Bölümler 16Şu an: 5. BÖLÜM {UNUTULANIN GÖLGESİNDE}
- 1 1. BÖLÜM {SIRADANLIĞIN ALTINDAKİ ÇATLAK}845 kelime
- 2 2. BÖLÜM {KYRENDEL'DEN İLK TEMAS}1.212 kelime
- 3 3. BÖLÜM {KIZIL LANET}1.160 kelime
- 4 4. BÖLÜM {KANIN UYANIŞI}1.143 kelime
- 5 5. BÖLÜM {UNUTULANIN GÖLGESİNDE}1.113 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 6. BÖLÜM {HATIRLA}908 kelime
- 7 7. BÖLÜM {İLK İŞARET}1.203 kelime
- 8 8. BÖLÜM {CEVAPLARIN GÖLGESİ}867 kelime
- 9 9. BÖLÜM {SESSİZLİKTEN ÖNCE}1.047 kelime
- 10 10. BÖLÜM {SESSİZ DEĞİŞİM}963 kelime
- 11 11. BÖLÜM {UYANIŞIN İZİ}1.129 kelime
- 12 12. BÖLÜM {KADERİN İLK BEDELİ}1.073 kelime
- 13 13. BÖLÜM {ZAMANIN SON NEFESİ}1.144 kelime
- 14 14. BÖLÜM {KYRENDEL'DE UYANIŞ}1.666 kelime
- 15 15. BÖLÜM {KÖKLERİN VARİSİ}1.348 kelime
- 16 16. BÖLÜM {SESSİZ ÇIĞLIK}1.030 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm şarkısı; Hans Zimmer - Day One
"Gerçek her zaman gözlerinin gördüğü değil, benliğinin hatırladığıdır."
Elindeki resimlere tekrar baktı. Garip bir şey vardı resimlerde. Sanki küçük Ayzelyn, artık doğrudan ona bakıyordu. O kanlı ay figürü ise sanki gerçekmiş gibi ışık saçıyordu.
Kafasını iki yana salladı. Bu resimleri 6 yaşındaki bir çocuğun çizmesi imkansızdı. Peki ya annesi ve babası nasıl bir gariplik sezmemişlerdi? Yoksa onlar da bu işin içinde miydi?
Kafası sorularla doluşmaya başladığında resimleri alıp çıkmaya hazırlandı. Kafasına koca bir balyoz yemiş gibi hissediyordu. Elleri ayakları buza kesmişti. Kalbi uçuşunu bekleyen bir jet misali hazırda bekliyordu. Vücudu alarma geçmiş olsa da, zihni bu olanların bir anda başlayan bir lanet olmadığını düşünüyordu.
Geçmişe dayanan, büyük bir sırdı bu. Belki de korkması gerekenler, gördükleri değil de, hatırlamadıklarıydı. Bu gerçek onu çok tedirgin ediyordu. Çocukluğundan beri bir oyunun içindeydi ve o henüz fark ediyordu. Neden oydu peki? Neden diğer yaşıtları değil de o? İşte bu sorunun cevabını bulmak, her şeyden daha da zor olacaktı.
Eğilip çatı katından çıktı. Elindeki resimler, neredeyse düşecekti. Sarsak adımlarla odasına ilerledi. Yatağına oturup düşünmeye başladı. Zihnini ne kadar zorlasa da, kayda değer bir anı hatırlamadı. Bütün bu olanların ortasında kapana kısılmış gibi hissediyordu.
Arkasındaki sislerle kaplı geçmiş, onu hiç bilmediği bir geleceğe itekliyordu. En kötüsü ise kimseden yardım alamaz bir haldeydi. Bu olanları birine anlatsa ya güler geçer, ya da deli olduğunu düşünürdü. Tek başınaydı ve bu duygu onu tarifsiz biçimde tedirgin ediyordu.
Kafasını tavana kaldırıp bakmaya başladı. Tek bir ipucu bile yeterdi nereden başlayacağına. Bir süre düşündü ne yapacağını fakat aklına elle tutulur bir çözüm gelmedi. Boynu ağrımaya başlayınca kafasını ağır ağır indirdi. Tam o esnada gözü, dolabının üzerindeki fotoğraf albümüne takıldı.
Olabilir miydi? Sanırım. Peki değer miydi? En azından bir cevap bulma umudu vardı.
