Bölümler 16Şu an: 14. BÖLÜM {KYRENDEL'DE UYANIŞ}
- 1 1. BÖLÜM {SIRADANLIĞIN ALTINDAKİ ÇATLAK}845 kelime
- 2 2. BÖLÜM {KYRENDEL'DEN İLK TEMAS}1.212 kelime
- 3 3. BÖLÜM {KIZIL LANET}1.160 kelime
- 4 4. BÖLÜM {KANIN UYANIŞI}1.143 kelime
- 5 5. BÖLÜM {UNUTULANIN GÖLGESİNDE}1.113 kelime
- 6 6. BÖLÜM {HATIRLA}908 kelime
- 7 7. BÖLÜM {İLK İŞARET}1.203 kelime
- 8 8. BÖLÜM {CEVAPLARIN GÖLGESİ}867 kelime
- 9 9. BÖLÜM {SESSİZLİKTEN ÖNCE}1.047 kelime
- 10 10. BÖLÜM {SESSİZ DEĞİŞİM}963 kelime
- 11 11. BÖLÜM {UYANIŞIN İZİ}1.129 kelime
- 12 12. BÖLÜM {KADERİN İLK BEDELİ}1.073 kelime
- 13 13. BÖLÜM {ZAMANIN SON NEFESİ}1.144 kelime
- 14 14. BÖLÜM {KYRENDEL'DE UYANIŞ}1.666 kelime · Okuduğun bölüm
- 15 15. BÖLÜM {KÖKLERİN VARİSİ}1.348 kelime
- 16 16. BÖLÜM {SESSİZ ÇIĞLIK}1.030 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm şarkısı; Ólafur Arnalds - Near Light
"Herkes bir gün, evine döner."
Gözlerinin üzerindeki ağırlık, gittikçe azalıyordu. Bilinci yeni yeni yerine oturuyordu. Kulaklarındaki uğuldama kesilince etrafa kulak kesildi fakat tek bir ses dahi duyamadı. Odasının her zamanki tanıdık sesi yoktu. Gözlerini yavaş yavaş açmaya çalıştı. İlk gördüğü şey odasının bulanık görünen tavanıydı. Birkaç saniye sonra görüntü netleşti.
Odaya, tedirgin edici bir sessizlik hakimdi. Penceresi kapanmıştı. Gözlerini pencereden alıp odasına baktı. Her şey yerli yerindeydi. Gözleri dolabın üzerindeki sandığa takıldı. Tam o an bir bir aklına gelenler, gözlerinin tekrar dolmasına sebep oldu. Babası yoktu. Ayağa kalkmak istese de vücudu felç olmuş gibiydi.
Çaresizce, sessiz sessiz ağladı. Yorgunluğa daha fazla direnemeyen gözleri, acıyla kavrulan kalbine inat, sükunetle kapandı.
Tam o esnada karşıdaki odada Elenor, işe yarar bir şeyler bulma umuduyla odanın dört tarafını arşınlıyordu. Titizlikle sürdürdüğü araması, tek bir ipucu bulamamasıyla sonuçlanmıştı. Vücuduna doluşan kötü düşüncelerinin hırsıyla, tüm odayı talan etmek geldi içinden. Fakat kendini tutmalı, günlüğü bulmalıydı. Kafasını biraz olsun susturup düşünmeye başladı.
Aurelion, günlüğü nereye saklamış olabilirdi?
Tekrar aramaya koyuldu, Aurelion'un dolabını, çekmecelerini, masasındaki kalemliğe kadar aradı, dakikalar önce olduğu gibi, sonuç hüsrandı.
Bekle! Belki de aradığı şey, Aurelion'da değildi. Caroline'ın tarafına geçti. Dolaptaki tüm kıyafetlerin arasına baktı. Tozlanan kumaşlar, ona aradığını vermedi. Çekmecelere yöneldi. Kilitli olan ilk çekmece, ona istediğini verecek gibiydi. Dudakları zaferle kıvrıldı ve anahtarı aramaya koyuldu.
Odanın en ücra köşelerine bile bakmıştı ama anahtara dair tek bir iz yoktu. Yatak ucundaki Josefin koltuğa oturdu. Koltuğun yumuşak döşemesi iyi hissettirirdi belki ama şu anki tedirginlik, vücudunu iğne üstünde oturuyormuş gibi geriyordu.
Ellerini dizlerine dayadığı esnada koridordan gelen ayak sesleri, nefesini tutmasına sebep oldu. Saatlerdir buradaydı ve kimse gelmemişti. Peki ya şimdi gelen bu ayak sesleri, kime aitti?
Kulaklarındaki uğultu, koridordan gelen ayak sesleriyle kesildi. Uyuşmuş bedenini kaldırmak için ekstra çaba gösterse de, henüz gözlerini bile tam açamıyordu.
