Bölümler 16Şu an: 8. BÖLÜM {CEVAPLARIN GÖLGESİ}
- 1 1. BÖLÜM {SIRADANLIĞIN ALTINDAKİ ÇATLAK}845 kelime
- 2 2. BÖLÜM {KYRENDEL'DEN İLK TEMAS}1.212 kelime
- 3 3. BÖLÜM {KIZIL LANET}1.160 kelime
- 4 4. BÖLÜM {KANIN UYANIŞI}1.143 kelime
- 5 5. BÖLÜM {UNUTULANIN GÖLGESİNDE}1.113 kelime
- 6 6. BÖLÜM {HATIRLA}908 kelime
- 7 7. BÖLÜM {İLK İŞARET}1.203 kelime
- 8 8. BÖLÜM {CEVAPLARIN GÖLGESİ}867 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 9. BÖLÜM {SESSİZLİKTEN ÖNCE}1.047 kelime
- 10 10. BÖLÜM {SESSİZ DEĞİŞİM}963 kelime
- 11 11. BÖLÜM {UYANIŞIN İZİ}1.129 kelime
- 12 12. BÖLÜM {KADERİN İLK BEDELİ}1.073 kelime
- 13 13. BÖLÜM {ZAMANIN SON NEFESİ}1.144 kelime
- 14 14. BÖLÜM {KYRENDEL'DE UYANIŞ}1.666 kelime
- 15 15. BÖLÜM {KÖKLERİN VARİSİ}1.348 kelime
- 16 16. BÖLÜM {SESSİZ ÇIĞLIK}1.030 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm şarkısı; The Cinematic Orchestra - To Build a Home
"Her kayıp, başka bir gerçeğin kapısını aralar."
Gözlerini maviliğin üzerinden alamıyordu. Bunlar artık görmenin de ötesinde, hisleriyle oynayan cinsten olaylardı. Bir şeylerin hızla ilerlediğinin farkındaydı. Bunu en başından anlamıştı. Tek fark ise artık direnmiyor, cevap bulmaya çabalıyordu.
Elindeki tüyü sıkıca tutup gözlerini kapattı. O sıcaklık hissi vücudunu esir almıştı. İçine dolan garip rahatlamayla beraber tüyü çantasının en ücra köşesine bıraktı.
Adımlarını sıklaştırıp kapıdan dışarı çıktı. Köşede öten kuşların sesi, kulağında hoş bir melodi bırakıyordu. Gökyüzünü kaplayan ağır bulutlar dağılmıştı. Hafif bir meltem dalların arasında dolaşıyordu. Ayaklarının altındaki taşın serinliği bile avucundaki sıcaklığı bastıramıyordu. Gülümseyerek bahçeden çıktı.
Yolda ilerlerken aklı hiç olmadığı kadar berraktı. Ruhunun arındığını hissediyordu ama bunlar onu rahatlatmak yerine tedirgin hissettiriyordu. Tüm bu hissettikleri ona yabancıydı. Karşı koymak istese de beceremiyordu.
İçindeki anlam veremediği enerjiyle eve kadar yürümüştü. Öyle ki alnında biriken boncuk boncuk terleri bile hissetmemişti. Eve geldiğinde elini çantasına attı. Anahtarını çıkarıp kapıyı açtı.
Vücudundaki terin getirdiği yapış yapış histen kurtulmak için hızlıca soyunup duşa girdi.
Vücudundan akan ılık su bir nebze rahatlamasına neden oldu. Gözlerini kapatıp bir süre suyun altında bekledi. Her ne kadar bunları kabul etse de, bazen her şeyi yadırgıyordu.
Tepkilerini ölçmek için bazen kendine başka bir açıdan bakıyordu ve bu durum, normal bir insanı delirtecek cinstendi. Aslında tedirginliği de buradan geliyordu. Tüm bu olanlardan sonra hâlâ delirmemesi bir mucizeydi. Etkilerden çok tepkilerine şaşırıyordu.
Düşünceler yine beynine doluşmaya başladığında biraz olsun dinlenmek istedi. Gözlerini açıp raftaki şampuanını aldı. Karadut özlü şampuanı eline bolca sıkıp saçlarına yedirdi.
Saçlarını durularken burnuna dolan yağmur sonrası ıslak toprak kokusu doldu. Gözlerini, yanmasını umursamadan açtı. Tekrar havayı kokladığında ise kokunun kaybolduğunu hissetti. Yanan gözlerine dayanamayıp kapattı ve suyun altına girdi. Gözleri rahatlayınca ve köpükten arınınca tekrar gözlerini açtı.
Havayı defalarca kokladı ama o kokuya bir daha rastlamadı. Aklı deliliğin sınırlarında dolaşıyordu. Tedirginlik vücudunu esir almış, istemsizce titremesine neden olmuştu. Hızlıca durulanıp yumuşak puf bornozunu giydi. Ayağının kaymamasına dikkat ederek odasına girdi.
Üzerini giyinip sırt çantasını aldı ve resimleri çıkardı. Fotoğrafı da eline alıp baktı. Aynı duruyordu. Arkasındaki yazı da hâlâ oradaydı. El çantasına uzandı.
Eline aldığında hissettiği soğukluk, bir an içini korkuyla doldurdu. Elini tüyü bıraktığı yere uzattı. Yumuşak ve sıcak bir doku hissetmeyi beklerken çantasındaki eşyalara dokununca gözleri faltaşı gibi açıldı.