Hızla yataktan fırladı ve sandalyesini dolabının önüne taşıdı. Üzerine çıkıp dolabın üzerine uzandı. Parmakları kalın kapağa değince heyecan dalga dalga yayıldı tüm vücuduna.
Eliyle sımsıkı kavradığı albümü alıp yüzüne baktı. Her ne arıyorsa bu albümde bulabilirdi. Sandalyeden dikkatle inip yatağına ilerledi. Dizlerinin üzerine oturup albümü önüne koydu. Kapağını açarken elleri titredi. Hafif bir tedirginlik aklını kurcalasa da geri çekilmedi.
Kapağı açtığında her şey normal görünüyordu. Çocukluk fotoğraflarının olduğu bölümü açıp, jelatininden çıkardı hepsini. Neredeyse bir kucak dolusu fotoğraf vardı. İlk defa annesinin fotoğraf aşkına minnettar oldu. Pek kadraja bakmaktan hoşlanmasa da, annesi onu dinlemez, hep fotoğraflarını çekerdi. İlk kez annesinin inatla çektiği fotoğraflara teşekkür etti içinden.
Tüm fotoğrafları elinde topladı ve teker teker incelemeye başladı. Hepsi normaldi. Tek bir farklılık yoktu. Tam sona gelmişken umudu tükendi.
En son babasıyla olan bir fotoğrafını görünce bir an duraksadı. Okula başladığı ilk gündü. O kadar ağlamıştı ki gitmemek için, babası en sonunda onu omzuna alıp getirmişti okula. Gitmeden önce ise annesi bu fotoğrafı çekmişti. Bahçenin kenarındaki karadut ağacının gölgesinde saklanan siyah pelerinli kadın ise hiç yabancı gelmedi.
Buruk bir tebessüm yerleşti dudaklarına. Her anında yanında olan o adam, şimdi en zor anında yoktu. Şimdi ona öyle çok ihtiyacı vardı ki. Bir tek o yargılamadan dinler, sorgulamadan yardım ederdi. Tıpkı bu fotoğraftaki gibi sarıp sarmalamasını çok ama çok istiyordu. Aklına gelen anıyla bir an yüzü ciddileşti.
-"Ağlama ama babacım, bak burada bir sürü arkadaşın olacak. Neden korkuyorsun?" dedi babası şefkatle.
Gözlerini silip mavilerini babasına dikti. Ağlamaktan kızarmıştı kenarları. Babası içi gider gibi baktı.
-"Rüyamda gördüğüm o kanatlı kadından korkuyorum baba. Bir tek sen varken gelmiyor yanıma. Şimdi sen gidersen o beni bulur." dedi ağlayarak.
Babası önüne eğilip boylarını aynı hizaya getirdi. Elleriyle yüzünü avuçlayıp gözlerini sildi. Gülümseyerek yüzüne baktı. Alnına bir öpücük kondurup sakinleşmesi için bir süre bekledi.
-"Ondan korkmana gerek yok güzelim, o senin koruyucu kraliçen ama bunu bir başkasına söylersen seni korumaktan vazgeçer, o yüzden bu ikimizin arasında bir sır olsun tamam mı?" dedi parmağını dudağına bastırarak.
Babasının söylediğiyle rahatladı. Gözlerini kocaman açıp kafasını salladı. Artık okula gitmemesi için bir sebep kalmamıştı."
Ne yani, babası biliyor muydu? Gözleri faltaşı gibi açıldı. Tekrar fotoğrafı incelemeye başladı. Sol üstteki tarih dikkatini çekti. Fotoğraf gündüz çekilmişti fakat üstte yazan saat 00:00 idi. Arkasını çevirdiğinde bir yazı olduğunu gördü.
Çoğu yeri silinmiş olan yazıdan seçtiği iki kelime hariç geri kalanını anlamamıştı. Bilmediği bir dilde yazılan bu yazıda tek gördüğü düzgün bir yazımla yazılan "Ayzelyn ve Kyrendel" kelimeleriydi. Tuhaf olan ise bu yazı ne annesinin ne de babasının yazısına benzememesiydi.
Aşağıda fotoğraftan bir ipucu bulmaya çalışan Ayzelyn, gökyüzünün yüzlerce katmanının üzerinden, birinin bir parmak hareketiyle fotoğraftan kanatlı kadını kaldırdığını göremeyecek kadar şanssızdı.