Kolunu kımıldatacak hali yoktu ama kalbi, tüm dünyayı ters çevirecek kadar güçlü bir acıyla kasılıyordu.
Artık bir şeyler yapması gerekiyordu ama beyninin verdiği talimatlar, bedenine ulaşmıyordu. Vücudu çoktan pes etmişti ama benliği, hâlâ bir şeyler bulma umuduyla coşuyordu.
Bedeninin pes etmek için yalvaran her hücresine rağmen zihni direnmeye devam ediyordu.
Gözlerini açmak için tüm gücüyle, yorgunluğa karşı direniyordu. Sonunda o etten perde kalktı ve gördüğü ilk şey, bulanık bir bordo rengiydi. Hafifçe birkaç göz kırpışından sonra bunun kızıl renkli bir kanat olduğunu gördü.
Artık o tedirgin edici sessizlik yerine, tehlikeli bir telaş vardı odada. Üç adet siluet, kendi aralarında bilmediği bir dilde tartışıyorlardı. Şaşkınlık ve korku tüm bedenini yavaşça ele geçiriyordu. Bir çıkış yolu bulamadan gelmişlerdi işte. Şimdi ne yapacaktı?
Zihni parçalara ayrılıyor, her bir olayı teker teker hatırlamaya çalışıyor, kurtulmanın bir yolunu arıyordu. Oturup dövünmek, şu an yapacağı en mantıksız hareketti. Zihninin hummalı arayışına rağmen, bedeni onu dinlememiş, yine bu ezici yorgunluğa mağlup olmuştu.
Acı ve korkuyla kapanan gözlerinden, ikişer damla, yastığına doğru süzüldü.
Ayzelyn’in başucunda oturan Elenor ise, şakağından akan gözyaşına, acıyla baktı. Bebekliğinden beri koruyup, gözettiği kraliçesinin şimdi acı içinde kıvranmasını görmek ağır geliyordu. Elinde olsa kalbinde hissettiği acıyı söküp almak için her şeyi yapardı.
O sessizce varisi izlerken, Wiki ve Joseph, günlüğün nerede olabileceğine dair teoriler üretiyordu.
-"Ya günlüğü Caroline'a verdiyse?"
Az önce seksen kiloluk bir Sylthara'yı yere seren bu kadının şimdi böyle dinç bir şekilde teori üretebilmesi, başlı başına inanılmazdı. Onun aksine Joseph, dingin bir bilgelikle düşünüyordu. Dışından sakin görünse bile o da içten içe telaşlanmıştı. Vakit daralıyordu ne de olsa.
-"Sanmıyorum, ona verseydi çoktan gelip bize yardım ederdi, ona aylar öncesinden gönderdiğim mektubu aldığından, adım kadar eminim, portalın nasıl açılması gerektiğini biliyor."
-"Belki kızından ayrılmak istemiyordur. Odada onun tarafındaki çekmecenin biri kilitli, anahtarı ise bulamadım."
Araya girdi hışımla Elenor. O kadının bir şeyler sakladığını düşünüyordu ve bulduğu kilitli çekmece ise bu düşüncesini doğrular nitelikteydi.
-"Kahretsin! Biliyordum işte onun bir şeyler sakladığını, o kadın güvenilmez, ben mezarlığa gidiyorum, onu bulup getiririm."
Ayaklarını sertçe yere vuran Wiki, odayı yerinden oynattı. Büyük bir gürültüyle, dolabın üzerinden düşen sandık, tam ayaklarının dibinde ters şekilde durdu.
Eğilip sandığı inceleyen Joseph, bu sandığın Ayzelyn’e hazırladığı sandık olduğunu gördü.
-"Bu ne be? Nereden düştü bu?" diye şaşkınlıkla sordu Wiki.
Elini sandığın üzerinde gezdiren Joseph, sabırla cevapladı Wiki'yi.
-"Ayzelyn'e hazırladığım sandık bu."
Her bir işlemesini özenle yapmıştı. Kraliçesine layık olması için bütün inceliğiyle hazırlamıştı sandığı.
-"E açılmıyor bu, anahtarı da yok, kahretsin neden her yer kilit dolu? Biriniz de anahtarı kolay bir yere koysaydınız ya!"
Çığırarak isyan eden Wiki, Elenor'un gülmesini sağladı.
-"Sence kolay bulunmasını isteseler kilitlerler mi Wiki?"
Elenor'un eğlenen sesiyle başını salladı Wiki. Seri adımlarla Ayzelyn’in yanına geldi ve yatak ucuna oturdu.
Saçlarında ellerini gezdirdi. Dağılan saçlarını yukarıdan aşağıya parmaklarıyla tararken, kıyafetinin yakasında eline gelen potlukla dikkat kesildi. Yakayı açınca ortaya çıkan anahtara, gözleri ışıldayarak baktı. Çölde su bulan bedevi bile bu kadar mutlu olamazdı.
