Bölümler 16Şu an: 4. BÖLÜM {KANIN UYANIŞI}
- 1 1. BÖLÜM {SIRADANLIĞIN ALTINDAKİ ÇATLAK}845 kelime
- 2 2. BÖLÜM {KYRENDEL'DEN İLK TEMAS}1.212 kelime
- 3 3. BÖLÜM {KIZIL LANET}1.160 kelime
- 4 4. BÖLÜM {KANIN UYANIŞI}1.143 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 5. BÖLÜM {UNUTULANIN GÖLGESİNDE}1.113 kelime
- 6 6. BÖLÜM {HATIRLA}908 kelime
- 7 7. BÖLÜM {İLK İŞARET}1.203 kelime
- 8 8. BÖLÜM {CEVAPLARIN GÖLGESİ}867 kelime
- 9 9. BÖLÜM {SESSİZLİKTEN ÖNCE}1.047 kelime
- 10 10. BÖLÜM {SESSİZ DEĞİŞİM}963 kelime
- 11 11. BÖLÜM {UYANIŞIN İZİ}1.129 kelime
- 12 12. BÖLÜM {KADERİN İLK BEDELİ}1.073 kelime
- 13 13. BÖLÜM {ZAMANIN SON NEFESİ}1.144 kelime
- 14 14. BÖLÜM {KYRENDEL'DE UYANIŞ}1.666 kelime
- 15 15. BÖLÜM {KÖKLERİN VARİSİ}1.348 kelime
- 16 16. BÖLÜM {SESSİZ ÇIĞLIK}1.030 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm şarkısı; Aurora - Running With The Wolves
"Ve bazı isimler, onları ilk kez duyduğunuzda bile yabancı gelmez."
Gözleri tamamen tüylere odaklanmıştı. Elindeki bardak vücudunun etkisiyle titremeye başladı. Diğer fark ettiği şey ise çok simetrik dizilmeleriydi. Aralarındaki boşluklar bile o kadar orantılıydı ki. Sanki onu tanıyorlarmış gibilerdi.
Sonra daha da garip bir şey oldu. İlk baştaki tüy, hareket etti. Sağa sola kımıldamaya başladığı esnada, aklı başından uçup gitmek için hazırlanıyordu. Dışarıda rüzgarı bırak, akşamüstü meltemi bile yoktu. Hareket etmesine hiçbir etken yoktu.
Elleri zangır zangır titriyordu. Tüyün dikeldiğini görünce gözleri faltaşı gibi açıldı. Geri çekilmek istiyordu fakat görünmeyen bir el, kolunu tüye doğru uzatıyordu. Ne olduğuna anlayamadan, korkunun verdiği itaatkarlıkla tüye doğru uzattı elini.
Tıpkı çocukken gördüğü an gibiydi. Tüy, yıllar önce olduğu gibi, yine aynı parmağına kondu. O ise, garip bir biçimde fazla sakindi. Şu an aklını yitirmesi gerekiyordu. Tüy parmağına konduğunda diğer elinde ise su bardağı vardı. Onu bırakmak istemiyordu, o bardak, onu hâlâ bu dünyaya bağlayan son şeydi.
Gözlerini kapattığı anda, bardaktan bir nehrin akış sesi duydu, burnu eşsiz çiçek kokularıyla bayram ediyordu, kalbi ise şenlik yerine dönmüştü. Dudakları hafifçe kıvrıldı. Bu hissi sevmişti.
Tam bu esnada bir ses duydu. Daha önce hiç duymadığı bir ses.
-"Hazırlan Ayzelyn, kanın bize hükmetmeye başladı."
Gözleri sonuna kadar açıldığında her şey normaldi. Eline baktığında ise tüylerin olmadığını gördü.
Nefesi hızlanırken tekrar ve tekrar parmağına baktı. Pencerenin önüne, odanın zeminine. Bulunabilecekleri her yere baktı. Masanın altına, yatağın üzerine. Çekmecelerine bile baktı fakat yoklardı.
Aklı saçma sapan senaryolar üretirken, hayal görmediğini kendine kanıtlayacak bir şey aradı. Gözlerini kapatıp yavaşça yatağa çöktü.
Ellerini ovuşturdu. Tüyler varken buz gibi olan elleri şimdi bir alev topuna dönmüştü. Sesi hatırlamaya çalıştı. Genzinden konuşuyormuş gibiydi. Tam seçememişti.
