RENGARENK ACILAR

Bölümün sonu için şarkı: cem Adrian kül

"İçim... rengârenk acılarla boyandı. Ama kimse renklerimi sormadı bana. Kimse karanlığımı görmedi. Oysa ben... her kırmızıda bir yangında kaldım. Her mavide boğulurcasına özledim. Her sarının sıcaklığında kendimi unuttum. Renk dedikleri şey, başkalarına hayat verirken... bana sadece farklı renklerde acı getirdi. Ve ben, en çok gökkuşağına benzeyen günlerde dağıldım."

Göz kapaklarım ağır ağır aralandığında, ilk hissettiğim şey başımın içindeki uğultuydu. Sanki beynimin içinde bir fırtına dönüyordu. Her düşünce birbirine çarpıyor, kırılıyor, dağılıyordu. Bir boşluğun içinden geliyordum sanki... Tanımsız, ağır ve karanlık bir boşluktan.

Tavana baktım. Gözlerimi kıstım.
Burası... Benim odam değildi.

Boğazıma ani bir düğüm oturdu. Başımı çevirdim. Duvarlar... Perdeler... Zemindeki halı... Hepsi yabancıydı. Tanımadığım bir kokuyla sarılmıştı hava. Bir anlığına nefes almayı unuttum.

Nefesim hızlandı. Ellerim yorganın altına saklanmıştı ama fark etmeden titriyorlardı. Ayağa kalkmak istedim; ama bedenim, sanki hâlâ uykunun zincirleriyle bağlıydı.
Buraya nasıl geldiğimi bile hatırlamıyordum. Son hatırladığım...

Tam o anda, beynimdeki uğultu bir sesle yer değiştirdi.
Kapı açıldı.

O an tek düşündüğüm... dua etmekti.
Ne için olduğunu bile bilmeden. Sadece içimde yükselen tarifsiz korkunun bastırılması için.

Kapının eşiğinde Batuhan belirdi.
Adımlarında hiç telaş yoktu.
Yüzünde... garip, neredeyse huzurlu bir ifade. Ama sahteydi.
O öylece, hiçbir şey olmamış gibi bana baktı.
Yüzünde hafif bir gülümseme...
Sanki az önce yaşanan hiçbir şey yaşanmamış gibi.

"Uyanmışsın," dedi.

Sesi yumuşaktı. Belki de fazla yumuşaktı.
Ama işte o yumuşaklıkta bir şey vardı.
Sahte ve soğuk.
İçinde hiç gerçeklik barındırmayan, bana değil de oynadığı bir sahnedeki rolüne ait bir ton.

"Sana yemek hazırladım, Rengin."

İsmimi söylerken dudakları kıvrıldı hafifçe.
Ama bu bir gülümseme değildi. Bir alışkanlıktı sadece.
Dudaklarının köşesi oynadı belki ama gözleri... kıpırtısızdı.
Bomboştu.

Söylediği cümle o kadar sıradandı ki...
O kadar gündelik, o kadar normal...
Ama içimde bir yerden bir çığlık yükseldi.
Dışarı çıkamayan, sadece göğsümün iç duvarlarına çarpıp yankılanan bir çığlık.

Aklım... sanki yere düşmüş bir aynaydı.
Her bir parçası, başka bir anıyı yansıtıyordu.
Ve o anıların her biri... başka bir ihanetin, başka bir korkunun, başka bir gözyaşının izlerini taşıyordu.

Gözlerinin içine bakamadım.
Çünkü korkuyordum.
Yine o hâliyle karşılaşmaktan...
Aniden bastıran öfkesinden,
Gözlerinin ardında sakladığı karanlıktan.
Ve en çok da... gerçekle hayali yeniden karıştırmasından.

İçimde titreyen bir boşluk vardı.
Kendime ait olmayan bir hikâyenin ortasına hapsedilmiştim.
Sanki bir hayalin içine itilen, adı bile bana ait olmayan bir karaktere zorlanmıştım.

Onun ağzından çıkan her "Rengin" hecesi bile sahteydi.
Bir yankıydı sadece.
Geçmişin izinden arta kalan, bir saplantının uzantısı olan bir yankı.

Aramızda bir sessizlik vardı.
Ama öyle böyle değil...
Dondurucu. Keskin. Kemiklere işleyen bir sessizlik.
Ne o konuşuyordu... ne de ben cesaret edebiliyordum.

Sanki kelimeler... boğazımda dikenli tellerle çevrilmişti.
Ne öfkeyi çıkarabiliyordum, ne de korkuyu dile getirebiliyordum.
Konuşmaya çalışsam, içimdeki sesleri serbest bırakacaktım.
Ama ya o zaman daha büyük bir felaket gelirse?

Sonra adımları duyuldu.
Yavaş. Sessiz.
Ama her biri içime saplanan bir sancı gibiydi.
Zemine bastıkça çıkan yankı, önce duvarlara çarpıyor, sonra kalbimin üzerine dökülüyordu.

Her adımında... bakışlarını üzerimde hissedebiliyordum.
Gerçekten Rengin olduğumun farkında mıydı?
Yoksa... Beni hala Gizem mi sanıyordu?

Ve bir görüntü saplandı gözlerimin arkasına.
Bileğimi sertçe tutuşu.
Üzerime yürüyüp:

"Seveceksin beni, Gizem," deyişi...