Fotoğrafın ön yüzüne daha fazla bakıp ipucu aramaya devam etti. Bir kaç dakika önce tam da karadut ağacının gölgesinde bekleyen o kadının şimdi fotoğrafta olmadığını gördü. Gözlerini iyice kırpıştırıp tekrar baktı. Yoktu işte.
Nasıl olmuştu peki? Fotoğrafı ilk eline aldığında orada olduğuna emindi. Gözlerini daha da yakınlaştırıp tekrar baktı; maalesef yoktu. Arkasını çevirdiğinde yazının hâlâ yerinde olduğunu gördü. Onu da kaybetme korkusuyla telefonuna sarıldı.
Yazının fotoğrafını çekti. Fotoğrafı ise çantasına sakladı. Bu işte bir iş vardı ve bunu çözecekti.
Albüme tekrar dönüp fotoğrafları karıştırdı. Babasının resimlerine defalarca baktı. Güneş yerini ay ve yıldızlara bırakana kadar inceledi. Teker teker baktı fakat hiçbir şey bulamadı. Sabahtan beri albümdeki her şeyi neredeyse 10 tur incelemişti.
Gözlerini ovuşturup boynunu esnetti. Yorulmuştu ve kafasındaki sorulara cevap bulamamıştı. O kadını fotoğraftan kimin kaldırdığını ise tahmin dahi edemiyordu. Biri kendisiyle uğraşıyordu ama kimdi, tamamen muammaydı.
Tekrar aynı fotoğrafı eline aldı. Her detay aynıydı. Hiçbir farklılık yoktu. Demek ki sadece kanatlı kadını yok saymaya çalışıyordu. Bilmediği şey ise yıllardır aşina olduğu o kadını, fotoğraftan kaldırarak silemezdi hafızasından.
Gözleri karadut ağacına odaklandı. Bahçede dolunayın üzerinde durduğu tek ağaçtı. Her yıl dolunay günlerinde o ağacın üzerinde Ay'ı seyrederdi.
Peki ya o ağacın orada bir ipucu bulması olası mıydı? Tabii. Pencereye ilerleyip gökyüzüne baktı. Ay, büyüyen hilal evresindeydi. Şansına küfür edip bahçeye çıkmak için harekete geçti. Yerdeki yumuşak halısına inat sert adımlarla ilerledi.
Merdivenlerden inerken oldukça aceleciydi. Ayakkabılarını bile giymeden bahçeye çıktı. Ayağına batan dalları umursamadan karadut ağacının altına kadar geldi. Yerdeki toprak ve çim, içindeki öfkeyi taşıyamayacak kadar narindi.
Gökyüzüne baktı. Ay normaldi. Gökyüzü normaldi. Yıldızlar normaldi. Her şey normaldi, anormal olan şey ise içindeki hislerdi. Kalbinde büyüyen bir his vardı. Adını koyamıyordu fakat o hissin vücuduna verdiği güç, aklının alamayacağı kadar fazlaydı. Sanki şarj oluyor gibiydi.
Sinirleri iyice fırlamışken gökyüzüne bakıp yüksek sesle konuşmaya başladı.
-"Kimsin ve ne istiyorsun bilmiyorum ama, kanatlı kadını benden silemezsin! Ne olduğunu öğreneceğim ve o zaman içimdeki güçle sen bile baş edemeyeceksin!"
İçini biraz olsun boşalttığında bağırdığı için boğazı tahriş oldu. Elleriyle boynunu ovalarken gökyüzündeki oluşum dikkatini çekti.
Tam ayın önünden kısa bir şimşeğin çaktığını gördü. İşte bu, oldukça garipti.
••••••••••••••••••••••••○
5. bölümün de sonuna geldik. Siz nasıl buldunuz? En çok heyecanlandığınız sahne hangisiydi? Peki gökyüzünden gelen cevap nasıldı? Korktunuz mu?
Eğer beğendiyseniz yorum yapar mısınız? Eksiklerimi dile getirmeniz benim için çok önemli.
Gelecek bölümde görüşmek üzere. Kanlı ayın eşsiz enerjisi sizinle olsun. ☆
Bölüm etkileşimi