Aklına bardaktaki su geldi. Bardağı masasından alıp, yeniden yatağa oturdu. Bu bardağın içinden nehir sesi gelmişti. Bardağı sıkıca tutup dudaklarına götürdü. Bir yudum aldığında artık bunun gerçek olduğuna emindi.
Suda toprak tadı vardı.
Gözlerini kapatıp mutlulukla gülümsedi. Hayal görmüyordu işte. Deli değildi.
Peki ya bu olanların bir açıklaması var mıydı? Neden böyle şeyler görüyordu? Rüyasında hep gördüğü o yeri görmüştü fakat babasının orada ne işi vardı? Babası biliyor muydu bu olanları?
Bu durumu babasıyla konuşmayı aklına not etti. Şimdi ise, deli olmadığına sevinip, huzurlu bir uykuya dalabilirdi.
Yatağına uzanıp yorganı başına çekti. Gözleri sakince kapandı, beyni bir an sustu. Nefesi düzene binince komodinin üzerindeki telefonu bir anlığına açıldı ve o siyah ekranın üzerinde bir mavi tüy kendini gösterdi. Ayzelyn ise, çoktan uykuya dalmıştı.
Ertesi sabah güneş yakıcı ışığıyla odaya doğuyordu. Pencerenin önünde güneşin yükselişini izledi. Çok erken saatlerde kalkmış, kahvaltı etmiş ve hastaneye gitmek için hazırlanırken, güneşi seyre dalmıştı.
Alarmının çalmasıyla kendine geldi. Dolabına ilerleyip üzerine giyeceği kıyafetleri çıkardı. Hızlıca giyinip çantasını aldı. Telefonunu ve anahtarını çantaya atıp evden çıktı.
Hastane yolunu yürürken kafasında milyon tane soru vardı ve cevaplarını sadece babası verecekti. Tabi uyanıkken yakalayabilirse.
Hastaneye geldiğinde hızlıca babasının odasına ilerledi. Heyecanı hat safhadaydı. Sanki ilk kez bu odaya giriyormuş gibi elleri titredi. Annesinin içeride olmamasını umarak kapıyı açtı.
Annesi babasını doğrultmuş, ilaçlarını veriyordu. Odaya girince bakışları kendisine döndü, kısa bir gülümseme gönderip yanlarına vardı. Babasının yatağına oturdu. Gözlerini yarım yamalak açan babası, onu görünce hafif gülümsedi.
-"Hoş geldin tatlım, aç mısın? Sana kantinden bir şeyler alabilirim istiyorsan." dedi annesi.
İşte bu fırsat süperdi. Hem babası uyanıktı hem de annesi odadan gidiyordu.
-"Evet anne, lütfen alır mısın?" dedi minnetle.
Annesi gülümseyip odadan çıktı. O çıkar çıkmaz babasına döndü. Hâlâ gülümseyerek ona bakıyordu. İlaç aldığı zaman hemen uykusunun geldiğini biliyordu, bu yüzden ilaç etkisini göstermeden babasıyla konuşması gerekiyordu.
-"Baba, bana açıklamanı istediğim bir kaç soru var, lütfen bana karşı dürüst ol. Küçükken sana anlattığım rüyaları artık uyanıkken de görüyorum, aklımı yitirmek üzereyim, dün odada senin yanındayken garip bir hayal gördüm, ellerim kanlıydı ve sen ayaklarımın dibindeydin, okuldan eve gidince gördüğüm rüyada yine sen vardın baba. Bana o mavi kuşlar senin yanında olacak dedin, günlerdir mavi kuşları ve tüylerini görüyorum, lanet olsun baba, ne olduğunu açıklayamıyorum artık kendime, anlat ne olur!" dedi bir çırpıda.
Nefes nefese kalmıştı. Kafasındaki sorulara cevap bulmak istiyordu artık.
Babası kısa bir an durakladı. Şaşkın bir biçimde gözlerine baktı. Gülümsemesi yavaşça silindi, gözleri ağır ağır kapandı. Nefesleri düzelince uykuya daldığını anladı.
Kahretsin, şimdi babası onun bir deli olduğunu düşünüyordu.
Hayal kırıklığıyla odadan çıktı. Babasından beklediği cevapları alamamıştı. Annesine anlatsa hakkında yanlış düşünmesi olasıydı. Ayaklarını sürüyerek ilerlerken annesi elinde biraz yiyecekle karşısından geliyordu.