Ben onun için geçmişinin gölgesiydim.
Eksik bıraktığı bir hikâyenin yerine koyduğu,
Yarım kalan bir takıntının devamıydım.

Ve sonra o gözler.
O bakışlar...

Bir insanın gözlerinde bu kadar karanlık nasıl olurdu?
O bakışlarda bir bataklık vardı.
Derin, karanlık, boğucu...
Bakmaya devam edersen içine çekecek, yutup yok edecek cinsten.

O anda kalmıştım. Ama aynı zamanda bu andaydım da.
Ve şimdi... aynı gözler bana bakıyordu.
Ama bu defa farklı bir maskeyle.

İçimde bir karar belirdi.
Keskin.
Net.
Buradan gitmeliydim.
Ne olursa olsun.

Üzerimdeki örtüyü hızla kenara ittirdim.
Yatağın kenarına geldiğimde, ayaklarım yere değdi.
Soğukluk içime kadar işledi.

Kalktım.
Ama o anda refleksle kolumu tuttu.

Dokunuşu...
Soğuk değildi. Ama samimi de değildi.
Ve ben, içgüdüsel olarak kolumu çekip geri adım attım.

Yüzündeki ifade bir anda değişti.
Bakışları yumuşadı.
Hatta... suçluluk taşıyordu.
Gözlerini kaçırmadan baktı bana.
Ama ben o bakışlara güvenemezdim. Beni Onura zarar vermekle tehdit edip buraya getirmişti sonra da beni Gizem sanıp gözlerindeki o karanlıkla yüzleştirmişti. Şimdi nasıl bakarsa baksın nasıl davranırsa davransın asla affedemeyeceğim biriydi.

"Korkutmak istemedim," dedi.
Sesi sakindi. Tehlikesizdi.
Ama işte, tam da bu yüzden daha çok korktum.
Çünkü en çok da sakin sesler yaralardı insanı.

"Sadece önce biraz yemeğini ye, sonra seni eve bırakırım."

Eve...

İçim titredi o kelimede.
Orası artık neresiydi, bilmiyordum.
Ama burası olmadığından emindim.

Sustuğum her saniye daha da büyüyen bir sessizlik vardı aramızda. Ve ben... o sessizliğin tam ortasında, içimde çığlık çığlığa bağırıyordum.
Ama sesim çıkmıyordu. İçim konuşuyordu, dışım susuyordu.
Dudaklarım mühürlüydü. Çünkü biliyordum... bu sessizliğin içinden çıkacak her cümle bir kıyamet gibi Batuhan'a çarpabilirdi. Ve o çarpışmadan sağ çıkan ben olmayabilirdim.

İçimdeki korku hâlâ çok canlıydı.
Dizlerimde gezen bir titreme, midemde burkulan bir düğüm vardı.
Batuhan güvenilir biri değildi. Gerçekle hayali birbirine karıştırıyordu. Az önce bana "Rengin" demişti... Ama bir anda o gözler kararıp, kelimeler bulanıklaştığında, yeniden "Gizem" olabilirdim. Ve sonra... sonra ne olurdu?

Bu yüzden onu sinirlendirmemeye karar verdim.
Bildiğim her savunmayı bir kenara bırakarak, içimde çırpınan korkuyu bastırmaya çalıştım.
Kendimi toparladım ve hafifçe, neredeyse görünmeyecek kadar belirsiz bir gülümsemeyle başımı salladım.

"Teşekkür ederim ama yemek yemek istemiyorum. Zaten geç oldu. Eve dönsem daha iyi olur."

Kısa bir sessizlik oldu. Zaman donmuş gibiydi.
Bakışları üzerimdeydi. Tahlil eder gibi... tartar gibi.
Sonra başını usulca salladı. Kabul eder gibiydi.

"Tamam," dedi.
Bakışlarını yüzümde gezdirdi. Az önce bana yaşattığı korkuyu hatırlatıyor muydu? Bakışlarından bunu anlamak mümkün değildi.

"İyisin, değil mi Rengin? Yüzün solgun... pek iyi görünmüyorsun," dedi.

"İyiyim," dedim hemen.
Hızlı, kesik ve mesafeli.
Sanki her kelimemin ucunda bir sınır çiziyor, "Daha fazla yaklaşma" diyordum.

Tam o sırada telefonu çaldı.
Ekrana göz attı. Ardından bana dönüp, yine o alışılmış gülümsemeyi takındı.

"Canım, telefona bakıp hemen geliyorum. Sen beni burada bekle, sonra çıkarız."

Yanımdan uzaklaştığında, kalbim hızla atmaya başladı.
Ses çıkarmamaya dikkat ederek kapının arkasına yaklaştım.
İçeriden gelen sesi duymam gerekiyordu.

Sonra o sesi duydum.

"Hayır, ilaçları kullanmama gerek yok. Ben iyiyim."

Sanki dünya bir anda dönmeyi bıraktı.
Kalbim... bir anlığına yerinden çıktı.
Gözlerim kapandı. Nefesim göğsümde sıkıştı.

"Artık terapiye gitmeme de gerek yok.
Kabullendim.
Gizem öldü."

Sanki biri tüm iç organlarımı sıkıp bir kenara fırlattı.
Dünya yerinden kaydı.
Ayakta durduğum zemin bir anda altımdan çekildi.
Bana " Gizem beni sever misin? " demişti. Gizem ölmüştü.

Ve ben?
Ben, ölmüş birinin içine sıkışmış bir hayal miydim onun için?