Çantasını ters tutup yere olduğu gibi boşalttı. İçindeki bütün ıvır zıvırın arasından tüyü arıyordu ama görmek istediği o mavilik yoktu. Sert kalemler, birkaç buruşmuş alışveriş fişi, parfüm, anahtarlar, deri cüzdan, olması gereken her şey buradaydı ama tüy yoktu.
Ellerini ıslak saçlarına daldırdı. Nefesi düzensizleşmiş, elleri titremeye başlamıştı. Vücudundaki gücün yavaş yavaş çekildiğini hissetti. O yığının başında aklını kaybetmemek için büyük bir savaşa girdi.
O tüyü görmüştü, eline almıştı, dokusunu hissetmişti. Vücudunu nasıl etkilediğine de şahit olmuştu.
Şimdi tüyün yokluğunu ise o kanatlı kadını fotoğraftan silen güce bağlıyordu.
Oydu.
Aklını kaybettirmeye çalışıyordu ama bilmediği bir şey vardı, Ayzelyn kaybetmeyi, vazgeçmeye yeğlerdi.
Gerekirse bu oyunda mağlup olacaktı ama asla vazgeçmeyecekti. Yanlış yapmaktan değil, yarım bırakmaktan korkardı bu hayatta ve bu savaşta da korkusuna yenilmeyecekti. Tıpkı babasının öğrettiği gibi oynayacaktı kartlarını.
Babası yine aklına dolunca vücudunu hüzün ve çaresizlik kapladı. Ondan başka sığınacak kimsesi yoktu ve şimdi yanında değildi. Gözlerinin dolmasına şaşırsa da, vücudunu daha fazla kandıramayacağının farkındaydı. Biraz bırakmak, onun da hakkıydı. Bu defa bedenini dinledi ve ayağa kalktı.
Nemli ayaklarıyla parlak zeminde ıslak izler bırakarak babasının odasına geldi. Ahşap kapıya bakıp iç çekti. Kapı kolunu çevirip içeriye girdi. Burnuna dolan tozla hapşurdu. Nefesini tekrar dengeleyip babasının yatağına ilerledi.
Yorganı kaldırıp yatağa uzandı ve cenin pozisyonuna geçti. Yorganı bacaklarına örtünce hissettiği sıcaklıkla aklına babası geldi. Çocukken onun kucağına oturduğunda hissettiği sıcaklık gibiydi. Hep orada huzur bulurdu ve yine babasının yatağı ona aynı güveni veriyordu.
Babasının ferah kokusu yastığından burnuna dolduğunda burnu sızladı. Dolan gözlerine engel olmadı ve kendini bıraktı.
Ağlamayı zayıflık olarak gören biri değildi. O damlalar, kalbinin ruhunu arındırmak için yağdırdığı sessiz yağmurlardı. Her ağladığında rahatlardı ama bunu pek sık yapmazdı.
Bulanık gözlerinin arasından karşısındaki çekmecesi yarım açılmış komodine baktı. Kenarından süzülen kırmızı kurdele dikkatini çekti. Kasvetli ruh halinden sıyrılıp yataktan kalktı. Gözünün ucunda duran gözyaşını parmağıyla yok edip çekmeceye ilerledi.
Önünde durup eski çekmeceyi yüksek bir gıcırtıyla açtı. İki yıl önce annesinin kafasına esmiş ve eşyalarının tamamını yenilemişlerdi ama babası bu komodinin atılmasına müsaade etmemişti.
O zamanlar önem vermemişti. Şimdi ise babasının bu eski komodini neden inatla sakladığını yavaş yavaş anlamaya başlıyordu.
Çekmece neredeyse boştu. Arka köşeden sarkan kırmızı kurdele ise dikkatini çekti. Buruşuk parmakları arasındaki ipeksi kurdele, sonunda bağlı olduğu bir kitapla eline çarptı. Yılların yıprattığı kapak, onu daha da meraklandırdı.
Az önce yatışan elleri, kitabı kavradığı anda yeniden titremeye başladı. Titreyen parmaklarıyla üzerindeki tozu sildi. Pürüzlü bir karton kapağa sahipti. Üzerindeki mürekkep lekeleri uzun zaman önce damlamış gibi duruyordu.
Paslı bir kilitle korunan kitabın kapağında hiçbir şey yazmaması ise dikkatini çeken bir diğer noktaydı. Kenarları sararan sayfaları kilidin el verdiği kadar incelemeye çalıştı. Zar zor seçtiği babasının el yazısıyla bunun bir kitap değil de günlük olduğunu anladı.
Günlüğü çevirdiğinde arkasına yazılmış tek cümle dikkatini çekti.
"En derin duygularımın, en korkunç sebeplere mâl olduğunu anlamak, hissettiğim en zor çaresizlikti."
••••••••••••••••••••••••
Eveeettt, 8. bölümle karşınıza geldim. Nasıl buldunuz? Beğendiğiniz noktalar neresi? Saçma bulduğunuz yerler var mı?
Yorumlarda belirtirseniz çok sevinirim.
Bir sonraki bölümde görüşmek dileğiyle, hoşçakalın. Kanlı ayın eşsiz enerjisi sizinle olsun. ♡
Bölüm etkileşimi