-"Buldum bakın! Anahtarı boynuna takmış zeki kraliçemiz."
Yanlarına gelen Joseph’in meraklı bakışları eşliğinde anahtarı dikkatle çıkardı. Sevinç ve heyecan dalgası, hepsini sarmıştı.
Joseph, sandığı çevik bir hareketle düzeltti ve kilidi Wiki'ye doğrulttu. Elenor hemen lafa atladı.
-"Belki çekmeceyi de açıyordur, ben hemen getireyim."
Hızla odadan çıkıp ağır çekmeceyi tek hamlede kaptı. Koridoru yine hızlı adımlarla bitirip içeriye girdi. Wiki ve Joseph sabırsızca bekliyorlardı. Çekmeceyi sandığın yanına koydu.
Wiki heyecanla anahtarı deliğine sokarken, aniden sertçe açılan kapı, hepsini ürküttü. Caroline, ağlamaktan kızarmış gözlerle yüzlerine baktı. Bitik haldeydi. Ayakta zor duruyordu fakat kızı için dik durması gerektiğini sürekli kendine hatırlatıyordu.
-"Aurelion anlatmıştı, Ayzelyn’i almaya gelmişsiniz. Yalvarıyorum size onu da almayın benden. Ne isterseniz yaparım."
Çaresizce yalvarmaktan başka çaresi kalmamıştı. Son zamanlarda kızındaki değişimin farkındaydı. Onu her şeyden uzak tutmak istese de, elinden gelen bir şey yoktu. Aurelion hasta olmadan önce defalarca anlatmıştı. Yine de kızından ayrılmaya kalbi dayanamazdı.
Joseph şefkatle gülümseyip yanına geldi. Gözlerindeki sıcak samimiyet, acısını biraz olsun unutturdu.
-"Yapma Caroline, ona ihtiyacımız olduğunu biliyorsun, onu almazsak iki dünya da ciddi hasarlar alacak, binlerce canlı yaşamını yitirecek, buna izin mi vereceksin? Sana söz veriyorum, onu unutmayacaksın."
Caroline hiddetle bağırmaya başladı.
-"Nasıl olacak o? Oraya gittiğinde buradakiler aklından bir bir silinecek, beni hatırlamayacak kızım."
Yüksek çıkan sesle birlikte irkilen Ayzelyn, gözlerini hafifçe açtı. Annesinin sesiydi bu. Peki o tok erkek sesi kimdi? Annesi kiminle konuşuyordu? Odayı incelemeye koyulduğunda, o üç silüet ile birlikte annesi, hummalı bir tartışmanın içindeydiler.
Ayağa kalkmayı yine denese de, hareket edemiyordu. Sanki yatağa zımbalanmış gibiydi. Seslere kulak kesildiğinde ise uğultudan bir farkı yoktu. Gözleri tekrar kapandığında bu defa bilinci açıktı.
Duyuyor, hissediyor ama tepki veremiyordu. Bir süre sakince bekledi. Zihni susmak bilmeden teoriler üretiyor, kurtulmanın yollarını arıyordu. Benliği ise derin bir sükunet içindeydi.
Wiki ikilinin tartışmasını görmezden gelip anahtarı kilide yerleştirdi. Sandık, sonuna kadar açıldı. En altta, düzgünce yerleştirilmiş günlük, açılmayı bekliyordu. Wiki ellerinde sıkı sıkı tuttuğu günlüğün şifreli olduğunu görünce bir küfür savurdu.
-"Kahretsin! Şifreliymiş."
Joseph ve Caroline ise hâlâ tartışıyordu.
-"Anla beni Joseph, kızımı bırakamam, o orada kalamaz, o bu dünyanın insanı. Kyrendel'in varisi değil."
Ağlayarak Joseph'i ikna etmeye çalışıyordu. Geriye kalan tek varlığını kaybetmeyi hiç ama hiç istemiyordu.
-"Lütfen zorlama kızım, Ayzelyn bizim kraliçemiz, en başından beri biliyorsun bunu, Aurelion ile de bunu bile bile evlenmedin mi?"
Joseph, ikna edici bir tavırda, ona her şeyin usulüne uygun olmasını anlatıyordu.
-"Ya beni unutursa? O zaman hayattaki tek varlığımı da kaybetmiş olacağım."
Joseph anlayışla kafasını salladı.
-"O bir melez, nasıl unutur annesini? Aurelion Sylthara olduğu halde unuttu mu seni? Merak etme, o bana emanet, iyi olması için tüm gücümle koruyacağım onu."
Uzun tartışma sonrası Caroline, omuzlarını düşürüp kabullendi. Başı önünde ağlarken yanına gelen Joseph’e sarıldı. Ellerini vücuduna dokundurmadan kadını teselli eden Joseph’i Wiki çağırdı.