O an zihnimde bir çığlık yükseldi.
İçimde bir çocuk, sesini duyurmak ister gibi avaz avaz bağırdı.
Ama dudaklarım mühürlüydü.
Sadece elimle ağzımı kapattım.
Yutkunmaya çalıştım. Olmadı.
Boğazımda bir yumruyu bastırmaya çalışırken sessizce geri adım attım.
Kalbim hâlâ göğsüme sığmıyordu.

Onun beni bıraktığı yere doğru ilerledim. Ayakta duracak gücü kendimde bulamadım. Yatağın üstüne oturdum.Ellerim titriyordu.
Gözlerimde bir yaş birikmedi, çünkü gözyaşının bile ne olduğunu unutmuştum o an.

Az sonra Batuhan geldi.
Yüzünde yine aynı gülümseme vardı.
Ama o gülümsemeyi artık tanıyordum.
Maskeydi.
İçinde ne sıcaklık vardı ne de hayat.

Ben de aynısını yaptım.
Sahte bir tebessümle cevap verdim.
Dudaklarım kıvrıldı ama ruhum kıpırtısızdı.

Hiçbir şey konuşmadı. Ben de sustum. Kendi içimde avaz avaz bağırırken yine sustum.
********
Batuhan'ın arabası evin önünde durduğunda, ona bakmadım bile. Göz göze gelmemek için başımı çevirdim. Hiçbir şey söylemesine izin vermeden, kapıyı açıp indim.
Hızlı adımlarla uzaklaştım ondan. Ardımda kalan sözsüz bir yük, omuzlarıma daha da ağır bastı sanki.

Evin kapısını sertçe açtım. İçeri girdiğimde ayakkabılarımı çıkarmaya bile zahmet etmedim.

Parmak uçlarım yere her bastığında, çıplak zeminden yükselen tok sesler yankılandı etrafımda. Sanki o sesler yalnızlığımı ifşa ediyor, evin her köşesine taşıyordu.
Her şey... tuhaftı. Duvarlar, perdeler, koltuklar... Hiçbiri bana ait değilmiş gibi.
Sanki bu ev bile beni artık tanımıyordu.

Sessizlik vardı.
Ama öyle sıradan bir sessizlik değil...
Boğucu. Ezici. İnsanın içini oyup geçen cinsten.
Sanki içime kadar sızıyor, ruhumun içinde yankı buluyordu.

Ama içimdeki fırtına?
O sessizliğe razı değildi.

O çığlık çığlığa bir gürültüydü.
Kalbimi pençeleriyle tırmalayan, ciğerlerimi sıkıştıran, her adımda biraz daha büyüyen bir kasırga...

Adımlarım beni başka hiçbir odaya sapmadan doğrudan abimin odasına götürdü. Kapısının önünde durdum. İçimde... hâlâ bir parça umut vardı. Eve geldiğine dair. Yoktu. Yine gelmemişti. Yine badeyleydi.

Yatak yapılmış. Her şey yerli yerindeydi. Ama ben...
Ben içimdeki enkazla, o odada yapayalnızdım. Hiçbir şeyin yeri değişmemişti. Ama benim içimde artık hiçbir şey yerli yerinde değildi.

Titreyen adımlarla zorlanarak bir adım attım içeri.
Sonra bir adım daha.

Gözüm başucundaki komodine takıldı. Oradaydı.
O fotoğraf...
Bade'yle abimin sarılmış olduğu, o samimi görünen, o sahte, o kırıcı kare.

Ben ağlarken, onlar mutlu anılar biriktirmişti. gözümü kestirdiğim poşeti aldım.

Parmaklarım titrese de öfkem dimdikti. İçimdeki bütün sarsıntılara rağmen kararlıydım.
Aldım.

Ve fotoğraf poşetin dibine düştü, içimde bir sesle birlikte.

Sonra sıra, Bade'nin ona aldığı hediyelere geldi.
bileklikler...
kitaplar...
Üzerinde baş harfleri olan o kupa...

Hepsini tek tek, usanmadan, düşünmeden, sorgulamadan poşete attım.

Sonra mantar panoya döndüm. Fotoğraflar...
Benim bir tane bile fotoğrafım yoktu orada.
Ama Bade?
Gülümseyen halleri. Poz veren halleri. Uyurken bile güzel çıkan halleri.

Söktüm , Savurdum.

Sonra gözüm saat koleksiyonuna takıldı.
Bir köşede, özenle dizilmişti hepsi.
Tertemiz.
Dizili.
Sanki her biri zamanı değil, geçmişteki yalanları saklıyordu.

Benim içim darmadağınıkken, bu odada her şey düzenliydi...
İçim ezildi.

Bir kitabı elime aldım. Sayfalarını hızlıca çevirdim.
Ve bir not düştü yere.

Bade'nin el yazısıydı.

"Sana bakınca hep ilkbahar geliyor aklıma. Çünkü sen benim içime güneşi doğuran tek adamsın."

Bir kahkaha kaçtı dudaklarımdan.
Ama acıydı.
İçinde öfke vardı.
İçinde kabullenemediğim bir aldatılış vardı.

Bunu yazıp sonra abimi aldatması...
Ne kadar da gerçek gibi görünüyordu bazı sahte kelimeler.

Tam o sırada...
Sessizlik bile onun sesine dönüştü zihnimde.

"Ben olmam gereken yerdeyim. Bade'nin yanından ayrılamam."

