kalbimin üzerine taş gibi oturdu.

Mete ağzını büktü, kafasını yana salladı. Küsmüş gibiydi.

"Bir haber bile vermiyorsunuz dünden beri. Ulaşamıyorum size. Küstüm işte."

Kaşlarımı çatarak ona baktım.

O an Mete, kollarını kavuşturup omzunu silkeleyerek devam etti:

"Neyse ki Tuğra abim aradı da olaylardan haberdar oldum. Sağ olsun, iyi ki var. Yoksa hâlâ burada birbirinize ağlayıp duracaktınız."

Bize bakıp kocaman sırıtışıyla devam etti:

"Batuhan'ın durumu iyiymiş bu arada. Gözünü açmış."
Küçümser bir sesle konuşmasına devam etti."İlk Rengin'i sormuş hatta. "

Onur'un bakışı keskinleşti. Bir kası seğirdi yanakta. Biliyordum, bir şeyleri susturmaya çalışıyordu. Zihninde dönenleri anlayabiliyordum.

"Hâlâ Rengin diyor. Dur, ben bunu bir daha döveyim."

Demirliklere öyle bir yumruk savurdu ki çıkan ses içimi parçaladı. O metalin yankısı duvarlarda değil, doğrudan kalbimin orta yerinde çınladı. Onur'un öfkesi, suskun kalmış çığlıkların beden bulmuş haliydi. Sustukça biriken, biriktikçe zehirlenen o sessizlik... O an, yumruğunda patladı. Sanki boğazına düğümlenen her cümle, her kırgınlık, her haykırış, demirlerin soğuk yüzeyinde paramparça oluyordu. Ve ben, o yankının altında ezilirken onun sessiz çığlıklarında boğuluyordum.

Mete, sakinleştirmeye çalıştı:

"Abi, sakin ol. Durumu iyi ama şikâyetçi olursa başın derde girebilir. İyileşsin, sonra birlikte hastanelik olmadan döveriz."

Onur nefes alırken bile öfke kokuyordu. Bütün hücreleriyle savaş veriyordu. Hem bana, hem kendine, hem bu yaşadıklarımıza...

Ben... sadece susuyordum. İçimde her şey paramparçaydı ama yine de o an orada, o nezarethanede, o demirliklerin ardında ,Onur... ne kadar öfkeli olursa olsun, ne kadar susarsa sussun, onun da kalbinin bir yerinde aynı cümle yankılanıyordu, biliyordum.

"Ben de seni özledim."

*******************
Destek yorumu atarsanız çok sevinirim.