-"Bu duygulu anınızı bölmek istemezdim ama burada açılmayı bekleyen bir kilit ve halihazırda şifreli bir günlük var. Yardım etseniz iyi olur çünkü birazdan yer yerinden oynayacak da."
İğneleyici bir şekilde konuşan Wiki'ye buruk bir tebessümle gülümsedi Caroline, hep böyleydi işte bu kaçık Sylthara.
Hepsi çekmecenin başına geçip Wiki'yi beklediler. Anahtarı çekmecenin kilidine sokup çevirdiğinde ise, o mekanik ses, hepsinin tuttuğu nefesini bırakmasını sağladı. Çekmeceyi açtıklarında rulo olmuş minik bir kağıt gördüler.
Caroline eline alıp kurdeleyi çözdü.
-"Aurelion, günlüğün şifresini yazmıştı buna ve nasıl okumam gerektiğini anlatmıştı."
Günlüğü Wiki’nin elinden aldı ve şifreyi açtı. Ayzelyn’in yanına gidip yakasını açtı. Göğsündeki yuvarlak doğum lekesine denk gelecek şekilde günlüğü yerleştirdi. Kapağında parlayan kanlı ayın ışığı tavana vuruyordu.
Şifrenin yazılı olduğu kağıdı açıp bir eliyle kağıdı tutarken, diğerini göbek deliğine yerleştirdi. Sözleri okurken, gözünden süzülen iki damla gözyaşını umursamadı.
-"Slyr era Ayzelyn slyr nora Kyrendel"
Tavana vuran ayın ışığı büyüdükçe büyüdü ve hepsini kör edecek bir güçle parladı.
Herkes gözünü kapatıp eğildiğinde, ışık yok olup yerine geniş bir portal geldi. Hafif ışık hüzmeleri Ayzelyn’in bedenine vuruyordu. Joseph, Caroline'a minnetle baktı ve günlüğü aldı, Ayzelyn’in doğum lekesi ise hâlâ parlıyordu. Olmuştu işte.
Gözlerinden süzülen yaşları silip kızına eğildi Caroline, uzun saçlarını okşayıp kulağına eğildi.
-"Seni çok seviyorum bitanem, her zaman kalbinde olduğumu unutma."
Alnına son bir öpücük bırakıp geri çekildi ve eliyle Joseph’e yer verdi.
Kulağında yankılanan fısıltıyla bilinci açılan Ayzelyn, gözlerini açmak istedi fakat çabası boşunaydı. Vücudunun havalandığını hissetti.
Ayak ucundan başına kadar vücudu sarsılmaz bir güçle doluyordu. Sırtında hissettiği karıncalanma, artık canını yakacak raddeye ulaşmıştı ama hissetmiyordu bile. Bedenini kaplayan serinlik, saatlerdir yatmış olmanın verdiği uyuşukluğu ve alnından akan teri alıp gitti. Bütün ağırlıklarından arınmış hissediyordu kendini.
Dönen bir şeyin sesi doldu kulaklarına, bir pervaneden ziyade bir kara delik veya hortumun dönerken çıkardığı sese benziyordu. Yanına birinin yaklaştığını hissetti. Kulaklarına temas eden dudaklarla irkildi. Duyduğu sesin Elenor'a ait olması ise, beklemediği bir durumdu.
-"Bilincinin açık olduğunu biliyorum Ayzelyn, lütfen rahatla ve kötü düşüncelerden arın, biraz sonra evimizde olacağız."
Naif sesi, rahatlamasına neden oldu. Dediği gibi zihnini kötü düşüncelerden arındırdı. Olanları sorgulamak için yeterince garip olay yaşamıştı.
Duyumsadığı tüm bu gariplikler, uzun bir süre sonra sona erdi. Vücudu serin bir yere temas etti. Islak çimenler kıyafetini ıslattı. Kulağına çalınan hayvan sesleri, hiç duymadığı türdendi. Hissettiği rüzgâr bile bir başkaydı.
Gözlerini açtığında ise, bayılmadan önce gördüğü tüm ihtişamıyla parlayan kanlı aydı. Aklının içinde konuşan sesin söylediği tek bir cümle vardı.
"Kyrendel'desin." idi.
••••••••••••••••••••••••
Herkese merhabaaa, nasılsınız? Umarım iyisinizdir. Beni soracak olursanız çok iyiyim.
Artık Ayzelyn Kyrendel'de ha. Sonunda dediğinizi duyar gibiyim, evet, çok bekledik ama değdi sanki. Yazarken en çok heyecanlandığım bölümlerden biri oldu. Keyifli okumalar dilerim.
Gelecek bölümde görüşmek dileğiyle, hoşçakalın. Kanlı ayın eşsiz enerjisi sizinle olsun. ♡
Bölüm etkileşimi