Bu cümle.
Bu cümle beni paramparça eden, içimdeki son camı da kıran cümleydi.

Ben onun kardeşiydim.
Ama o, benim değil... beni ezenin yanında durmuştu.
Beni görmeyip görmezden gelmeyi seçmişti.

Ben onun için neydim ki?
Sahi...
Bunu hiç sormuş muydum kendime?
Bir cevap aradım mı?

Bir kardeş mi?
Yoksa sadece evin içinde aynı soyadı taşıyan bir yabancı mı?

Abiler böyle mi olurdu?
Zulmeden birinin yanında mı dururdu?
İncitenin safında mı beklerdi?
Ben yere düşerken elimi tutmak yerine, düşmeme neden olanın koluna mı girerdi?

Abiler koruyup kollamaz mıydı?
Abi demek ışık olmak değil mi?
O beni karanlığa sürükleyendi.

Ben karanlıktayken...
O, Bade'nin gülüşüne tutunmuştu.

Ben acı çekerken, o başka bir dünyada mutluluğa inanmıştı.
Ben sustukça, onun gözlerinde yok sayılmıştım.
O da herkes gibi...
Herkes gibi görmemeyi seçmişti.
6 yıl görmemişti. Görememişti. Ki gördüğünde badeyi seçmişti. Keşke öğrenmeseydi. En azından o zaman bilmiyor bilse korurdu diyordum şimdi ise biliyor buna rağmen onun yanında demek kalbime bir bıçak darbesi atmaktı.

Sırf badeden uzaklaşsın diye Batuhan'la sevgililik oyununa başladım.
Ama olmadı.
Ayrılmadılar.
Hatta daha da yaklaştılar birbirlerine.

Ben mi?
Onur'dan uzaklaştım.
Kendimden uzaklaştım.

Ve şimdi, tehdit ediliyorum.
Bir adam tarafından.
Ve ben yine susuyorum.
Tıpkı geçmişteki gibi.

Ben ona "Benim abim değilsin!" dediğimde...
Sadece kardeşim diyebildi. Gelmedi arkamdan. Yine badeyi seçti.

Haklıydı bade.
Konu oysa benim lafım bile olmaz.

Bu odada...
Elimde dolu bir poşetle ayaktaydım.

Ama o poşet?
Sadece eşyalarla dolu değildi.
Kırgınlıkla, hayal kırıklığıyla, özlemlerle, affedilmeyenlerle doluydu.

"Beni ne zaman sevdiğini hiç anlamadım. Ama ne zaman vazgeçtiğini çok iyi biliyorum abi" diye fısıldadım boş odaya...

Parmaklarımın arasında poşet ezilirken, hissetmiyordum artık.
Parmak uçlarım bembeyazdı.
Ama içim... kıpkırmızı bir yangındı.

Eşyaları yok etmek için nereye gideceğimi biliyordum.
Abimle badenin yalan dolu masalının başladığı , tanıştıkları yere gidecektim.

Hızlı adımlarla evden çıktım.
Gökyüzü griydi.
Ve rüzgâr...
İçimdeki fırtınayı duymuş gibi savurdu her şeyi.

Tam o sırada, telefonum çaldı.

Ekranda Arda'nın ismi.
Ve içim... bir yerinden kırıldı.

"Rengin..."

Sesi...
Yorgundu.
Tükenmişti.
Sanki boğazında yıllarca sıkışmış kelimeler sonunda çıkmıştı.

"Arda, gü-nllerdir neredesin? Çok merak ettim. Neden haber vermedin?"

Derin bir nefes aldı.
Sanki nefesiyle bir geçmişi çekip dışarı çıkarıyordu.

"Buluşmamız mümkün mü? Öyle konuşalım."

En kötü zamanlarımda Arda yanımda olmuştu. Benim de onun yanında olmam gerekiyordu.

"Eski piknik yerine gidiyorum. Oraya gel, Arda."

Telefonu kapadım.

Yol boyunca içimdeki sesler susmak bilmedi.
Onlar haykırıyordu.

O eski piknik yerine vardığımda...
Ağaçlar, gökyüzü, çimenler... her şey daha farklıydı.

Ama en farklı olan bendim.

Elimdeki poşeti varilin yanına yavaşça bıraktım.
İçinden çıkan naylon sesi bile kalbimi çizdi.

Her şey...
Her şey oradaydı.

Arda gelmişti. Yanı başımdaydı. Bakışlarını üzerimde hissedebiliyordum bir şey demedi.

Ve ben, yavaşça fısıldadım:

"Biliyor musun... İçlerinde abime doğum gününde ona aldığım saat de var."

Abi demek hiç bu kadar zor gelmemişti. Oysaki benim ilk söylediğim kelime abiydi.

"O saati almak için iki yıl para biriktirmiştim."

Boğazım düğümlendi.
Yutkunamadım.
Nefes almak bile boşa bir çabaydı sanki.
Sanki içimde bir şey düğümlendi, ses tellerime kadar çıktı ama orada...
Orada öylece kaldı.
Ne gözyaşı olabildi,
ne de bir çığlık.
Sadece...
Sessizce içimi yakan bir sızı gibi durdu orada.

"Duvara yazdığım yazıyı hatırlıyor musun?"

Arda başını eğdi.
Gözleriyle "evet" dedi.

"'Canını yaktığım gün bana yaptıklarını hatırla'... işte onu gerçekleştirmeye geldim."

