KANLI AYIN MÜHRÜ kitap kapağı

10. bölüm / 16

10. BÖLÜM {SESSİZ DEĞİŞİM}

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: 10. BÖLÜM {SESSİZ DEĞİŞİM}

Bölüm şarkısı; Florence + The Machine - Never Let Me Go

"İnsan, kendinden kaçamaz."

Usulca batmaya hazırlanan ay, gökyüzünü güneşe teslim ediyordu. Gecenin serin havası yerini güneşin sıcak esintisine bıraktı. Parlak ışıklar açık pencereden yüzüne vuruyordu.

Yavaşça gözlerini açtı ve hafifçe gerindi. Uyuşan kemikleri, esnemenin etkisiyle açılmaya başladı. Hissettiği ufak halsizlik, üzerindeki şalın soğukta bir işe yaramadığının kanıtıydı. Dün gece ayı seyrederken uyuyakalmıştı anlaşılan.

Gülümsedi. Uzun zamandır böyle huzurlu bir uyku uyumamıştı. Rahatsız bir yerde uyumuş olsa bile. Köşedeki saate kaydı gözleri. Henüz sabahın altısıydı. Günün bu saatlerini çok seviyordu. Sanki o boğucu gürültü uyanmadan önce dünya tüm o sessizliğin ortasında kendi melodisini çalıyordu.

Erik ağacının dallarında öten kuşların sesiyle gülümsedi. İşte başlamıştı hiçbir müzisyenin çalamayacağı o eşsiz beste. Bahçe kapısının yanındaki kedinin uykulu mırıltısı eşlik etti kuşlara. Süzülerek gelip omzuna konan beyaz kelebekle taçlanmıştı bu sabah.

Bir süre bu anın tadını çıkardı. Vücudunu saran titremeyle daha fazla üşümek istemedi ve içeriye adımladı. Mutfağa ilerleyip kupasını raftan aldı. Çekmeceden ıhlamur paketini çıkardı. Isıtıcıyı çalıştırdı ve suyun ısınmasını bekledi. Gelen uyarı sesiyle suyu kupaya doldurdu.

Burnuna dolan ıhlamur kokusuyla gözlerini kapatıp gülümsedi. Dudaklarına götürdüğü bardaktan bir yudum aldı. Duyduğu tatla gözleri açıldı. Dilinde hissettiği tat, ıhlamur değil karadut tadıydı.

Kaşlarını çattı. Bir an duraksadı. Karadut... Başını iki yana salladı. Dün gece yaşadıkları yüzünden zihni ona oyun oynuyor olmalıydı.

Çok önemsemeyip mutfaktan çıktı. Tembel adımlarla merdivenleri tırmandı. Odasına girdi.

Her şey yerli yerindeydi. Çalışma masasına yaslanıp çayını içmeye devam etti. Pencereden giren ışıklar direkt yatağına vuruyordu. Odasını düzenlerken güneşin ışıklarının nereye vurduğunu özellikle takip edip, yatağını o yöne kurmuştu. Sabahları alarm sesiyle değil de güneş ışıklarıyla uyanmayı tercih ederdi.

Kupasını masaya bırakıp dolabına ilerledi. Üzerini giyinip çantasını sırtına taktı. Babasının yanına gidecekti. Günlerdir görmemişti ve tüm bu çılgınlığın arasında onu ihmal etmişti. Sakin ama kararlı adımlarla odadan çıktı.

Merdivenleri inip dış kapıya ilerledi. Anahtarlarını kontrol edip kapıyı kapattı. Bahçeden çıkıp yürümeye başladı.

Yol üzerinde gördüğü marangoz dükkanı, bulduğu ipuçlarına kutu yaptırma fikrini aklına getirdi. Sakin adımlarla marangoza girdi. Ayak bastığı her yer tozdu. Dükkandaki yoğun ve bunaltıcı hava, nefes almasını zorlaştırdı. Bir an önce bu havadan kurtulmak için boş dükkana seslendi.

-"Kimse yok mu?"

Sesiyle birlikte arkadaki kapıdan yaşlı bir adam çıktı. Kırışık gözleri, ilgiyle yüzüne baktı. Hafif kambur duran adam, zorlukla yanına geldi. Adamın titreyen ellerine takıldı gözleri. Bu hâliyle hâlâ marangozluk yapabiliyor olması ona şaşırtıcı geldi. Neyse ne deyip gülümseyerek yüzüne bakan adama döndü.

-"Buyur kızım? Neye bakmıştın?" dedi babacan sesiyle. Gülümseyerek söze girdi.

-"Ben ahşap bir sandık istiyorum, A4 boyutunda bir defter ve birkaç eşyamı saklamak için, yapmanız mümkün mü acaba?"

Adam siparişi dinlerken başını sallıyordu. Ancak gözleri istemsizce Ayzelyn'in göğsüne kayınca yüzündeki ifade değişti. Kafasını durgunca sallayan adam, kasanın oraya gidip raftan bir defter ve kalem aldı. Titrek adımlarla yanına geldi.

Defteri masaya koydu. Yine aynı tedirgin bakışlarla yüzüne baktı.

-"Adını, telefonunu ve ev adresini yaz kızım, ellerim yaralı, sen yaz bir zahmet."