-"Nereye canım? Yemek yemeyecek misin?" diye sordu merakla annesi.
-"Hayır anne, o kadar da aç olmadığımı farkettim, bir ödevim vardı, onu teslim etmeliyim, dönerken uğrarım yanınıza." dedi.
Annesine yalan söylemekten nefret ediyordu fakat babası deli olduğunu düşünürken uyandığında yüzüne bakamazdı. Annesi gülümseyip yüzünü okşadı.
-"Küçükken de böyleydin sen, derslerin yemekten hep önce gelirdi. Resim dersi bile."
Annesinin sözleriyle kafasında bir ampul parladı. Tabi ya! Küçükken gördüğü rüyaları mutlaka çizmiştir değil mi? Annesinin ardiyesinde olmalıydı o resimler. Çizimi kötü olduğu halde annesi çizdiği her resmi saklardı.
Sevinçle annesini yanaklarından öpüp sarıldı.
-"Seni seviyorum anne, görüşürüz." diyerek uzaklaştı.
Annesi ise arkasından şaşkınca el sallıyordu. Hızla hastaneden çıktı ve eve doğru koşmaya başladı. Yoldan geçen insanlar garip bakışlarla onu inceliyordu ama umrunda bile değildi.
10 dakikanın ardından eve geldiğinde kapıyı zor bela açtı. Hemen çatı katına ilerledi. Nefes nefese kalmıştı. Işığı açıp eğilerek odaya girdi.
Yoğun bir toz tabakası yüzüne vurdu. Naftalin kokusu burnuna doldu. Saçlarına yapışan örümcek ağlarını es geçip köşedeki sandığa ilerledi. Önünde diz çöküp kapağını açmaya çalıştı. Kilitli olduğunu görünce ise şaşırdı.
Normalde hep açık olurdu. Biraz daha zorladı fakat açılmadı. Sağını solunu kontrol etse de anahtarı bulamadı. Eliyle ağırlığını kontrol etti. Hafif olduğunu görünce biraz kaldırıp salladı. Sandığın altından gelen sesle geriye doğru itti. Yere düşen anahtarı görünce içini bir heyecan kapladı.
Anahtarı yuvasına yerleştirip çevirdi. Yüzündeki korku dolu ifade, yerini garip bir rahatlamaya bıraktı. Sandığı açtığında yoğun bir toz havalandı. Burnu kaşınmaya başlamıştı. Bir köşede lastikle rulo haline gelmiş kağıtları görünce eline aldı. Üzerindeki tozu sallayarak sildi ve lastiği açtı. Resimler bir bir kucağına döküldü.
Karıştırıp aralarından tüy figürü olanları bulmaya çalıştı. Kahretsin bunların hepsi normal çocuk resimleriydi. Tam umudu tükenmişken son 3 resimde bir gariplik olduğunu gördü.
Diğerlerini kenara itip o üç resmi incelemeye koyuldu. Eline aldığında kenarları hafif yırtılmış, sararmış bir halde olan kağıdın tam ortasında yamuk harflerle "KYRENDEL" yazdığını gördü.
Bu onun yazısıydı evet. Garip olan ise bu isim ona yabancı gelmemişti. Nefesi kesilmeye yüz tutmuşken diğer resmi eline aldı. Ne olursa olsun, bir şeyler öğrenecekti. Kafasına koymuştu bir kere.
Diğer resimde ise normal bir aile resmiydi, annesi babası ve altı yaşındaki hali vardı. Buraya kadar her şey normalken, en arkadaki kırmızı kanatlı kadın kimdi? Ortadan akan nehir ise hiç tesadüf gibi görünmüyordu.
Son resim, artık hiçbir şeyin tesadüf olmadığını gösteriyordu. Siyaha boyanmış kağıdın tam ortasında duran, büyük turuncu topun, güneş olmadığını anlayacak kadar büyümüştü.
••••••••••••••••••••••••
Eveett. 4. bölüme gelmiş bulunuyoruz. Nasıl buldunuz bölümü? Kafanız karıştı mı? Peki şuan sizin aklınızdaki yol nasıl? Yorumlarınız beni çok mutlu ediyor, lütfen yorum yapmaktan çekinmeyin.
Gelecek bölümde görüşmek dileğiyle. Kanlı ayın eşsiz enerjisi sizinle olsun. ♡
Bölüm etkileşimi