Sonra bir sessizlik.
İkimizin de gözleri doldu.

Arda... bana sarıldı.
Ama bu sıradan bir sarılma değildi.
Sanki içimdeki tüm boşluklara sızmak istiyordu.

Ve o fısıltı...

"Rengin... Artık hiç kimsenin seni üzmesine izin verme."

bir yanım hıçkıra hıçkıra ağlamak isterken bir yanım sadece susmak istiyordu.

"Beni videoyu alır mısın? Bunu birisinin görmesi gerekiyor."
Cebimden telefonumu çıkardım.
Ona uzattım.

Telefonun ekranı yandı. Arda kamerasını doğrulttuğunda gözlerimi kırptım. Rüzgâr saçlarımın arasına karışmıştı. Yüzümdeki hüzün, kameranın soğuk merceğine çarpıp daha da büyüdü sanki. Gözlerim yanıyordu ama hâlâ doluydu. Hâlâ akmamış gözyaşlarının yükünü taşıyordum.

Derin bir nefes aldım. Dudaklarım titredi. Ama bu sefer... bu sefer susmayacaktım.

Bakışlarımı doğrudan kameraya sabitledim. Sanki onun gözlerine, yıllarca bana hiç bakmayan o gözlere seslenir gibiydim.

"Merhaba..." dedim.

Bir saniye durdum. Nefesim boğazımda düğümlendi. İçimden bir şey, orada durmamı istiyordu. Ama devam ettim.

Abi diyemedim Dudaklarımda buruk bir gülümseme belirdi. O gün abim değilsin artık demiştim. O an bir anda ayakta durmamı zorladı.

Bir anda gözlerim karardı, kelimelerin yükü ağırlaştı. Ama geri çekilmedim.

"Abi demiyorum diyemiyorum çünkü sen benim abim değilsin artık. O gün de demiştim... Kardeşim dedin bana. Ama ben gittim... peşimden gelmedin. Yine Bade'yi seçtin."

Sesim çatladı. Ağlamam an meselesiydi. Ama hâlâ ayakta duruyordum. Çünkü içimde hâlâ anlatılmamış biriken cümleler vardı. Ve bu sefer hiçbirini içimde tutmayacaktım.

Acı bir gülümseme yayıldı dudaklarıma. O gülümseme, binlerce kez kırılmış bir çocuğun gülümsemesiydi. Ezilmiş ama hâlâ hayatta kalmış bir çocuğun.

"Oysaki... ben senin gerçekten kardeşin olsaydım... sen Bade'nin değil, benim yanımda olurdun."

Dudaklarımı sıktım. Gözlerim doldu ama bakışlarımı kameradan kaçırmadım. Çünkü biliyordum, bu kez kaçarsam... bir daha asla cesaret edemem.

"Biliyor musun... o gün kamera kaydında izlediğin... ilk ve son olan değildi."

Sustum. Yutkundum. Ellerimi birbirine kenetledim. Parmaklarım terden kayıyordu. İçimden bir şey beni hâlâ tutuyordu ama devam ettim.

"Bade tam tamına... bana altı yıl boyunca zorbalık yaptı."

Göz kapaklarım titredi. Gözyaşlarım artık gözümde değil, yanaklarımdaydı. Ama durmadım.

"Ben onun yüzünden konuşmaya utanır oldum. Ben onun yüzünden sustum. Kekeme derdi bana..."

Boğazım düğümlendi. Gözlerimi kırptım. Ve o an, kameranın içinde Bade'nin kahkahaları çınladı sanki zihnimde. Onun bana güldüğü, aşağıladığı, ezdiği tüm o günler...

"Ben onun için kekemeydim... Acınacak halde olan biriydim..."

Sözlerim havada kalmadı. Her biri gökyüzüne birer yara gibi yükseldi. Derin, görünmeyen, ama asla unutulmayan.

"Söylesene... hâlâ Bade desene. Altı yıl sana zulüm etmiş olsa... ne olur ki? Hâlâ 'Ben ona aşığım' desene. Hadi... yine Bade de. Yine 'olmam gereken yerdeyim' de."

Derin bir nefes aldım. Bu cümleyle içimde bir şey öldü sanki. Paramparçaydım katlanılabilir acılarım yoktu benim. Renk renk acılar kalbimi sarmıştı. Her nefesimde bir acı daha çekiyordum içime.

O an bir parça gurur yerleşti içime. Sözümü ilk kez bu kadar net söyledim.

Kekelemeden.

Gözlerimden bir damla yaş süzüldü. Yanaklarımdan boynuma indi. Dudaklarımı birbirine bastırdım. Sesim çıkmasın diye değil... içimdeki acıyı bastırmak için.

Eğildim. Yanımdaki poşeti aldım. Ellerimle içindekileri çıkardım. Kameraya tek tek göstererek konuştum.

"Başucunda Bade'yle olan fotoğrafın..."

Fotoğrafı kameraya biraz daha yaklaştırarak net görmesini sağladım .

"Panodaki resimleriniz..."

Bir başka fotoğraf. Bir başka gülüş.

"Bade'nin sana yazdığı notlar..."

Bir not kâğıdı. Üzerinde pembe kalemle yazılmış cümleler. Sahteydi belki. Ama iz bırakmıştı.

"Roman kitapların... saat koleksiyonun..."