Kalemi uzatacak gibi oldu. Parmakları bir an titredi. Sonra vazgeçip kalemi masaya bıraktı. Ardından sanki istemsizce bir adım geri çekildi. Bu durumu tuhaf karşılasa da pek uğraşmak istemedi. Hızlıca ismini, numarasını ve adresini yazdı. Kafasını kaldırdığında adamın dikkatle göğsündeki doğum lekesine baktığını gördü.

Kaşlarını çatıp doğruldu. Bakışlarını fark eden adam gözlerini kaçırarak sandığın fiyatını söyledi. İçini açıklayamadığı bir huzursuzluk kapladı. Sessizce parasını uzattı. Bir şey söylemeden dükkândan çıktı.

Marangozun tuhaf tavırları hâlâ aklını kurcalarken hastaneye vardığını fark etti. Kafasını iki yana sallayıp merdivenleri tırmandı. Babasının olduğu odaya doğru ilerledi. Odaya girdiğinde annesi henüz uyuyordu. Babası ise çoktan uyanmış, pencereden dışarıyı izliyordu.

Kapı sesini duymuş olacak ki kafasını ağır ağır yüzüne çevirdi. Dudaklarında yorgun bir gülümseme belirdi. Usul adımlarla yatağına yaklaşıp ayak ucuna oturdu. Babasının nasırlı elini elleri arasına aldı. Buruk bir gülümsemeyle yüzüne baktı. Son bir yılda, birkaç yaş yaşlanmıştı. Gözlerini çevreleyen kırışıklıklar, hayatın onu ne kadar zorladığının kanıtıydı.

Gözlerinin dolduğunu hissetti. Babasının görmesini istemeyerek eğilip göğsüne yaslandı. Derin bir nefes aldığında gözleri açıldı.

Şu an burnuna dolan koku, geçen gün hastanenin koridorunda duyduğu o kokuyla birebir aynıydı. Vücudu kaskatı kesildi. Bu ilk değildi. Son günlerde ne zaman babasının yanında olsa, açıklayamadığı bir şey mutlaka oluyordu.

Ellerinin arasındaki elin ve kafasının altındaki bedenin de gerildiğini hissetti. Kafasını kaldırıp babasına baktı. Sanki nefes almakta zorlanıyormuş gibi bir hali vardı. Ufak bir kaç öksürük sesiyle gözleri korkuyla doldu. Elleri hemşire çağırma butonuna ilerlerken babası ani bir refleksle elini tuttu. Diğer eliyle göğsünü ovalayan adam, gözlerini kapatıp sessizce bir şeyler mırıldandı.

Ne söylediğini duyamıyordu, dudak hareketlerinden anlamaya calışırken bir anda sustu. Maskesinin içi yavaşça buğulandı. Solunumu yeniden düzene girmişti. Rahatlamanın etkisiyle elleri gevşedi. Elinden sıyrılan eli, yatağa düştü. Şaşkınlıkla yüzüne baktığında ise sakince uyuyakaldığını gördü.

Gözlerindeki damlalar, şaşkınlığın etkisiyle dondu. Sakin bir nefes verip titreyen bacaklarıyla odadan çıktı, sarsak adımlarla lavaboya ilerledi. Tıpkı geçen sefer olduğu gibi yine odadan bu şekilde çıkmış ve yine anlamlandıramadığı olayların ortasında bulmuştu kendini.

O gün tüm bunlardan kaçarken şimdi peşinden gidiyordu. Her ne kadar bazı gariplikleri kabullense de hâlâ alışmakta zorluk çekiyordu. Sorgulamak istiyordu fakat bir cevap bulamamak onu daha da zorluyordu. Sanki onu dev bir labirentin tam ortasına bırakmışlar ve aklını kaybetmeden çıkışı bulmasını bekliyorlardı. Bedeni bu yolculuğa çoktan hazır olsa da aklı tüm bunları kabullenmemekte ısrarcıydı.

Lavaboya geldiğinde kolu çevirip içeriye girdi. Aynanın karşısına geçip musluğu açtı.

Eğilip yüzüne su tuttu. Suyun soğukluğu, kendine gelmesinde yardımcı oldu. Ellerini lavabonun kenarlarına dayayıp kalktı. Aynaya baktı.

Bir an sol gözünün olması gerekenden daha ince ve dik bir çizgi haline geldiğini gördü. Şaşırıp gözlerini kırptı. Eliyle gözlerini ovalayıp tekrar baktığında normal olduğunu gördü. Tuttuğu nefesini geri verdi. Tam o sırada aynanın kenarından kızıl bir tüy ağır ağır süzüldü.

O an içi ürperdi. Arkasını döndü, lavabo bomboştu.

••••••••••••••••••••••••

Eveeettt. 10. bölümü de tamamladık. Bölümü nasıl buldunuz? Merak ettikleriniz neler? Hangi sahnede gerim gerim gerildiniz?

Yorumlarınız benim için çok değerli, beğenmediğiniz bir yer varsa yorumlarda belirtin.

Sonraki bölümde görüşmek üzere, hoşçakalın. Kanlı ayın eşsiz enerjisi sizinle olsun. ♡

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

96okunma 44beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…