Duraksadım. Gözlerimi kısa bir anlık kapattım. Ve en son, içimden bir parça kopararak söyledim:

"Biliyor musun... arasında... sana doğum gününde aldığım saat de var."

Gözlerim doldu. Gerçekten doldu. Ama bu sefer yaşlar, kalbimdeki tüm acıyı taşımak istercesine aktı gözlerimden. Tüm yaşlarım bir olsa içimdeki acıyı taşıyabilir miydi?

Yavaşça varile döndüm. Tüm eşyaları birer birer attım.

Cebimden çakmağı çıkardım. Elim titredi. Ama gözlerim kararlıydı.

Çakmağı yaktım. Alevin sıcaklığı yüzüme vurdu. Ama içimdeki acının yanında... o sıcaklık hiçbir şeydi.

Son bir kez kameraya baktım.

"Hepsi yanacak."

Boğazım düğümlendi. Kelimeleri zor tuttum.

"Senin... benim içimi yaktığın gibi."

Ve o an... alevler yükseldi. Gökyüzü biraz daha karardı. Ama ben... biraz daha hafifledim. Arda videoyu durdurup telefonu bana uzattı. Videoyu abime gönderip ekranı kapattım.

"Rengin, canın hâlâ yanıyor. Biliyorum... Ama geçecek. Geçecek, inan bana."

Arda'nın sesi öyle sakindi ki, kalbimin parçalanan sesini bastırmak ister gibiydi. Sözleri sanki içimde yankılandı... titreyen bir çocuğun sarılmak istediği bir sığınak gibi. Ama o an ne sarılabiliyordum ne de susmak istiyordum.

Başımı yavaşça ona çevirdim. Gözlerinin içine baktım. Gecenin koyu gölgesinde parlayan o bakışlar... güven gibiydi. Sığınılacak liman gibi.

Ve sonra... geçmişin o sızısı dudaklarıma döküldü.

"Gecenin üstüne yemin etmiştin," dedim kısık bir sesle.

O an gözleri hafifçe büyüdü. başını eğdi. Dudakları aralandı ama kelimeler gelmeden önce yere bağdaş kurdu. Onun hareketini taklit ettim. Aynı hizaya oturduk. Varilden çıkan ateş cızırtıları duyulmaya devam ediyordu.
Her çıtırtı... içimde kopan bir yankıydı sanki.
Sustuklarımın sesi gibi..

"Evet," dedi sonra, gözlerini uzaklara dikerek. "Çünkü geçecek. Ben motorumu çok severim... Böyle bir yemin ettiysem, geçecektir."

Gülümsemeye çalıştım. Ama dudaklarımda yarım kalmış bir tebessüm asılı kaldı.

"Neden ismi Gece peki?" dedim. Sesim fısıltıya yakın çıkmıştı. Önce titrek, sonra durgun.

Bir süre düşündü. Ardından bacaklarını kendine çekip dizlerine sarıldı. Çenesi dizine yaslandı. Gözleri yere çevrildi. Boğazı düğümlü gibiydi, ama yine de söyledi:

"Benim gibiler geceyi sever. Ya geceye benzeyen birini arar... ya da ona iyi gelen bir şeye 'Gece' ismini verir."

O an içimde bir yer sızladı. Çünkü aklıma Onur'un sesi geldi. O ses... hep içimdeydi. Kapanmayan bir şarkı gibi.

Gökyüzün ben, gecem sen...

Dudaklarımda buruk bir gülüş belirdi.

"Gece huzurdur," dedi usulca. "Yara bandıdır. Sarar, iyileştirir. Bazen sessizliktir... Sen içinde boğulurken, o susarak konuşur. Bazen şarkıdır gece... Bütün gece dinlersin. Gece... hayatın anlamı. Tüm konuştukların... ve tüm sustuklarındır."

Arda'nın gözleri nemlenmişti. Bir süre konuşmadı. İçinde konuşmaya devam etti sanki.

Bir an başımı öne eğdim. Gözlerimi bende onun gibi yere diktim.

"Gece bana göre... ağlamaktır," dedim. "Ben hep ağlamak için geceyi beklerdim. Kimse duymasın diye."

O an başını çevirdi. Bakışlarımız bir kez daha kesişti. Ama bu kez farklıydı. Daha derindi. Daha kırılgandı.

Gözlerindeki masumiyet... bir çocuğun acısını dinler gibiydi.

"Ağlama, Rengin," dedi, sesi çatallı. "Eğer ağlamak istersen... beni ara. Sana ninni söylerim. Hemen mışıl mışıl uyursun."

İstemeden güldüm. Küçük, yorgun ama içten bir gülüş çıktı dudaklarımdan.

"Ciddiyim sarışın," dedi bu kez gülerek.

Gözlerimi kıstım. Kafamı yana eğdim.

" Arayacağım... Söz."

Sessizlik indi yeniden üzerimize. Ama bu sessizlik ürkütücü değildi. Bu sessizlikten korkmamıştım.

Sessizliği bozarak soru sordum. Günlerdir ondan bir haber alamamıştım.

"Nerelerdeydin günlerdir?"

Cümlem havada asılı kaldı. Arda bir an gözlerini kaçırdı. Nefes alışverişi değişti. Burnundan hızlıca bir soluk verdi. Sonra usulca cevapladı:

"Hem en olmak istediğim yerdeydim... hem de en olmak istemediğim yerde."

Kaşlarımı çattım. Ne demek istediğini hemen anlayamadım. Ama yüzündeki ifade... cevabın acı olacağını gösteriyordu.

"Annemin mezarındaydım," dedi sonunda.

Yutkundum. Boğazımdaki düğüm çözülemedi. Gözlerimi yere çevirdim. Söz bulamadım. Hatta nefes bile alamadım bir an.

"Arda..." dedim zorla. "Ben şu an ağlamak istiyorum. Ninni söylemesen... bana eşlik etsen olur mu?"

O an gözlerime baktı. Ve sonra... gülümsedi. Hafifçe, ama sıcacık bir gülümsemeydi.

"İlk defa böyle bir teklif aldım."

Bir damla yaş süzüldü yanaklarımdan. O da kendi gözlerinden akanı silmedi. Bıraktı. Akmasına izin verdi. Sonra bana döndü, parmağıyla yanaklarımdaki yaşlara dokundu.

"Ağlamaya devam edeceğim," dedim. "Boşuna silme."

Yavaşça parmaklarını yüzümden çekip gözyaşını da aynı parmağıyla sildi.

"Annemin de gözyaşını böyle silip... böyle yapardım," dedi. Sesi titredi.

İçim acıyla büzüldü. Bir hıçkırık kaçtı dudağımdan. Sonra dayanamadım... başımı Arda'nın omzuna yasladım.

Birlikte gecenin karanlığında yan yana sessizce ağlamaya başladık.

Acılarımız aynı değildi belki ama ikimizin de acısı vardı.
Bir gece.
İki farklı insan.
Rengarenk acılar...

********

Motorun sesi geceyi yararak ilerliyordu. Arda'nın sırtına başımı yaslamıştım .Rüzgâr yüzüme çarpıyor, gözlerimden yaş gibi süzülüyordu. Ama bu sefer rüzgâr değildi ağlatan.
Bu sefer içimde taşıdığım bütün kelimeler, söyleyemediğim her cümle gözlerimden taşmak istiyordu.

Evin önüne geldik.
Motor durdu.
Arda kaskını çıkardı, bana döndü. Gözleri sormuyordu, biliyordu.
Bugün içimde bir şeyler ölmüştü.
Ama hâlâ dimdik yürüyordum.
Çünkü içim parçalanırken bile, ayakta kalmayı öğrendim küçükken.

"Teşekkür ederim," dedim usulca.
Sesim titrekti, ama hâlâ kibardı.

Arda başını salladı.
"Ne zaman istersen..." dedi, cümlesini tamamlamadı.
Ama ben tamamladım cümlesini.
"...yanındayım."

Motor uzaklaşırken, ben kapının önünde kaldım.
Anahtar elimdeydi.
Ev bir adım ötedeydi.
Ama o adımı atamadım.
Sanki içimde bir şey beni durdurdu.

Ve o anda...

Telefonum çaldı.
Ekrana baktım.
Mete.

Yüreğim aniden sıkıştı.
Mete bu saatte neden arardı ki?

Tuşa bastım.
"Efend-"

Ama cümlem bitmeden...
O ses...
O titreyen, dağılmış ses...

"Rengin!"

Mete'nin sesi ağlıyordu.
Gerçekten ağlıyordu.

"Rengin hastaneye gelmen lazım, lütfen... Onur... Onur kaza geçirdi!"

Dünya bir anda dondu.
Zaman, ciğerime saplanan bir bıçak gibi durdu.
Nefes almayı unuttum.
Ayaklarım uyuştu.
Kalbim...
Sanki biri elini kalbime getirmiş ve avuç avuç sıkıyordu.

"Ne... na-nasıl?"

**********

Hastanenin gri duvarlarına çarpa çarpa ilerliyordum. Kalbim yerinden fırlayacak gibiydi, göğsümün içinde değil de boğazımda atıyordu sanki. Ayak seslerim yankılanıyordu koridorda, ama ben hiçbirini duymuyordum. Gözlerim arıyordu, bir yüz... tanıdık bir yüz... Ve işte orada, kapının önünde, yere çökmüş gibi duran Mete.

Beni görür görmez kalktı, gözleri kıpkırmızıydı, yanakları yaş içinde. kelimeleri söylemeye gücü kalmamış gibiydi. Bana sarıldı. Omzumda titriyordu.

"Ambulansta... iki kere kalbi durmuş..." dedi fısıltıyla. "Yaşar değil mi Rengin? O bizi bırakmaz değil mi?"

Nefesim kesildi. Göğsümün tam ortasına görünmez bir bıçak saplandı sanki. Konuşamadım. Dudaklarım aralandı ama sesim çıkmadı. Gözlerim yaşlarla dolarken Mete'nin sarılışını ağır ağır ittim. Yürümeye gücüm yoktu ama yürümeliydim. Gitmeliydim. Oraya... o kapının önüne.

Ameliyathane.

Beni ayakta tutan tek şey içimdeki haykırıştı.

Adımlarım... ağır. Sanki bedenime kurşun dökülmüş gibi.

Ve o an... zaman kırıldı.
Bir bir gözlerimin önüne anılar serildi.

Onur'un sekiz yaşındaki hali geçti önümden. Tanıştığımız gündü o. Kekeme olduğum için oyuna alınmamış, köşeye çekilip sessizce ağlamıştım. O gelip, çocukça bir soru sormuştu.:

"Düştün mü? Neden ağlıyorsun?"

Sesi hâlâ kulaklarımdaydı. Çamurdan nefret ettiğini o günden sonra öğrenmiştim . Mete Onura " Ben seni çamura buladığımda anneme şikayet etmiştin. Rengini niye şikayet etmedin demişti."
Ama o gün, sırf ben gülümseyeyim diye çamurla oynamıştı. Ellerini kirletmişti. Kalbini açmıştı.

Bir adım daha attım.

Dokuz yaşındaki Onur geçti gözümün önünden. Beni bisikletle gezdirmek için düşe kalka bisiklet sürmeyi öğrendiği gün. Bacakları, kolları yara bere içindeydi. Ama o hep gülüyordu. Her düşüşünde kalkıyor, "Senin için" diyordu.

On yaşındaki Onur... yağmurda beraber ıslandığımız gün. hastalanmıştı. ertesi sabah, ateşi olmasına rağmen okul kapısında beni bekliyordu. Elinde kocaman bir şemsiye... Gözleriyle, "Seni yalnız bırakamam," diyordu.

On bir yaşındaki hali geldi sonra. Ben bir gülü beğenmiştim. O gül, köpeğin olduğu bahçedeydi. Korkuyordu köpeklerden ama bana çaktırmamıştı. O gül için girip getirmişti. Gülün kurumuş yaprakları hâlâ albümümdeydi... Onun fotoğrafının yanında.

Bir adım daha... ama adımlarımın ağırlığı artık beni yere çekiyordu.

On iki yaşındaki Onur... saçlarıma mavi tokayı takmıştı. Kimse görmeden yanağımdan öpmüştü. Sıcaklığı hâlâ yanaklarımdaydı. Abimden, Mete'den gizlemişti.

On üç yaşındaki hali... boğazımız şişene kadar ailemizden gizli dondurma yemiştik. Yüzümüz dondurma olmuşken komik fotoğraflar çekip eğlenmiştik .

Sonra 14... 15... zaman hızlandı. Her yaşta onurun gülüşü yankılandı sanki hastane duvarlarında. Bana olan gülüşü... bize olan gülüşü...

Ve 16 yaşındaki Onur. İlk defa yalnız konsere gittiğimiz gece... omuzuma başını koymuştu. Müziğin ritminde değil, kalbinin atışında dans etmiştim o gece.

17 yaşındaki Onur geldi gözümün önüne sonra. Birlikte ilk dansımızı etmiştik. Salon kalabalıktı. Sanki sadece biz varmış gibi birbirimize odaklanmıştık.

Sonra 18 yaşındaki Onur geldi. Nezarethane önünde kalbini kırdığım Onur. Gözlerinde binbir duygu binbir acı sığmıştı. Yine de tek kelime edip üzmemişti beni.

Hiçbir şey söylemeden gitmişti.

Ve şimdi... Ameliyathanenin önündeydim. Artık dayanamıyordum.

Ayaklarım titriyordu.

Ve içimde kopan çığlık, boğazımdan haykırışa dönüştü:

"Hayır! Böyle gidemezsin! Susarak gidemezsin! Biz böyle bitemeyiz! Gökyüzüm... gecenden gitme! Gökyüzü olmadan gece olmaz ki!"

Gözyaşlarım delice akıyordu. Sesim titriyordu ama durmuyordum. İçimdeki her şey sanki şimdi dökülüyordu. Ameliyathane kapısına bir adım daha attım. Etrafımda kim vardı kim ne konuşuyordu bilmiyordum. Sadece ameliyathane kapısına odaklanmıştım.
Bir adım daha atacakken Mete gelip tuttu beni. Ayakta duracak halim yoktu. Onunda hali benden farksızdı. Güçlükle tutuyordu beni. Destek olmak istercesine koluma sarıldı. O an birlikte yere çöktük. konuşmaya devam edecektim. Konuşmalıydım. Ben artık susmak istemiyorum.

"Ben seni çok seviyorum! Ben sana çok aşığım! Bunu sana söyleyemeden... Gidemezsin, Onur!
Gecenden gidemezsin!"

Sözler döküldü dudaklarımdan.
Titremeden.
Duraksamadan.
kekelemeden...

Sesim bir vedayı reddeden, bir kalbi tutan, bir hikâyeyi yarım bırakmamak için çırpınan,
son ses gibiydi.

Hastane duvarlarında yankılandı sesim.
Soğuk duvarlar...
Bembeyaz, duygusuz koridorlar...
Şimdi benim içimdeki yangına ortak oldular.
Her yankı bir itirafın yankısıydı.
Seni seviyorum,
seni seviyorum,
seni seviyorum...
Zorla ayağa kalktım Mete kızarık Gözleriyle bana bakıyordu.

Gözlerim karardı ama bayılmadım. Olduğum yere yoğun bakımın önünde yığıldım. Şimdi Onura daha yakındım. Beni duyacakmış gibi son gücümle konuştum.

"Gökyüzüm... sen... gecen... ben..."

*****************

Bir yazar kendi yazdığı sahneye ağlayabilir mi?

Arkadaşlar Renginin cümlesini yorumlarda Onurun cümlesiyle tamamlar mısınız?
" Gökyüzün ben gecem sen..."

Seviliyorsunuz yorumlarda görüşmek dileğiyle...

Bu bölümü bana desteğini esirgemeyen bu hikayeyi yayınlamam için bana güç veren kız kardeşim Tuanaya armağan ediyorum.

The_Geceler (wattpad hesabı)